Ηρέμησαν οι καρδίες και οι διάνοιες πολλών στην Κύπρο και την Ελλάδα ακούγοντας τον Ταγίπ Ερντογάν να μιλά στη 79η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ  και να ζητά αναγνώριση των κατεχομένων, «…Έχουν περάσει 61 χρόνια από την εμφάνιση του Κυπριακού ζητήματος. Στο νησί επικρατούσε ειρήνη και ηρεμία. Το μοντέλο της ομοσπονδίας έχει χάσει εντελώς την ισχύ του. Υπάρχουν πλέον δύο ξεχωριστά κράτη και δύο ξεχωριστοί λαοί στο νησί. Η απομόνωση πρέπει τώρα να λάβει τέλος. Σήμερα, καλώ τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Οι πρώτοι που κοιμήθηκαν σαν μωρά το βράδυ της 24ης Σεπτεμβρίου ήταν οι κυβερνώντες και στον ίδιο κοιτώνα οι συγκυβερνώντες ΔΗΚΟ, ΔΗΠΑ, ΕΔΕΚ και ΕΛΑΜ, που εμφανίζονται άλλος λίγο κι άλλος πολύ να στηρίζουν (στο Εθνικό Συμβούλιο και όχι μόνο), απόρριψη της ΔΔΟ και μονομερές κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Μάλιστα το ίδιο πολιτικό μπλοκ βγήκε απροκάλυπτα εναντίον του Έλληνα ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτη, ο οποίος -στο σπίτι του πεθαμένου- μίλησε «για έλλειψη πολιτικής γενναιότητας», καθώς ανησυχεί μήπως ο ελληνοτουρκικός διάλογος που έχει τοποθετήσει το κυπριακό σε παρελκόμενο βαγόνι για να αποτρέψει εκτροχιασμό της δύσκολης αλλά σοβαρής πορείας του, δυναμιτίσει την όλη προσπάθεια.

Προσπάθεια που στηρίζεται σημαντικά από την Ουάσιγκτον. Κι αυτό το στοιχείο είναι που μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά τον ρουν του Κυπριακού. Διότι αν κάποιος περιμένει από τον Νίκο Χριστοδουλίδη, να «γυρίσει το νερό» προς την αποξηραμένη φυτεία του κυπριακού, θα πλανηθεί πλάνην οικτράν. Αφού εκείνο που μέχρι στιγμής δείχνει να τον ενδιαφέρει είναι να παίζει με την καθυστέρηση καθώς κάθε τρεις και λίγο βρίσκει μιάν ατάκα του τύπου, «έχω βολιδοσκοπηθεί από τα ΗΕ για να συμμετάσχω στις 13 Αυγούστου, σε τριμερή συνάντηση με τον ΓΓ των ΗΕ (και τον Τ/κ ηγέτη Ερσίν Τατάρ) στη Νέα Υόρκη».

Αυτό έπαιζε στις ειδήσεις μερικές μέρες μέχρι που χάθηκε σαν πεφταστέρι στον αυγουστιάτικο ουρανό, όταν ο Τατάρ είπε ότι δεν πάει να συζητήσει ΔΔΟ και στον κοιτώνα χαμογέλασαν με ικανοποίηση και γύρισαν ήσυχοι στο άλλο πλευρό, παρόλο που ο Χριστοδουλίδης έμεινε ξανά εκτεθειμένος προς τα Η.Ε. τα οποία δια της Άνχελα Ολγκίν δημοσίως είχαν υποδείξει ότι «ο Χριστοδουλίδης γνωρίζει τον τρόπο να ξεμπλοκάρει τη διαδικασία».

Οι Γ. Γεραπετρίτης και Χ. Φιντάν, που παρακολουθούν στενά το παρελκόμενο βαγονάκι του Κυπριακού, έχουν ανοικτή γραμμή και με την κ. Ολγκίν και συνεπώς και τα Η.Ε. Και οι τρεις γνωρίζουν ότι ο Κύπριος Πρόεδρος ενώ διακηρύττει ότι θέλει συνομιλίες, δεν αναφέρεται και κυρίως δεν δεσμεύεται στα ουσιώδη που μπορούν να ξεμπλοκάρουν τη διαπραγμάτευση. Δηλαδή στην πολιτική ισότητα με εκ περιτροπής προεδρία, αποτελεσματική συμμετοχή με  τουλάχιστον μία τ/κ ψήφο σε πλειοψηφική εκτελεστική απόφαση. Από την άλλη βλέπουν τον Τατάρ να απαιτεί «κυριαρχική ισότητα και ισότιμο διεθνές καθεστώς» και υποδεικνύουν και στους δύο αυτό που έγραψε τον Ιούλη στην ανοικτή της επιστολή Μαρία Άνχελα Ολγκίν: «Τώρα πρέπει να σκεφτούμε διαφορετικά».  Είναι σίγουρο ότι ο Ερσίν Τατάρ δεν θέλει να σκεφτεί διαφορετικά διότι θα χάσει τις «εκλογές» του 2025. Πράγμα που είναι εφικτό για τον αντίπαλο του δυνητικά, τον σοβαρό αρχηγό του αριστερού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ακαδημαϊκό Τουφάν Ερχουρμάν, ο οποίος στις δημοσκοπήσεις φαίνεται να αγγίζει το 35%.  

Αν μάλιστα ο Ταγίπ Ερντογάν περιλάβει στα γενικότερα σχέδια του για την ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο, τότε ο Τατάρ, μπορεί να έχει την τύχη του Ντενκτάς το 2003 και του Έρογλου το 2015. Θυμίζουμε ότι ο Τούρκος πρόεδρος τον περασμένο Δεκέμβρη είχε αυστηρά υποδείξει στον Ερσίν Τατάρ «να μην λέει κουβέντες που θα του δένουν τα χέρια». Είναι σίγουρο ότι ο Χριστοδουλίδης πατώντας από μπαλόνι σε μπαλόνι έφτασε να μην βρίσκει στέρεο έδαφος ώστε να σταθεί για χειριστεί τις εξελίξεις οι οποίες έχουν μόνο μια γέφυρα. Αυτήν που έχουν οικοδομήσει τα Η.Ε. με το Πλαίσιο Γκουτέρες, ο οποίος συστήνει ότι: «μόνο η ειλικρινής πρόθεση για συναίνεση σε σχέση με το σημείο έναρξης των διαπραγματεύσεων, που θα οδηγήσουν σε μια κοινά αποδεκτή διευθέτηση του Κυπριακού, θα καθησυχάσει τόσο τους Κύπριους όσο και τη διεθνή κοινότητα ότι ένα ειρηνικό και κοινό μέλλον στο νησί παραμένει πραγματικά εφικτό».

Τη συγκεκριμένη γέφυρα ανατίναξαν το 2017 ο τότε πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης και ο τότε ΥΠΕΞ του, και σημερινός διάδοχος του Νίκος Χριστοδουλίδης, όταν την «πιο μεγάλη ώρα» όπως λέει και ο Άκης Πάνου, σηκώθηκαν κι έφυγαν από τις συνομιλίες, υποσχόμενοι ότι θα συνεχιστούν. Αντί αυτού τις έβαλαν στον πάγο κι έπιασαν «τον παλιό δόλο των θεών» κατά τον ποιητή και ίνα η γραφή πληρωθή η λέγουσα: διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου επ’ αυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον», μας έπαιξαν στα σύγχρονα ζάρια των χρυσών διαβατηρίων, των πύργων, των ολιγαρχών, των κινέζικών τερματικών και άλλων μεγάλων interconnecting κόλπων, ων ουκ έστιν αριθμός!

Τούτων διαδραματιζομένων και έχοντας ακούσει τον Ερντογάν να ζητά αναγνώριση του καθεστώτος των κατεχομένων, οι δικοί μας εμπνευσμένοι διπλωμάτες έκατσαν και συνέγραψαν μίαν έκθεση ιδεών -με ρητόν και δίδαγμα- και πληροφόρησαν τον Έρντογάν και δια αυτού τη διεθνή αμφικτιονία ότι, «Αυτοί που θέλουν να ηγούνται πρέπει να ηγούνται δίνοντας το παράδειγμα» και κυρίως πως, «Το διεθνές δίκαιο δεν είναι à la carte.»! Προφανώς αυτό το τελευταίο καταδεικνύεται στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο, για τις οποίες χώρες και λαούς, όλοι οι ηγέτες του πλανήτη, από την έδρα του ΟΗΕ, ζητούν κατάπαυση του πυρός ωστόσο το μενού του πολέμου για το Ισραήλ είναι à la carte. Έτσι παρά τη δήλωση της εκπροσώπου του Λευκού Οίκου Καρίν Ζαν-Πιερ, ότι η έκκληση των ΗΠΑ και πολλών άλλων χωρών για κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο έγινε «σε συντονισμό» με το Ισραήλ, ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Ίσραελ Κατς είπε ότι «δεν θα υπάρξει εκεχειρία στον βορρά» και ότι η μάχη εναντίον της Χεζμπολάχ «θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη». 

Τουτέστιν διεθνές δίκαιο -όπως καθημερινά αποδεικνύεται και στη γειτονιάς μας- είναι à la carte, κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και πού πηγαίνει…