Ναι ψήφισα το Φειδία Παναγιώτου για Ευρωβουλή. Και άσκησα αυτό το ιερό δικαίωμα της ψήφου με πλήρη συνείδηση και μετά από πολλή περίσκεψη. Σαφώς και δεν είμαι υποχρεωμένος να αναλύσω τους λόγους που με οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Όμως λόγω του αποτελέσματος και της συζήτησης που αυτό προκάλεσε, πιστεύω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσω να αναλύσω τι με οδήγησε στο να ψηφίσω Φειδία.
Ξεκίνησα καταρχήν να αναρωτιέμαι αν αυτές οι εκλογές για αντιπροσώπους της Κύπρου στο Ευρωκοινοβούλιο έχουν βαρύτητα, με την έννοια του βαθμού επιρροής που θα έχουν οι έξι αντιπρόσωποι μας στις μεγάλες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.), που έτσι κι αλλιώς λαμβάνονται σε άλλα όργανα. Αυτές οι σκέψεις γρήγορα εξαφανίστηκαν αφού έλαβα υπόψιν ότι η εκπροσώπηση μας σε ένα Ευρωπαϊκό όργανο έχει τη σημασία της, ενόσω το Κυπριακό πρόβλημα παραμένει άλυτο άρα η διαφώτιση για αυτό παραμένει σημαντική και ένεκα του τρόπου εισδοχής μας στην Ε.Ε., που καθιστά την εκπροσώπηση και του κατεχόμενου κομματιού της χώρας μας επιτακτική.
Ακολούθησε ένας προβληματισμός κατά πόσο η ψήφος μου θα έπρεπε να δοθεί σε ένα δοκιμασμένο και έμπειρο Ευρωβουλευτή. Η ιδέα μου φάνηκε καλή και το μυαλό μου μάλιστα πήγε σε κάποιον συγκεκριμένο, που θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει και επιτυχημένο, αλλά κάτι με απέτρεπε πάλι. Αυτό ήταν η αλαζονεία του κόμματος που τον επέλεξε, όπως και των άλλων κομμάτων που είναι χρόνια στην πολιτική ζωή του τόπου και που συνεχίζεται η ύπαρξη της παρά τις αλλαγές στην ηγεσία τους, παρά τα σταθερά μειωμένα ποσοστά της δύναμης τους αλλά και της προσέλευσης των ψηφοφόρων στις κάλπες. Η ανυπαρξία ουσιαστικής αυτοκριτικής και η αποφυγή να δουν τα πραγματικά προβλήματα κατάματα.
Ας τους παρομοιάσω λοιπόν όλους αυτούς των κομμάτων με άτομα που έχουν επιρροή στην κοινωνική μας ζωή και με κάποιου είδους εξουσία σε εμάς, όπως οι δάσκαλοι μας, οι γονείς μας, οι ιερείς, οι εργοδότες μας και ό,τι άλλο θέλετε. Και εμείς είμαστε τα παιδιά, οι νέοι που περιμένουμε στήριξη, καθοδήγηση, συμπάθεια, σεβασμό, αφού θεωρούμε ότι θέλουν το καλό μας, όπως μας λένε.
Ε λοιπόν δεν μας δώσατε τίποτε από αυτά και βαρεθήκαμε να περιμένουμε. Και παρότι τον 24χρονο Φειδία, που δεν είδα ποτέ τα κατορθώματα του στο You Tube, που έγιναν viral (μεταδιδόμενα τόσο πολύ όπως ένας ιός ), εντούτοις με μια -δυο ματιές που του έριξα και αφού αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για ένα νεαρό άτομο με ψυχή παιδιού, τον ψήφισα. Γιατί μου βγάζει κάτι που στο δικό μου μυαλό θα τον ονόμαζα ότι είναι το παιδί με τη σφεντόνα στην κωλότσεπη, που θα σύρει τις πετρούδες του (μακάρι να σύρει και πέτρες) σε όλους αυτούς που θέλουν το καλό μας, αλλά τελικά μας αγνοούν. Με τη σφεντόνα του φυσικά δεν θα πάρουμε την «Πόλιν», αλλά τουλάχιστον θα γελάσουμε και εμείς σαν τα σκανταλιάρικα παιδιά που έκαναν την αταξία τους και μέσα στην αθωότητά τους βρίσκουν την ευτυχία.
Χαίρομαι λοιπόν που ψήφισα Φειδία αν και θα προτιμούσα να ψηφίσω, αν ήταν υποψήφιος, τον αριστούχο σπουδαστή Λάμπρο Διονυσίου, που όσοι είδατε την ομιλία του στην αποφοίτηση, τις έριξε και αυτός τις πετρούδες του στο διεφθαρμένο σύστημα μας, όπως δικαίως το ονόμασε. Και ο αριστούχος λοιπόν με τη σφεντόνα. Έσυρε τις πετρούδες του και φεύγει για τα ξένα.
*Δικηγόρος
