Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1953 απο τον Ρέι Μπράντπερι… και αφορά την δυστοπική κοινωνία… Μια μελλοντική κοινωνία όπου μεταξύ πολλών άλλων δυστοπικών… οργανώνει τους Πυροσβέστες / Πυρομάχους να καίνε τα βιβλία για να μην μπορούν να διαβάζουν οι άνθρωποι και να μην σκέφτονται ούτε να αισθάνονται έτσι που να μην επηρεάζεται το σύστημα….
Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι δεν είχαν ονόματα αλλά αριθμούς… ενώ από τις 24 ώρες στις 23 παρακολουθούνταν από αυτό το σύστημα και για μία ώρα μπορούσαν να κάνουν sex χωρίς κάμερες….
Έλα όμως που ο αρχηγός των πυρομάχων αριθμός Β1231 ερωτεύτηκε την κοπέλα με τον αριθμό Α1316 και μπερδεύτηκε το σύστημα… μπλόκαρε…..
Ανάλογα σπουδαία βιβλία για την δυστοπία έγραψαν ο Τζόρτζ Όργουελ το 1949 με τον τίτλο «1984 »… ενώ πρώτος ήτανε ο Άλτους Χάξλευ το 1932 με τον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο».
Πού τα θυμήθηκα τώρα και γώ όλα αυτά… Δυστυχώς όλα αυτά επαληθεύονται σε ότι αφορά τον σημερινό άνθρωπο και την σημερινή κοινωνία… Και η δυστοπική κοινωνία είναι πάντοτε ανεπιθύμητη και τρομακτική.
Οι ευρωεκλογές στον τόπο μας το ανέδειξαν αυτό με θράσος και κυνικότητα…
«Άχ πηδώ, χοροπηδώ / κι έχω ένα Τσίρκο ηλεκτρικό μες το μυαλό μου / μες το μυαλό μου που έχει όρια / και μια ελευθερία ζόρικια / αλοίμονό μου» τραγουδούσε απέναντι στη Χούντα ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Σκέφτομαι… Τεχνητή νοημοσύνη… αναπαραγωγή στοιχείων του εγκεφάλου… Αλγόριθμοι… Προσομοιώσεις… Σιωπώ και σκέφτομαι… Πόλεμοι, αίμα, οπλοβιομηχανίες, ναρκοβιομηχανίες, φαρμακοβιομηχανίες, βιομηχανίες λευκής σαρκός, οι πάγοι λιώνουν, πυρηνικές δοκιμές… όλων των ειδών οι βιομηχανίες… όλα πράσινα άλογα, Ευρώπη.
Λογική νοημοσύνη υπάρχει; Πόσο να προοδεύσει ο καημένος ο άνθρωπος… πόσο να προοδεύσει ο καημένος ο ρομποτάνθρωπος… μια ώρα την ημέρα Sex with a chipor Sex with no chip…
Κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση… εικόνες και άνθρωποι εναλλάσσονται… όμορφοι και όμορφες παρουσιαστές και παρουσιάστριες…. Πολιτικοί και μη πολιτικοί ανακατεύουν λέξεις και κρύβονται πίσω από αυτές… όλοι είναι σωστοί και δικαιωμένοι… Και μείς ένας αδικαίωτος, μοιρασμένος, φτωχός, δύσμοιρος τόπος… μια γη σπαρμένη με ήρωες νεκρούς και αγνοούμενους με μάνες που περιμένουν ακόμα πενήντα χρόνια στην εξώπορτα… με πρόσφυγες και εγκλωβισμένους ψηφίζουμε…
Ευρωεκλογές 2024… Εβδομήντα μία χιλιάδες πεντακόσιοι άνθρωποι ψηφίζουν… το δυστοπικό τίποτε… Ένας θαυμαστός καινούριος κόσμος… «Fahrenheit 451».
