Στην πράξη της ιατρικής, ειδικά στη χειρουργική , η αναισθησία είναι μία προκαλούμενη, προσωρινή κατάσταση με ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω χαρακτηριστικά: αναλγησία (ανακούφιση ή πρόληψη από τον πόνο), παράλυση (μέγιστη μυϊκή χάλαση), αμνησία (απώλεια μνήμης), και απώλεια συνείδησης.
Στην καθημερινή πράξη της ζωής έχοντας πλήρη συναίσθηση και ενσυναίσθηση ενίοτε του τι βιώνουμε , πράττουμε και νιώθουμε αναλόγως περιστάσεων και κανένα από τα πιο πάνω χαρακτηριστικά δεν είναι δικαιολογημένο εκτός εάν έχουμε κάποια πάθηση.!
Δυστυχώς όμως παρατηρούμε σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας μας αυτά τα φαινόμενα, λες και ετσιθελικά χορηγήσαμε στην κοινωνία αναλγητικά. Αποτέλεσμα να ζούμε σε μια κοινωνία αποχαυνωμένη γεμάτη εγωισμό και απάθεια. Αποξενωθήκαμε από τον διπλανό μας και η μόνη μας έγνοια είναι το εγώ μας και η ικανοποίηση της υπέρμετρης φιλοδοξίας πριν εγκαταλείψουμε τούτο τον κόσμο όπως τον συναπαντήσαμε! Γυμνοί και μόνοι.
Ξεκινώντας από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις στις οποίες κατά κύριο λόγο χάθηκε το νοιάξιμο για τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας λες και θεωρούμε δεδομένη την ύπαρξη τους και την προσφορά τους στην δική μας ύπαρξη. Τίποτα και κανένας όμως δεν είναι δεδομένο και δεδομένου αυτού θα έπρεπε να δείχνουμε στους ανθρώπους μας καθημερινά με λόγια αλλά κυρίως με πράξεις την αξία που έχουν για για εμάς πριν γίνουν απλά μια ανάμνηση.
Στο επαγγελματικό κομμάτι οπού η εργασία μας λαμβάνει ένα σοβαρό κομμάτι της καθημερινότητας μας έχουμε καταστεί σε μηχανές παραγωγής χρημάτων με πρόσχημα την επιβίωση , γεμάτοι ανταγωνισμό και εγωπάθεια ξεχνώντας ότι τα πιο σημαντικά επιτεύγματα έχουν παραχθεί από ομαδική συνέργεια , αλλά και το πιο σημαντικό το αντίκτυπο που αφήνουμε στις επόμενες γενιές με τον τρόπο που τους δείχνουμε το δρόμο της επαγγελματικής καταξίωσης.
Στην εσωτερική και εξωτερική μας αλληλεπίδραση: Θέλουμε έναν πλανήτη πιο καθαρό αλλά δεν μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, αλλά και όσα σκουπίδια βρίσκονται γύρω μας κι ας μην είναι δικά μας.
Ζητούμε την κάθαρση της ψυχής μας από το Θεό αλλά ξεχνάμε ότι η παρουσία μας και μόνο στον ναό δεν αποτελεί αυτόματα τη κάθαρση της ψυχής μας, δεν μας δίνουν ένα συγχωροχάρτι και μια άδεια που μας επιτρέπει από εδώ και πέρα να κάνω ό ,τι χειρότερο μπορώ. Το φαίνεσθαι δεν έχει περισσότερη σημασία από το είναι. Χρειάζεται προσωπική προσπάθεια η πολυπόθητη σωτηρία της ψυχής.
Επιζητούμε την τιμωρία της εγκληματικότητας αλλά σιωπούμε μπροστά στ’ άδικο, από φόβο μην μπλεχτώ και τρέχω κι εγώ στα καλά καθούμενα.
Απαιτούμε καλύτερη μόρφωση, αλλά ξεχνάμε να μάθουμε στα παιδιά μας τη διαφορετικότητα, το σεβασμό, τη δύναμη της αλήθειας, την ταπεινότητα .
Εν κατακλείδι παράγουμε περισσότερα αρνητικά πρόσημα στην κοινωνία με αποτέλεσμα η αποχαύνωση να μας οδηγεί στην παρακμή. Το να ξυπνήσουμε και να αλλάξουμε είναι θέμα προσωπικής ευθύνης και όχι ανεπάλληλη μετάθεση ευθυνών όπως μας συνήθισαν να γίνεται. Εάν πραγματικά θέλουμε ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τους γύρω μας θα πρέπει να ξυπνήσουμε από την αναισθησία στην οποία έχουμε υποβάλει τους εαυτούς μας και να πράξουμε με γνώμονα την ακμή μας και της κοινωνίας μας.
Πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς.
Να σταματήσουμε να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και την επίκριση στο στόμα περιμένοντας την μεγάλη αλλαγή και να αρχίσουμε να κάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα, που είναι τα σκαλιά που πρέπει ν’ ανέβουμε, για να φτάσουμε σε κάτι μεγάλο.
Μια σκάλα που πρέπει να ανέβουμε, η αλλαγή που ζητάμε τελικά!
Κι αν τα καταφέρουμε να απαγκιστρωθούμε από τα αναλγητικά που ετσιθελικά ποτίσαμε τους εαυτούς μας, θ’ αρχίσει να ξεθολώνει το τοπίο, και ίσως, πού ξέρεις, αντικρίσουμε κάτι που να μοιάζει με αυτό που επιθυμήσαμε. Για να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά τον τόπο μας να τα κάνουμε καλύτερα.
