Πέντε χρόνια μετά τη διαπίστωση του Γάλλου προέδρου ότι το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικό νεκρό η Συμμαχία εμφανίζεται πιο δυνατή από ποτέ.
Σε αυτό οδήγησαν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, γεγονός που έκανε τη Σουηδία και τη Φινλανδία να εγκαταλείψουν την παραδοσιακά ουδέτερη στάση τους και να ενταχθούν στη Συμμαχία όπως και η συνειδητοποίηση πως χώρες χωρίς ισχυρή άμυνα είναι ευάλωτες απέναντι σε κάθε είδους απειλή.
To τελευταίο ήταν που ώθησε την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να ξεδιπλώσει τα σχέδιά της για τη δημιουργία μιας νέας ευρωπαϊκής αμυντικής δομής ξεχωριστής από το ΝΑΤΟ, ανακοινώνοντας μάλιστα και τη δημιουργία ενός νέου χαρτοφυλακίου, αυτού της άμυνας. Τα σχέδια δεν είναι καινούργια ακούγονται χρόνια τώρα. Κάθε φορά που παρουσιάζεται ένας κίνδυνος η Ευρώπη μιλά για ευρωστρατό και για κοινή άμυνα και κάθε φορά τα βάζει στο συρτάρι.
Από τα λόγια μέχρι τις πράξεις η απόσταση είναι τεράστια. Για να αποκτήσουν οι 27 λειτουργικό και αποτελεσματικό στρατό και άμυνα πρέπει να λειτουργήσουν ως ένας. Να συμφωνήσουν για το πόσα χρήματα θα καταβάλλουν, ποιοι θα αναλάβουν τις διοικητικές θέσεις και να αποκτήσουν επιχειρησιακές δυνατότητες. Και το κυριότερο πρέπει να έχουν κοινή συνείδηση αντιλαμβανόμενοι πως ο εχθρός ή η απειλή δεν φορά μόνο ένα κράτος μέλος αλλά όλα.
Το ΝΑΤΟ το πέτυχε αυτό χάρη και στο περίφημο Άρθρο 5 σύμφωνα με το οποίο αν μια χώρα δεχτεί επίθεση τότε σύσσωμη η Συμμαχία πρέπει να αντιδράσει. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο στην Ευρώπη; Αν δηλαδή υπάρξει μια κρίση μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας θα δεχτούν η Γερμανία ή η Ισπανία να συνδράμουν ουσιαστικά και αν χρειαστεί και με στρατεύματα; Και το αντίθετο. Πόσο πρόθυμη θα είναι η Μάλτα να συμπαρασταθεί στη Λετονία αν της επιτεθεί η Ρωσία;
Την 1η Οκτωβρίου η πολιτική ηγεσία του ΝΑΤΟ άλλαξε χέρια. Ο νέος Γενικός Γραμματέας θα αναγκαστεί να πάρει θέση απέναντι στις στρατιωτικές, ευρωπαϊκές φιλοδοξίες. Ήδη ο προκάτοχός του εξέφρασε τη δυσφορία του γιατί οι 27 να θέλουν να κτίσουν μια παράλληλη δομή αντί να ενισχύσουν αυτή που ήδη υπάρχει.
Κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει πως δεν ανήκουν και τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ μέλη και στο ΝΑΤΟ και για αυτό χρειάζεται μια κοινή πολιτική. Το επιχείρημα είναι σωστό, αλλά είναι αμφίβολο αν θα κάνει τους Ευρωπαίους αυτή τη φορά να πάρουν ζεστά το θέμα. Στο μεταξύ αν προκύψει καμιά νέα απειλή, πάλι θα παρακαλούν το ΝΑΤΟ πάλι θα κάνουν σχέδια για ευρωπαϊκή άμυνα.
