Αυτό το άρθρο μου θα είναι και το τελευταίο για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση.
Εκείνο που με τρομάζει είναι ή άγνοια και η αναισθησία που δέρνει τους πολιτικούς μας, το δε κόστος των πράξεων τους το επωμίζεται ο λαός. Έκραξαν τον Χρήστο Στυλιανίδη γιατί μας είπε ακόμα μια αλήθεια. «Η Βόρεια Κύπρος έχει Τορκοποιηθεί». Διερωτούμαι πραγματικά αν υπάρχει στη Κύπρο έστω και ένας που δεν το έχει αντιληφθεί.
Εδώ από την 1.3.2010 όλη η Ελληνοκυπριακή περιουσία μεταβιβάστηκε στο «ψευδοκράτος» και δεν ίδρωσε το αυτό κανενός. Ο δισεκατομμυριούχος τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας για δέκα χρόνια μας δούλευε, μας πρόδωνε, μας εξευτέλιζε διεθνώς και θυμήθηκε πρόσφατα να κινήσει αγωγή για αποζημιώσεις στο Μακάριο Δρουσιώτη γιατί τον έθιξε δήθεν και τον μείωσε σαν προσωπικότητα.
Από το 2017 ο Πρώην Πρόεδρος ακούει τα εξ’ αμάξης για τις πράξεις και παραλείψεις του, οι οποίες κόστισαν και κοστίζουν στο κράτος και δέησε ο Θεός να βρει καιρό για αγωγές.
Το χειρότερο, καταδέχτηκε να πάρει τηλέφωνο ιδιοκτήτη ημερήσιας εφημερίδας και να απαιτήσει να μην μου δημοσιεύουν τα άρθρα μου. Και εκεί που ανέμενε κάποιος νουνεχής να τον διαολοστείλει έγινε το αντίθετο. Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας που υπερασπίζεται την Αλήθεια διαολόστειλε εμένα.
Εδώ ο Περαπεδκιώτης έπεισε τον κόσμο ότι ανήκε στην Νεολαία της Ένωσης Κέντρου του Γεώργιου Παπανδρέου και δεν θα πείσει τον ιδιοκτήτη, αλήθεια μιας εφημερίδας. Καλώ τον Πρόεδρο να δημοσιεύσει αντίγραφο της ταυτότητός του στην εφημερίδα προστάτη της Αλήθειας.
Επανέρχομαι στους προδότες και στους προδομένους αυτού του τόπου. Έχει καθορίσει το ΕΔΑΔ «οι πράξεις αυτών των αρχών δεν μπορούν απλώς να αγνοηθούν από τρίτα κράτη ή από διεθνείς θεσμούς», δεν μπορούν επίσης να αγνοούνται από άτομα. Δεν έχουν ούτε πρακτικές εναλλακτικές ούτε νομικούς μηχανισμούς για να αξιολογήσουν ποιες από τις τοπικές πράξεις είναι έγκυρες ή εάν αυτές οι άκυρες πράξεις θα επικυρωθούν τελικά ή όχι, αυτά τα άτομα δεν έχουν άλλη επιλογή από το να υπολογίσουν τις επιλογές ζωής και τις επιχειρηματικές ευκαιρίες με βάση τις επικρατούσες τοπικές πράξεις σε αυτήν την περίπτωση τον Νόμο 67/2005. Επομένως, τα άτομα αυτά πρέπει να θεωρούνται ότι ενεργούν καλόπιστα όταν βασίζονται στο ισχύον εθνικό δίκαιο στις ιδιωτικές τους συναλλαγές.
Επειδή το κυπριακό δικαστήριο στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην απόφασή του στην προγενέστερη νομολογία του ΕΔΑΔ, μπορεί να αναμένεται ότι εάν παρόμοιο ερώτημα επανέλθει σε αυτό το δικαστήριο, η σύγχρονη νομολογία του ΕΔΑΔ θα αναγνωριστεί από αυτό το δικαστήριο ως υποστήριξη της αξίωσης καλής πίστης στην αγορά ακινήτου από την ΤΔΒΚ. Αν δεν γίνει αυτό, θα ισοδυναμούσε με παρέμβαση στην ιδιοκτησία των νέων ιδιοκτητών, παραβίαση του ανθρώπινου δικαιώματος ιδιοκτησίας τους.
Η ίδια πρόταση υποστηρίχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη Δημοκρατία μέσω του Δικαίου του Συμβουλίου της Ευρώπης (η Επιτροπή της Βενετίας) στη γνωμοδότησή της σχετικά με το νόμο για τα κατεχόμενα εδάφη από το 2009. Η γνωμοδότηση αναφερόταν σε νόμο που εξέδωσε η Γεωργία σχετικά με τα γεωργιανά εδάφη που κατέχονται από τη Ρωσία (ο Νόμος για τα Κατεχόμενα Εδάφη της Γεωργίας). Ο νόμος αυτός αναφερόταν επίσης στην ισχύ του τίτλου ιδιοκτησίας σε ακίνητη περιουσία που άφησαν πίσω τους γεωργιανοί ιδιοκτήτες. Η Επιτροπή επέκρινε μέρη του νόμου που δεν λάμβαναν επαρκώς υπόψη «το δικαίωμα στην ειρηνική απόλαυση της περιουσίας κάποιου», καθώς και την «ασφάλεια δικαίου» και ως εκ τούτου συνέστησε «{για τις συναλλαγές κατά την {περίοδο κατοχής}}, μπορεί επομένως να χρειαστεί να βρεθούν ρυθμίσεις που να εξισορροπούν τα συμφέροντα των παλαιών και των πιθανών νέων ιδιοκτητών, προκειμένου να μην παραβιαστεί το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ». Η Επιτροπή επέκρινε επίσης τη μη αναγνώριση από τον Νόμο πράξεων των αρχών κατοχής, προειδοποιώντας ότι:
«Γενικά μιλώντας, κάθε κράτος είναι ελεύθερο να αναγνωρίζει ή να μην αναγνωρίζει κρατικές πράξεις που εκδίδονται από άλλα κράτη ή από de facto αρχές (για παράδειγμα, η αναγνώριση αυτών των πράξεων μπορεί να απορριφθεί βάσει των εκτιμήσεων της τάξης του κοινού0. Με βάση το διεθνές εθιμικό δίκαιο δεν υπάρχει υποχρέωση αναγνώρισης τέτοιων πράξεων. Ωστόσο, αυτή η ελευθερία τελειώνει εκεί που θα παραβιάζονται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα».
Η αντίσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας στην απόφαση Δημόπουλος και στο καθεστώς της ΕΑΠ είναι κατανοητή. Οι Ελληνοκύπριοι αξιωματούχοι θεωρούν τις συναλλαγές σε εγκαταλελειμμένες ιδιοκτησίες στην περιοχή της ΤΔΒΚ ως αποτελεσματική διχοτόμηση της Κύπρου, επειδή «δεν μπορεί να υπάρξει πατρίδα χωρίς τη γη». Αλλά ακόμη κι αν αυτός ο ισχυρισμός ήταν ακριβής, κάτι που είναι αμφίβολο, ο νόμος είναι σαφής σε αυτό το σημείο: τα ιδιωτικά δικαιώματα αμφίβολο, ο νόμος είναι σαφής σε αυτό το σημείο: τα ιδιωτικά δικαιώματα υπερισχύουν σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΣΔΑ και το διεθνές δίκαιο, και τα άτομα έχουν το δικαίωμα να πουλήσουν την περιουσία τους και άλλοι έχουν το δικαίωμα να αγοράσουν ακίνητα και ζουν απεριόριστα από εθνικούς λόγους.
Ως εκ τούτου, η Κυπριακή Δημοκρατία απαιτείται βάσει της ΕΣΔΑ και του διεθνούς δικαίου να σέβεται τα δικαιώματα ιδιοκτησία των νέων ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας στην περιοχή της ΤΔΒΚ. Η μη αναγνώριση συναλλαγών σε τέτοια ακίνητα θα επιφέρει τη διεθνή ευθύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας τόσο βάσει του διεθνούς δικαίου, όσο και της ΕΣΔΑ.
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Είναι σκληρό να κλοτσάς πάνω σε κεντρί.
