Πολλοί λένε πως οι Κύπριοι ψήφισαν συντηρητικά την περασμένη Κυριακή, επειδή φοβούνται τις αλλαγές και προτιμούν, βολικά, αυτό που ξέρουν, αυτό που βλέπουν, αυτό που συνήθισαν και δεν τους φοβίζει.
Η στήλη δεν συμφωνεί ότι το εκλογικό σώμα (έστω αν το δούμε ως ενιαίο σώμα) δεν τόλμησε για κάτι καινούριο. Τίποτε καινούριο, με την πολιτική έννοια, δεν προτάθηκε. Κι αυτός είναι ένας λόγος που τόσες πολλές χιλιάδες επιμένουν να μην ψηφίζουν. Αν και, ο αριθμός όσων πραγματικά απέχουν πολιτικά είναι πολύ μικρότερος από αυτόν που δείχνει η διαφορά εγγεγραμμένων και ψηφισάντων.
Ίσως η νέα Βουλή και η σημερινή Κυβέρνηση -κ. υπουργέ Εσωτερικών και κ. Έφορε Εκλογών- να αποφασίσουν επιτέλους να ασχοληθούν σοβαρά με αυτό το πολύ μεγάλο θέμα, που αγγίζει το επίσης μεγάλο θέμα του αναξιόπιστου Αρχείου Πληθυσμού.
Κύριε πρόεδρε της Δημοκρατίας, αν τύχει και διαβάσετε κάποια στιγμή αυτές τις γραμμές, ρωτήστε αν έχετε χρόνο τον ΥΠΕΣ (για να ρωτήσει τον γ.δ. και αυτός τους πιο κάτω, θα πάρει χρόνο, οκ) πώς γίνεται να έχουμε στα επίσημα αρχεία του κράτους εγγεγραμμένες διευθύνσεις κατοικίας (αι πολίται του κράτους) που δεν έχουν καμία σχέση με τα εκλογικά κέντρα που μας στέλνετε κάθε λίγο να ψηφίσουμε και πώς γίνεται όταν σας λέμε «γιε μου, κάθομαι Λεμεσό, δε το Αρχείο Πληθυσμού τι γράφει» να απαντάτε ότι πρέπει να κάμω αίτηση για να ψηφίσω στη Λεμεσό και να μου υπογράψει ο κάθε μουχτάρης, που ούτε εγώ τον ξέρω, ούτε εκείνος; Σιγά μην κάνω αίτηση και να βουρώ τον καθένα. Συνεχίστε να γράφετε άλλα η Αρχή Αδειών, άλλα ο Φόρος, άλλα ο Δήμος, άλλα ο άλλος Δήμος, άλλα το Αρχείο Πληθυσμού. Εδώ που τα λέμε, χίλιες φορές καλύτερα να παίρνει το κάτι τις του από την κρατική χορηγία ο συνοικισμός που μας ανάγιωσε, παρά ο χ-ψ δήμος. Και ας «τρώμε» λίγη πεζίνα παραπάνω κάθε που έχει εκλογές.
Όμως, ας υποθέσουμε πως κάνω αίτηση στο ΥΠΕΣ για αλλαγή διεύθυνσης και… αποκαθίσταται η τάξις. Αυτός που κάθεται μόνιμα Αγγλία, Ουαλία, Ιρλανδία, Αυστραλία, Ελλάδα, Αμερική, Νότια Αφρική και είναι εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο σαν να είναι κάτοικος Κύπρου (αυτό θέτει ως προϋπόθεση η νομοθεσία για εγγραφή), θα ενδιαφερθεί να επικαιροποιήσει τα δεδομένα του, που ίσως τον βγάλουν νοκ άουτ από αυτό που λέμε εκλογικό σώμα; Δεν θα τον βγάλουν εκτός, διότι έχουμε νόμο που λέει με ποιες προϋποθέσεις μπαίνεις στον εκλογικό κατάλογο, αλλά δεν λέει με ποιες προϋποθέσεις βγαίνεις. Μπήκες; Έμεινες.
Κύριε Πρόεδρε, κύριε ΥΠΕΣ: Ποιοι τέλος πάντων είναι στον εκλογικό κατάλογο χωρίς να είναι ενεργοί πολίτες σε αυτό το κράτος; Αυτοί, οι συγκεκριμένοι (ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής, τάχα, αποχής), αν αύριο ψηφιστεί νόμος να ξαναγραφτούμε όλοι από την αρχή στη εκλογικό κατάλογο, ΔΕΝ θα έχουν εκ του νόμου δικαίωμα εγγραφής. Χώρια οι πεθαμένοι που παίρνει χρόνια να σβηστούν, εξού και έχουμε ακόμα ψηφοφόρους ετών 120-130 ετών. Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλες νεκροθάφτες, που λέει ο Βασίλης.
Ναι, τίποτε καινούριο δεν μας προτάθηκε (και) σε αυτές τις εκλογές. Με μια μικρή εξαίρεση, να μου επιτρέψετε. Το Volt. Ήταν ναι, κάτι καινούριο, φιλόδοξο, οργανωμένο, αξιοπρεπές, ενδιαφέρον, υποσχόμενο, χρήσιμο. Δεν κάλυπτε την στήλη, αλλά αυτό είναι άσχετο και επουσιώδες. Συνέπεσε η πρώτη του εμφάνιση σε βουλευτικές εκλογές με την πρεμιέρα του Άλματος και της Άμεσης Δημοκρατίας και κάποιων άλλων εκλογικών καταστάσεων που δεν θυμούμαι σήμερα, ελπίζω ούτε το επόμενο διάστημα.
Συνέπεσε με μια αίσθηση, που προκλήθηκε και μέσω των αλλεπάλληλων δημοσκοπήσεων, ότι πάμε για γενικό ξήλωμα και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Και συνέπεσε επίσης με τη διεκδίκηση έδρας από έναν εσμό ουρανοκατέβατων τύπων, που μετά την αρχική πλάκα και τα λάικς στα ΜΚΔ, προκάλεσαν ανησυχία στους πολίτες που θέλουν και χρειάζονται έστω το μίνιμουμ της σοβαρότητας και μια ευκολοδιάκριτη και πειστική δυνατότητα ανάληψης ευθύνης, από τα έδρανα της Βουλής, στις δύσκολες ώρες για τον τόπο και την κοινωνία.
Δεν αφορά όλους τους ψηφοφόρους, αλλά η στήλη θεωρεί πως με ευθύνη των παγιωμένων κομμάτων φτάσαμε να μην ζητούμε πολλά κάθε φορά που πάμε στις κάλπες. Και μάλλον φάνηκε και την Κυριακή: Ούτε στην κοινωνική δικαιοσύνη προσβλέπουμε σήμερα, ούτε σε λύση του Κυπριακού, ούτε σε φτηνή -και ταπεινή- στέγη για όλους -τη λένε και κοινωνική στέγη, αλλά όταν τους το λες σου λένε πως θα μειωθεί ο δημοσιονομικός χώρος, δηλαδή τα μαξιλαράκια του Μάκη-, ούτε σε μισθούς που μπορούν να διασφαλίσουν αξιοπρεπή διαβίωση για όλους όσους εργάζονται (αν όχι, γιατί να εργάζονται;), ούτε σε φθηνή ενέργεια που θα αποτρέπει την ενεργειακή φτώχεια.
Το εκλογικό σώμα, κόντρα σε ό,τι προειδοποιούσε μέσω των δημοσκοπήσεων εδώ και μήνες, επέλεξε το μικρότερο δυνατό ρίσκο. Αυτό δεν είναι συντηρητισμός, είναι επιλογή επιβίωσης. Σήμερα, όμως, με αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, τα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή οφείλουν να σκεφτούν πώς θα πάμε παρακάτω.
Η εκλογή προέδρου της Βουλής δεν έχει την πολιτική σημασία που της αποδίδουν οι κομματικές ηγεσίες. Η Αννίτα Δημητρίου υπήρξε πολύ καλή πρόεδρος της Βουλής. Και υπήρξε και γενναιοδωρη με το ΑΚΕΛ: «Συνάδελφοι, ψηφίσαμε, τελείωσε, δεν έχετε δικαίωμα λόγου. Ναι, κ. Λουκαϊδη, σας ακούμε»!
Μια χαρά θα τη βγάλουμε και αυτή την πενταετία με την ωραιοτάτη και σοβαροτάτη. Τα υπόλοιπα είναι χάσιμο χρόνου. Το είπε και ο Νικόλας: Η εκλογή προέδρου της Βουλής δεν συνδέεται με τις προεδρικές του ’28. Ωραία, ας προχωρήσουμε και βλέπουμε.
