Υπάρχει η ιστορία όπως την αφηγείται η Αριστερά, όπως την αφηγείται η Δεξιά και βεβαίως όπως την αφηγείται η Ακροδεξιά.
Και υπάρχει και η αλήθεια της ιστορίας που κανένα αφήγημα, από όπου κι αν προέρχεται, δεν μπορεί να την καταρρίψει.
Αν ο φασισμός, ο ρατσισμός και η ακροδεξιά έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα στο χειρότερο εφιάλτη η απάντηση, με όλη την αλήθεια της ιστορίας, καταγράφεται σε αριθμούς:
Οι ναζί στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο δολοφόνησαν πάνω κάτω:
6 εκατομμύρια Εβραίους, γύρω στα 7 εκατομμύρια Σοβιετικούς πολίτες,
γύρω στα 3 εκατομμύρια Σοβιετικούς αιχμαλώτους πολέμους, (από τους οποίους περίπου 50.000 ήταν Εβραίοι στρατιώτες), γύρω στα 1,8 εκατομμύρια μη Εβραίους Πολωνούς πολίτες, (από τους οποίους μεταξύ 50.000 και 100.000 ανήκουν στην πολωνική ελίτ), 312 χιλιάδες Σέρβους πολίτες (στα εδάφη της Κροατίας, της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης), 250 χιλιάδες άτομα με αναπηρίες που ζούσαν σε ιδρύματα, 250 χιλιάδες Ρομά Τσιγγάνους, περίπου 1900 Μάρτυρες του Ιεχωβά, εκατοντάδες ομοφυλόφιλους και άλλους.
Ο ναζισμός, δίδυμο αδερφάκι (σιαμαίο) της ακροδεξιάς, στοχοποιεί άτομα λόγω φυλής, λόγω διαφορετικότητας και τις δολοφονίες τις βαφτίζει ως κάτι φυσιολογικό και αναγκαίο για να φτάσει στο ιδεατό της όποιας άριας (ποιας;) φυλής.
Οι ακροδεξιοί, ναζιστές, νεοναζιστές θα ήταν καλά να κάνουν το τεστ DNA για να δουν από που κρατούν οι δικές τους σκούφιες και θα ήταν καλό αφού φωνάζουν Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια να μας πουν ποια θρησκεία επιτρέπει να μην αγαπάς, αλλά να μισείς και δολοφονείς, τον όποιο συνάνθρωπο σου.
Σε μια κοινωνία που η άνοδος της ακροδεξιάς πατά πάνω στην απογοήτευση του κόσμου, (έτσι όπως πατούσε και ο Χίτλερ και ο ναζισμός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), ας αναλογιστούμε που σταματά η όποια ιδεολογία (ποια; ο ναζισμός είναι ιδεολογία ή εγκληματική δραστηριότητα;) και που αρχίζει το να παραμείνουμε άνθρωποι.
Το βιβλίο «Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος» είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο βασισμένο στα αληθινά γεγονότα της υπόθεσης της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, ένα βιβλίο που μας επιβεβαιώνει πoio είναι το πρόσωπο της ακροδεξιάς στην σύγχρονη εποχή που ζούμε. Το βιβλίο αυτό, του Ξενοφών Κοντιάδη, είναι ανατριχιαστικό, αφού βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα της γνωστής υπόθεσης και μας δείχνει τι είναι η ακροδεξιά στις μέρες μας, (αφού κάποιοι θεωρούν πως η ακροδεξιά σήμερα είναι «διαφορετική» από την ακροδεξιά του Β’ Παγκοσμίου)!
Κάθε υγιής σκεπτόμενος άνθρωπος που αγαπά τη δημοκρατία και θέλει να γνωρίζει τη σύγχρονη ιστορία -ιδιαίτερα τώρα με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη- πρέπει να το διαβάσει.
Γιατί όταν μια πολιτική παράταξη σκοτώνει τον άνθρωπο ή μισεί τον άνθρωπο (ρατσισμός) τότε ναι, είναι εγκληματική οργάνωση, όχι κόμμα.
Στην Ελλάδα χρειάστηκε να δολοφονηθεί ο Παύλος και να δώσει τη ζωή του, χρειάστηκε μια δολοφονία ενός Έλληνα και δολοφονίες πολλές ξένων για να αποκαλυφθεί το πρόσωπο της Χρυσής Αυγής…. Στην Κύπρο το κόμμα-ομοϊδεάτες τους λένε πως δεν έχουν σχέση με τη Χρυσή Αυγή, (κάποτε είχαν, μετά δεν είχαν κ.τ.λ.. Οκ. Whatever).
Επίσης καλύπτουν, με τον πιο έντεχνο και έξυπνο τρόπο, τη νεοναζιστική ιδεολογική τους προέλευση. (Και είναι και τόσο χαριτωμένοι όταν το κάνουν!)
Αλλά, επειδή ο διάβολος απαγγέλει από τη βίβλο δεν σημαίνει πως έχει Αγιάσει.
Και αν οι νεοναζιστές καλύπτουν την νεοναζιστική τους ιδεολογική προέλευση οι θέσεις τους την ξεμπροστιάζουν!
Γι’ αυτό τα σημερινά αποτελέσματα στη Γαλλία, κάποιους μας θλίβουν, όπως μας θλίβει γενικότερα η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη.
Υ.Γ. Καταλαβαίνω πως όλο και γινόμαστε λιγότεροι (μειονότητα) όσοι στεκόμαστε απέναντι από τον φασισμό και την ακροδεξιά. Αλλά η Κατερίνα Γώγου το έχει πει πολύ ωραία σε ένα υπέροχο ποιήμα της: «Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος» και δεν παραμένεις άνθρωπος όταν μισείς ή δολοφονείς συνανθρώπους σου για λόγους διαφορετικότητας. Όταν ακραία αποφασίζεις, όταν δεν αγαπάς τη ζωή! Γιατί αυτό είναι οι φασίστες, υπάρξεις που δεν αγαπούν τη ζωή! Που αδιαφορούν για την αξία της ζωής όταν δεν συνάδει με τους δικούς τους όρους. Που ίσως δεν έχουν αγαπήσει τίποτα, αληθινά, στη ζωή τους.
Αλλά, ναι, σημασία έχει να παραμείνεις άνθρωπος! Να αγαπάς τη ζωή, να αγαπάς την αγάπη!
«Εμείς κανέναν δε μισούμε, Αφήστε μας, ν’ αγαπάμε τον κόσμο, να σας αγαπάμε. Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε παρά μονάχα κείνον που δε σέβεται τον Άνθρωπο.
Λοιπόν, τι μας χωρίζει, αδέλφια μου; Αν δίναμε τα χέρια ο ήλιος περιμένει. Αργήσαμε.
Αν δίναμε τα χέρια, ο ήλιος είναι ένα φαρδύ φαρδύ παράθυρο που περιμένει να τ’ ανοίξουμε σ’ όλο τον κόσμο». – Γιάννης Ρίτσος
*Δημοσιογράφος. Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
