Τραγουδά, γράφει, ζωγραφίζει, φτιάχνει κολάζ και πειραματικές ταινίες μικρού μήκους, συμμετέχει στο Improvised Theater της Rachel Rosenthal στο Λος Άντζελες και έχει επαφές με περιβαλλοντολόγους. Η Αλέξια Βασιλείου είναι ένας άνθρωπος πολύπλευρος που κατόρθωσε να υποστηρίζει στη ζωή της μόνο ό,τι αγαπά. Εδώ και 30 χρόνια κάνει μια έρευνα με θέμα την αυθεντικότητα σπουδαίων γυναικείων φωνών της τζαζ, τις πηγές έμπνευσής τους, τις επιρροές τους, την τεχνική τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη μουσική τους έκφραση. Το αποτέλεσμα αυτής της έρευνας θα το δούμε στα Κύπρια, σε μια μεγάλη παραγωγή με τίτλο «Αλέξια, The Untold Story of a Woman in Jazz». Είναι μία διαχρονική μουσική περιδιάβαση που φωτίζει την ιστορία των μεγάλων γυναικείων φωνών της jazz – Nina Simone, Billie Holiday, Ella Fitzgerald, Doris Day, Anita O’Day, Betty Carter, Abbey Lincoln κ. ά., μέσα από τα τραγούδια τους.
-Έζησες τα παιδικά σου χρόνια στην Αμμόχωστο. Τι μνήμες κρατάς από εκείνη την εποχή;
Μνήμες μιας γλυκιάς ασφάλειας: Ένιωθα την αγάπη από τους γονείς μου, τις θείες, τις γιαγιάδες μου, με πρόσεχαν, με αγκάλιαζαν, μου μάθαιναν ενδιαφέροντα πράγματα. Θυμούμαι επίσης τη μυρωδιά από τους ανθούς της λεμονιάς, της πορτοκαλιάς, το κιούλι, το φούλι, τις κολώνιες των παππούδων και τα αρώματα των γιαγιάδων μου. Μουσικές και ήχους της θάλασσας, του αέρα, τη μυρωδιά της βροχής καθώς επέστρεφα από το δημοτικό σχολείο μου στο σπίτι: Α’ Αστική Αγίου Νικολάου.
-Στη μουσική πώς μυήθηκες; Θυμάσαι τα πρώτα σου μουσικά ακούσματα;
Όταν ήμουν 5 ή 6 χρονών, ο παππούς μου ο Αλέξανδρος μου χάρισε τον πρώτο μου δίσκο 45 στροφών, το «Δελφίνι, Δελφινάκι». Η άλλη πηγή γνώσεων ήταν, και ακόμα είναι, η παιδική φίλη της μάμας μου, η Μελάνθη Χαραλάμπους, η οποία μου αγόραζε πάντα δίσκους και μου μιλούσε για τη Mahalia Jackson, για γκόσπελ, για κλασική μουσική. Ανακάλυπτα μόνη μου μουσικές από ένα ραδιόφωνο το βράδυ πριν να κοιμηθώ, ή από τους δίσκους που είχαν οι γονείς μου: Barbra Streisand, Debussy, τον Μίκη Θεοδωράκη, Ella Fitzgerald, Oscar Peterson, την τζαζ, τα γκόσπελ…
-Οι γονείς σου πόσο σε επηρέασαν στις επιλογές σου;
Οι γονείς μου Αθηνά και Γιώργος είχαν πάντα ποιότητα στις μουσικές τους επιλογές και έτσι μεγάλωσα μέσα σε αυτό το περιβάλλον. Η μητέρα μου είχε και έχει ωραία αισθητική στα ρούχα, στη διακόσμηση, στη μαγειρική και ο πατέρας μου αγαπά την ωραία μουσική, να επικοινωνεί με τους ανθρώπους, να απολαμβάνει τη φύση. Η μητέρα μου ζωγράφιζε και ο πατέρας μου ήθελε να γίνει ηθοποιός. Και οι δυο έχουν ωραία και σωστή φωνή.
-Σπούδασες στο Berklee College of Music, στη Βοστώνη. Πόσο σε καθόρισαν εκείνα τα χρόνια ως μουσικό;
Χάρη στους γονείς μου, και ειδικά στην παρότρυνση αρχικά της μητέρας μου, πήγα να σπουδάσω σε ένα από τα σπουδαιότερα πανεπιστήμια της γης, το Berklee. Την εποχή που πήγα, οι καθηγητές μας ήταν οι ίδιοι ταλαντούχοι και γνωστοί μουσικοί οι οποίοι και έπαιζαν επαγγελματικά και μας δίδασκαν. Όλοι τους ήταν τόσο προσιτοί και πρόθυμοι να μας μεταδώσουν όσες γνώσεις είχαν και να μας εμπνεύσουν με ό,τι ενέπνεε τους ίδιους: Chick Corea, Gary Burton, Quincy Jones, Arif Mardin, Betty Carter, Gayle Moran κ.ά.
-Αν ήσουν τώρα στο ξεκίνημα της καριέρας σου, θα άλλαζες κάτι;
Θα υποστήριζα μόνο ό,τι αγαπούσα και μόνο, κάτι το οποίο κάνω γενικά στη ζωή μου, απλά μου πήρε χρόνο να καταλάβω ότι έχω τη δύναμη και ότι μπορώ.
-Ποιες μουσικές σε έχουν διαμορφώσει;
Τζαζ, κλασική, όπερα, ειδικά η φωνή της Μαρίας Κάλλας και αυτοσχεδιασμοί, τους οποίους τραγουδώ συχνά σε πολλά μέρη της γης. Έχω 12 δίσκους στο iTunes με τους Φωνητικούς Αυτοσχεδιασμούς μου.
-Αυτή την περίοδο τι μουσική ακούς;
Αυτή την περίοδο ακούω τις αγαπημένες μου γυναικείες φωνές της τζαζ, τις Nina Simone, Billie Holiday, Betty Carter, Abbey Lincoln, Anita O’Day, Doris Day.
-Εκτός από τη μουσική, σε ποια άλλα δημιουργικά πεδία εκφράζεσαι;
Γράφω, ζωγραφίζω, φτιάχνω κολάζ, πειραματικές ταινίες μικρού μήκους για την έκφρασή μου, οι οποίες προβάλλονται σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο, συμμετέχω στο Improvised Theater της Rachel Rosenthal στο Λος Άντζελες, έχω επικοινωνία με περιβαλλοντολόγους και ακολουθώ το κίνημα των guerilla gardeners, όπως είναι ο Ron Finley, τον οποίο γνώρισα στο Λος Άντζελες.
-Τι είναι για σένα ευτυχία;
Να εκφράζομαι δημιουργικά: Όπως, όπου και με όποιους επιθυμώ, να συμβάλλω στο να κάνω ανθρώπους ευτυχισμένους σ’ όποιο μέρος του κόσμου και να βρίσκομαι, να προσφέρω με αγάπη.
-Έχεις κάνει και κβαντομηχανική στην Αμερική. Τι αποκόμισες από αυτή την εμπειρία;
Ναι, έκανα κβαντομηχανική με τη φίλη μου, επιστήμονα και ηθοποιό στο Λος Άντζελες, όπου διαμένω τον μισό χρόνο, Δήμητρα Τζιόβα. Αυτή η εμπειρία εμπλούτισε τη ζωή μου. Αρκεί να ακολουθούμε κάθε στιγμή αυτό που μας δίνει τη μέγιστη χαρά, μετά αυτές οι χαρές γίνονται πλέον η επιλογή και η ζωή μας, η πραγματικότητά μας. Μπορούμε να παραμένουμε υπεύθυνοι, οργανωμένοι και επικεντρωμένοι σε ό,τι χρειάζεται, και ταυτόχρονα να είμαστε χαρούμενοι. Όλη μου τη ζωή ακούω και παρατηρώ ότι οι περισσότεροι έχουν υποχρεώσεις τις οποίες θεωρούν ότι «πρέπει» να έχουν και, ενώ είναι καθ’ όλα «ευηπόληπτοι πολίτες», δεν είναι ευτυχισμένοι και ζουν τις ζωές τους είτε μέσα από τις ζωές των άλλων είτε μέσα από την τηλεόραση. Κάτι που ήξερα από πάντα, είναι ότι έχουμε την υποχρέωση, πρώτα απέναντι στον εαυτό μας, να υλοποιούμε τις βαθιές μας επιθυμίες.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η μουσική ιστορία της Αλέξιας στα Κύπρια
-To 2013, με την οικονομική κρίση, δημιούργησες τον δίσκο «Birds Have to Fly». Ήθελες να δώσεις μια ελπίδα στον κόσμο σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο;
Ήθελα να δείξω ότι η δημιουργία και η δημιουργικότητα μάς σώζει. Τότε έφτιαξα και μια μαυρόασπρη ταινία μικρού μήκους, το Mnemonium. Προβλήθηκε σε φεστιβάλ των Πολιτιστικών Υπηρεσιών.
-Προωθείς επίσης εδώ και μερικά χρόνια τη Μέθοδο Μουσικής Ακρόασης «Re-bE». Ποιο είναι το σκεπτικό αυτού του πρότζεκτ;
Τα τελευταία 4 χρόνια δημιούργησα το Εκπαιδευτικό Πολιτιστικό Πρόγραμμα / Μέθοδο Μουσικής Ακρόασης Re-bE (Ριμπί). Βασίζεται στην ακρόαση ηχογραφημένης και ζωντανής μουσικής, στον αυτοσχεδιασμό και τη δημιουργική έκφραση. Απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, στοχεύει ιδίως σε παιδιά και εφήβους από 6-18 χρονών και προσφέρεται στα σχολεία και στις κοινότητες. Συμπεριλαμβάνει έξι κατηγορίες δημιουργικών ασκήσεων, μια από τις οποίες είναι το Re-bE Περιβάλλον. Ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη – Κύπρο, συνεχίζεται στην Αμερική.
-Κάνατε κάποια εργαστήρια στην Πάφο. Πώς ανταποκρίθηκαν τα παιδιά;
Τον Ιούλιο, στο πλαίσιο του Προγράμματος Πολιτιστική Αποκέντρωση 2017 των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, έκανα 21 εργαστήρια της μεθόδου μου Re-bE, ένα drum circle και μια συναυλία στο ξενοδοχείο Άνασσα. Συμμετείχαν 150 παιδιά 6-18 χρονών από 9 χωριά της Πάφου, όπως το Νέο Χωριό, η Τάλα και η Αργάκα, υπέροχα παιδιά τα οποία αγάπησα και μου λείπουν. Η ανταπόκριση παιδιών και γονέων υπήρξε συγκινητική. Αξίζουν τα παιδιά και οι έφηβοί μας ό,τι ποιο ποιοτικό.
-Στα Κύπρια θα παρουσιάσεις μια συναυλία με τραγούδια μεγάλων γυναικείων φωνών της αμερικανικής τζαζ. Τι θαυμάζεις σ’ αυτές τις γυναίκες;
Είναι μια έρευνα και μελέτη που κάνω εδώ και 30 χρόνια, με θέμα την αυθεντικότητα σπουδαίων γυναικείων φωνών της τζαζ – «The Untold Story of Women in Jazz» –, τις πηγές έμπνευσής τους, τις επιρροές τους, την τεχνική τους, τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν ως γυναίκες στη μουσική τους έκφραση και τι κληροδότησαν στις επόμενες γενιές. Θαυμάζω την αυθεντικότητά τους και το σθένος τους να υποστηρίζουν αυτά που πιστεύουν. Ήταν ακτιβίστριες στο θέμα της εξάλειψης του ρατσισμού, σε εποχές που ήταν επικίνδυνο για τη ζωή τους να μιλούν γι’ αυτό. Υποστήριξαν τη μουσική, την αυθεντικότητά τους, τις πεποιθήσεις τους. Αυτή η συναυλία είναι μεγάλη παραγωγή και μοναδική, όσον αφορά στο αντικείμενο που πραγματεύεται αλλά και στο γεγονός ότι θα συμπράξουν 10 μουσικοί συνεργάτες μου από τη Σόφια και την Κύπρο, με τη συμμετοχή τριών ταλαντούχων γυναικείων φωνών της Κύπρου σε ντουέτο μαζί μου.
-Και μετά από αυτό, ποια είναι τα πλάνα σου;
Συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστία των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο για το Re-bE σε κορίτσια, ασυνόδευτες εφήβους. Τον προσεχή Μάρτιο στο Ισραήλ, θα παρουσιάσω το πρόγραμμα μου Re-bE σε συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Petach Tikva και ένα δημοτικό σχολείο, αλλά και θα δώσω συναυλίες. Μετά, Λος Άντζελες και Νέα Υόρκη, για συναυλίες και πιο πολύ Re-bE σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία.
info
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ των Κυπρίων, η Αλέξια Βασιλείου θα δώσει δυο συναυλίες: Στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου στις 6/9 και στο Παττίχειο Θέατρο Λεμεσού στις 7/9, 8:30 μ.μ.
Εισιτήρια: www.tickethour.com.cy, ACS Courier και στο θέατρο.
