Η εδώ επίσκεψη του προέδρου της Γερμανίας Φράνκ Βάλτερ Στάινμαϊερ έγινε η αιτία και η αφορμή να σταλούν κάποια μηνύματα προς την Τουρκία αναφορικά με το κυπριακό πρόβλημα. Πρόκειται για μια επίσκεψη και μια εξέλιξη που χαρακτηρίστηκε ως ιδιαίτερα επιτυχημένη, πλην όμως στο πρακτικό επίπεδο δεν μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα αποτελέσματα, γιατί η κατοχική Τουρκία δείχνει με την καθημερινή συμπεριφορά της, ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα και δεν σέβεται κανένα.

Ατιμώρητη εδώ και χρόνια κάνει ότι θέλει και όποτε θέλει, θέτοντας μόνιμα υπό διαρκή αμφισβήτηση τη Διεθνή νομιμότητα και το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο με την ανοχή των ισχυρών της Γης, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της. Και η Γερμανία εντάσσεται μέσα στους ισχυρούς της Γης.

Ο Γερμανός πρόεδρος επισκέφθηκε την Πράσινη Γραμμή και είδε πως, είναι σήμερα η Λευκωσία, που αποτελεί την τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Είδε από κοντά το συρματόπλεγμα της ντροπής και ενημερώθηκε για όλα τα σχετικά ζητήματα που υπάρχουν και προκύπτουν από την πολύχρονη κατοχή.

Βέβαια οφείλουμε να σημειώσουμε πως, ανάλογα βιώματα και ανάλογες εμπειρίες αποκόμισε το 2011 και η τότε Καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ που επισκέφθηκε την Κύπρο επί διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια, και έτυχε σχετικής ζωντανής επί τόπου ενημέρωσης.

Παρά τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν και τότε, εντούτοις 13 χρόνια μετά την επίσκεψη Μέρκελ, το κυπριακό πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει άλυτο, σαν αποτέλεσμα της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Σήμερα η κατοχή της Κύπρου αποτελεί τεράστιο πλήγμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση που θέλει να εμφανίζεται ως ενωμένη και ενοποιημένη. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Και αυτή η διαπίστωση αποτελεί μεγάλο τραύμα για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ευρωπαϊκή ανάπτυξη και ενοποίηση.

Η Γερμανία που θέλει να ηγείται της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να συνδράμει πρακτικά και όχι θεωρητικά προς την κατεύθυνση της επίλυσης του κυπριακού, αξιοποιώντας τις πολύ καλές σχέσεις που έχει με την Άγκυρα.

Οφείλει το Βερολίνο να βρει τον τρόπο να βοηθήσει την Κύπρο, (που σήμερα αποτελεί το ακριτικό κομμάτι τις Ένωσης προς τη Μέση Ανατολή), να απαλλαγεί από την κατοχή μέσα από μια λύση που θα συνάδει με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά κυρίως να συνάδει με το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Τα όσα διεκδικεί η Τουρκία σε βάρος της Κύπρου, (αλλά και σε βάρος του συνόλου του Ελληνισμού με τις κατά καιρούς διεκδικήσεις σε Θράκη και Αιγαίο), απέχουν από τα όσα προτείνει και προβλέπει το κεκτημένο και οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες.

Απέχουν πολύ από τα όσα προνοεί το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο η Τουρκία κόβει και ράβει στα δικά της μέτρα και σταθμά.

Στην περίπτωση της Κύπρου δοκιμάζεται καθημερινά η αξιοπρέπεια και η αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας είμαστε πλήρες μέλος γι’ αυτό και διεκδικούμε τα όσα απολαμβάνουν όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες.

*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος