Αποτελούσε, προφανώς, έναν ευσεβή πόθο. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, έστω και ένας, έστω και κάποιες μονάδες, να καταδικάσουμε μαζί την κατοχή και να διεκδικήσουμε επανένωση του νησιού. Θα το έκανε ο Σουλεϊμάν Ουλουτσάι ως αξιωματούχος του κατοχικού καθεστώτος; Μπορεί ο δήμαρχος της κατεχόμενης Αμμοχώστου να κτίσει γέφυρες επικοινωνίες με τον Τουρκοκύπριο «δήμαρχο» της Αμμοχώστου, όπως έκαναν πριν δεκαετίες οι Λέλλος Δημητριάδης και Μουσταφά Ακιντζί;
Όταν αποδέχτηκε την πρόσκληση ο Ουλουτσάι, σαφώς, εγνώριζε πως δεν αφορούσε μια κοινωνική εκδήλωση αλλά μία αντικατοχική. Μία εκδήλωση όπου θα καταδικαζόταν η εισβολή της Τουρκίας, η συνεχιζόμενη κατοχή και το άνοιγμα της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου όχι για τους κατοίκους της, αλλά για Τούρκους επιχειρηματίες. Ήξερε τι θα λεγόταν, ωστόσο, αποδέχτηκε την πρόσκληση. Αυτό αποτελεί άραγε μία ένδειξη να προσυπογράψει την καταδίκη ή θα ερχόταν ως εχθρός για να μεταφέρει μια άλλη ανάγνωση της πραγματικότητας;
Είτε το ένα, είτε το άλλο, χρειαζόταν τόλμη. Με τη σύμπλευση με τη γραμμή των Ελληνοκυπρίων θέτει τον εαυτό του αμέσως στο μάτι των Τατάρ και Ερντογάν και βάζει απέναντι του τους Γκρίζους κι όλους τους άλλους Λύκους. Με το να μιλήσει για κάτι άλλο εκτός από κατοχή σε μια αντικατοχική εκδήλωση, θα αντιμετώπιζε το πλήθος των Ελληνοκυπρίων που θα τον έπαιρναν με τις πέτρες όσο φιλειρηνικοί κι αν είμαστε, συνήθως.
Ωστόσο, δεν θα μάθουμε τις προθέσεις του. Υπό τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν για την πρόσκληση που αρχικά αποδέχτηκε, δεν θα έρθει. «Χάσαμε μια τεράστια ευκαιρία», αναφέρει ο νόμιμος Δήμαρχος της Αμμοχώστου, Σίμος Ιωάννου, «να δώσουμε την ευκαιρία σε έναν γνήσιο Κύπριο και αγωνιστή της λύσης και της επανένωσης, όπως ο Σουλεϊμάν Ουλουτσάι, να ενώσει τη φωνή του με τη δική μας και να στηρίξει τον αγώνα για να επιστραφεί η πόλη μας στους νόμιμους ιδιοκτήτες της».
Προφανώς ένας Σουλεϊμάν δεν φέρνει την απελευθέρωση ούτε και την επανένωση. Τις προηγούμενες μέρες όμως, αποτράπηκε η μετατροπή χώρων του μοναστηριού του Αποστόλου Αντρέα σε μουσουλμανικούς, χάρις –εν πολλοίς– σε φωνές διαμαρτυρίας Τουρκοκυπρίων όπως της Ντογκούς Ντεριά. Μιας Τ/κ με πολύ πιο προχωρημένες θέσεις από πολλών Ε/κ για την κατοχή. Όπως και του προέδρου της συντεχνίας των δασκάλων τόσο του πρώην όσο και του νυν. Όπως του Σενέρ Λεβέντ, της Σεβγκιούλ Ουλουντάγ και αρκετών άλλων. «Όσοι περισσότεροι και όσες περισσότερες ενώσουμε τη φωνή μας στην αντικατοχική εκδήλωση που πραγματοποιείται κάθε χρόνο για να καταδικάσουμε την εισβολή και τη συνεχιζόμενη για 49 χρόνια κατοχή είναι ευπρόσδεκτοι και ευπρόσδεκτες». Είναι αυτό μια απολίτικ στάση μήπως;
