Η Κύπρος διαθέτει άπλετο ήλιο και παράγει μπόλικο χαλούμι. Από την περασμένη Τετάρτη, όμως, επισφραγίστηκε ότι πλημμυρίζει και από περισσή πολιτική φαιδρότητα. Επιβεβαιώθηκε και επισήμως με την εμφάνιση υποψηφίων για τις βουλευτικές εκλογές με τον ίδιο ρυθμό που οι γάτες της γειτονιάς γεννούν μικρά τον Μάη.
Συνολικά 753 υποψήφιοι. Δεκαεννέα συνδυασμοί. Εννέα ανεξάρτητοι. Αν καθυστερούσαμε ακόμη πέντε λεπτά έξω από την αίθουσα υποβολής υποψηφιοτήτων, υπήρχε σοβαρό ενδεχόμενο να μας έδιναν κι εμάς μια αίτηση να συμπληρώσουμε. «Έτσι για το καλό».
Η εικόνα ήταν άκρως ιλαροτραγική. Κάθε γειτονιά και υποψήφιος. Κάθε πολυκατοικία και πολιτικός σχηματισμός. Κάθε καφενείο και ένας «σωτήρας του τόπου». Που μέχρι προχθές, ανέλυε το Κυπριακό ανάμεσα σε πρέφα και ζιβανία. Μια τεράστια παρέλαση πολιτικών νεοσύλλεκτων χωρίς κανένα απολύτως πιστοποιητικό καταλληλότητας.
Ήταν κάτι ανάμεσα σε πολιτική διαδικασία και οντισιόν για ριάλιτι του Νέτφλιξ. Έβλεπες ανθρώπους να μιλούν με ύφος Τσόρτσιλ ενώ δυσκολεύονταν να ολοκληρώσουν πρόταση χωρίς βοήθεια από τον κουμπάρο που κρατούσε το κινητό για το live στο TikTok.
Ας μην κοροϊδευόμαστε, πολλοί από αυτούς δεν μπήκαν στην πολιτική επειδή ξύπνησαν ένα πρωί και τους έπνιξε η αγωνία για τον τόπο. Μύρισαν οργή. Είδαν την απογοήτευση του κόσμου απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα και σκέφτηκαν πως βρέθηκε η ευκαιρία της ζωής τους. Κάπως σαν τους γύπες, που οσφραίνονται ψοφίμι και αρχίζουν να πετούν κύκλους από πάνω.
Για κάποιους η συγκυρία φαντάζει σαν η ευκαιρία της ζωής τους. Βλέπετε, η βουλευτική έδρα δεν είναι μόνο «προσφορά προς την κοινωνία». Είναι και παχυλός μισθός. Είναι και βαρβάτη σύνταξη. Είναι και χρυσοφόρο εφάπαξ. Είναι και πολλά άλλα παρελκόμενα…
Βεβαίως, για να είμαστε δίκαιοι, μέσα σε αυτό το πολιτικό καρναβάλι υπήρχαν και εξαιρέσεις. Υπήρχαν νέοι άνθρωποι, που φαινόταν να έχουν λόγο ύπαρξης στο χώρο. Που έδειχναν ότι μπήκαν στη μάχη επειδή πραγματικά θέλουν να αλλάξουν κάτι. Να καθαρίσουν -όσο μπορούν- τη δυσωδία που άφησαν πίσω τους πολιτικοί απατεώνες, επαγγελματίες του λαϊκισμού και κοινοβουλευτικά διακοσμητικά χώρου.
Αλλά γύρω τους γινόταν πανηγύρι. Ακούσαμε τσιατιστά. Είδαμε ατάκες εμπνευσμένες από την αργκό λαϊκού καφενείου. Τα βιντεάκια αλά Φειδία κατέκλυσαν το διαδίκτυο λες και η πολιτική ζωή του τόπου μετατράπηκε ξαφνικά σε challenge του TikTok. Έλειπαν μόνο οι βαθμολογίες της κριτικής επιτροπής και ο Σάκης Ρουβάς να ανακοινώνει στο X Factor ποιος περνά στον επόμενο γύρο.
Ευτυχώς που οι τουρίστες δεν έχουν ακόμη γεμίσει το νησί. Διότι αν κάποιος Σουηδός έπεφτε κατά λάθος πάνω στο σκηνικό, θα πίστευε ότι δεν προσγειώθηκε στην Κύπρο αλλά στη Γιουροντίσνεϊ. Ή σε κανένα φεστιβάλ, όπου η πολιτική εκφράζεται μέσω stand-up comedy.
Φυσικά, από αυτό το πανηγύρι δεν θα μπορούσε να λείπει ο μεγάλος σταρ του πολιτικού πασιαμά. Ο άνθρωπος που μετέτρεψε την αμηχανία σε πολιτικό brand και το reel σε ιδεολογία. Ο Φειδίας Παναγιώτου που εμφανίστηκε για άλλη μια φορά σαν μαθητής που δεν διάβασε αλλά ελπίζει ότι θα κάποιος διπλανός θα του ρίξει σκονάκι.
Προσπάθησε να γυρίσει βιντεάκι (τι άλλο θα μπορούσε;). Μία λήψη, δύο λήψεις, τρεις λήψεις. Οι λέξεις αρνούνταν να συνεργαστούν. Μέχρι που, έπειτα από καθοδήγηση του περιβάλλοντος χώρου, κατάφερε να μας ενημερώσει ότι δεν πήγαν εκεί για να «δώκουν» ή να «βάλουν» υποψηφιότητες αλλά για να… υποβάλουν υποψηφιότητα. Η γλώσσα σώθηκε κυριολεκτικά στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αφού ήταν έτοιμη για αυτοχειρία!
Μην παρεξηγηθώ. Ο λαός αποφάσισε δημοκρατικά να στείλει κάποιον που έχει τον πασιαμά για ψωμοτύρι στην Ευρωβουλή. Σεβαστό. Δημοκρατία έχουμε. Έλα όμως που τώρα υπάρχει ο κίνδυνος να γεμίσουμε και τη Βουλή με πολιτικούς ινφλουένσερς, που αντιμετωπίζουν το κράτος σαν επεισόδιο του YouTube.
Εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Διότι ναι, χρειάζεται επανάσταση απέναντι στα παραδοσιακά κόμματα που βούλιαξαν μέσα σε σκάνδαλα, ανικανότητα και αλαζονεία. Χρειάζεται ξεκαθάρισμα από πολιτικούς που αντιμετώπισαν το κράτος σαν οικογενειακή επιχείρηση. Δεν είπαμε, όμως, να περάσουμε από την ανικανότητα στην πολιτική τρικυμία εν κρανίω.
Δεν είπαμε να αντικαταστήσουμε τους αποτυχημένους με θορυβατζήδες. Επανάσταση δεν σημαίνει να γεμίσουμε το κοινοβούλιο με ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ούτε τι ψηφίζουν ούτε πώς λειτουργεί το κράτος. Που δεν θα ξέρουν τι προϋπολογισμό του κράτους ψήφισαν, όπως δεν ήξερε εκείνος για την Ευρωβουλή.
Η αλήθεια είναι πως αυτός ο τόπος δεν κινδυνεύει μόνο από τους διεφθαρμένους, τους ανίκανους και τους επαγγελματίες του βολέματος. Αυτούς, τουλάχιστον, τους μάθαμε. Τους είδαμε. Τους πληρώσαμε ακριβά και ξέρουμε πλέον πώς λειτουργούν.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να παραδώσουμε την πολιτική ζωή του τόπου στην εποχή του εύκολου θορύβου. Στην εποχή όπου η ατάκα βαφτίζεται πολιτική σκέψη, το reel πολιτικός λόγος και η διαδικτυακή φασαρία «επανάσταση».
Η πραγματική επανάσταση θα έρθει μόνο όταν σηκωθεί από τον καναπέ η υγιής κοινωνία. Οι άνθρωποι με αξίες, γνώσεις, επαγγελματική επάρκεια και εντιμότητα. Αυτοί που σήμερα σιωπούν και αφήνουν τον κάθε πολιτικό τυχοδιώκτη να μετατρέπει τη δημόσια ζωή σε περιοδεύον τσίρκο. Όσο οι σοβαροί άνθρωποι σωπαίνουν, οι πασιαμάδες θα συνεχίζουν να προκαλούν πολιτική ηχορύπανση.
