Η κοινωνική κατάπτωση στο κύκλωμα της γενικής συνειδησιακής κρίσης που οδηγεί λογικά σε ηθική και παραδοσιακή αγωνία, συνιστά το γιγαντιαίο επιβιωτικό πρόβλημα του Κυπριακού Ελληνισμού.
Το πρόβλημα, υπαρξιακό πλέον, προβάλλει σαν επιδημία, απειλητική και ιστορική. Αλλοτριώνεται «πολιτικά» η ουσία της ιστορικής και φυλετικής γένεσης. Κατά ταύτα έχουμε σκληρή και αμετακίνητη υποχρέωση να αναζητήσουμε τις γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος που επέρχεται στο γρήγορο πέρασμα του χρόνου και μας κατατρώγει καθημερινά. Μας αλλοτριώνει. Μας σβήνει από τον ιστορικό χάρτη των χιλιετιών. Απαλείφει την ελληνική κι ορθόδοξη ύπαρξή μας από τον πολιτισμό. Και η διαπίστωση είναι κατηγορηματικά ολέθρια διότι το κακούργημα συντελείται με τη δική μας συναίνεση. Την παρείσφρησή του στη ζωή μας προκάλεσε η αρχική και, δυστυχώς επιτεινόμενη πολιτική ανευθυνότητα, η οργιαστική άγνοια, η αφέλεια και το κράτος μιας παταγώδους αυταπάτης.
Θυματοποιηθήκαμε απερίσκεπτα από τις ατομικές εγωιστικές ηγετικές ψευδαισθήσεις, ότι παραγάγαμε το παγκόσμιο θαύμα αποκλειστικής πολιτικής ιδιοφυίας, ότι είμαστε ο άξονας πέριξ του οποίου περιδινούται η υδρόγειος. Ότι παίζουμε στ’ ακροδάκτυλά μας ηγέτες διεθνούς ολκής και τραβάμε από το αυτί δαίμονες όπως τον καταστροφέα μας, τον Κίσινγκερ. Αν χρειάζονται αποδείξεις υπενθυμίζω τις δηλώσεις του τότε προέδρου της Δημοκρατίας μας, στην παρουσία στη Λευκωσία της ευκαιριακής συνάντησης των υπουργών εξωτερικών των δυο υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενώσεως, Κίσινγκερ και Γκρομύκο. Οι επιζώντες δημοσιογράφοι το θυμούνται. Και μελετητές των διεθνών κατασκόπων όπως ο Μάϊλς Κόπλαντ κι ο Πατρίκ Σάϊρωφ μας οικτίρουν διπλωματικά στα βιβλία τους «Το παιγνίδι των εθνών» και «Μπαρμπούζ».
Η πέτρα, λοιπόν, του σκανδάλου, να αναζητηθεί στις βάσεις της πολιτικής μας γενέσεως από το 1959 και στα μοιραία σφάλματα της διαδοχής. Οι παλαιότεροι ερευνητές δημοσιογράφοι θα θυμούνται τον Θεμιστοκλή Δέρβη και τον οξύ χαρακτηρισμό του περί «παιδικής χορωδίας» του υπουργικού συμβουλίου και των νεαρών συμβούλων της εξουσίας. Σχηματίστηκε μια μάλλον κωμική κατάσταση από νεαρούς ευνοουμένους υπουργούς και διπλωμάτες, χωρίς την απαιτούμενη ακαδημαϊκή παιδεία, χωρίς δοκιμασμένη εμπειρία, χωρίς υποδομή επιστημονικής σκέψης, χωρίς δυνατότητες αντιπαραβολής με τη φοβερή διπλωματική ισχύ της εποχής που οι εμφανίσεις τους στο διεθνές προσκήνιο περνούσε απαρατήρητο και αθόρυβο, αν δεν προκαλούσε ιλαρότητα. Εξ ου και οι παιδαριώδεις συμπεριφορές της δύστυχης Κύπρου όταν η διπλωματία των μεγάλων άλλαζε διευθύνσεις. «Το μακρύ χέρι της Τεχεράνης» με τον Κιμ Ρούσβελτ, μεταφερόταν με την αρχικατασκοπεία του στο Κάιρο και ο Γκαμάλ Άμπτελ Νάσσερ μετεκινείτο μυστικά από την επιρροή της Μόσχας προς την Ουάσιγκτον και ζητούσε δάνειο
60 εκατομμυρίων, την ώρα που ο Κύπριος πρόεδρος παγιδευόταν στο κυμματόδαρτο σκάφος των Αδεσμεύτων, και ο Γιόζεφ Τίτο μηχανευόταν κατάληψη της Μακεδονίας με στρατηγό τον Τέμπο, διοικητή Γιουγκοσλαβικού στρατού κατοχής της Βόρειας Ελλάδας, ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση ήταν δεδηλωμένο όργανο των Αμερικανών και η Ιντέλιτζενς Σέρβις διοικούσε την Αθήνα από την οδό Πλουτάρχου.
Στον κυκεώνα των εξελίξεων οι διαδοχικές εξουσίες στη Λευκωσία δεν άλλαζαν μυαλά. Επέμεναν στα αρχικά λάθη. Κάποιοι χλεύαζαν τους ξένους διπλωμάτες και φέρονταν αλαζονικά σε ξένους πολιτικούς αν και έκαναν μεσάνυχτα από τις διεθνείς εξελίξεις. Παραμένει επίμονα έντονη στο μυαλό μου η άγνοια προέδρου για την ύπαρξη μιας «μικρής εφημερίδας» των Ηνωμένων Πολιτειών που σχολίαζε τα Κυπριακά. Κι ήταν «οι Τάιμς Νέας Υόρκης»! «Πολιτικοί» των δεκαετιών είτε αγνοούσαν είτε αρνιόντουσαν να παρακολουθήσουν γεγονότα σημαντικά. Δεν καταλάβαιναν ότι το κλιμάκιο των «Αδεσμεύτων» ναυαγούσε, ότι η πείσμων άρνηση εισδοχής στο ΝΑΤΟ θα έσερνε την Κύπρο στα σχέδια της Τουρκίας, ότι η άρνηση στις αλλεπάλληλες προσκλήσεις ένταξης στη Δύση θα είχε σαν αποτέλεσμα την μετακίνηση της διεθνούς πολιτικής σε εχθρική διάταξη. Και ακόμα δεν έκλιναν ευήκοον το ους στις προειδοποιήσεις, ότι η Σοβιετική πολιτική στην προοπτική της εκφραζόταν από το Σύμφωνο Μελισσοχωρίου του Σεπτεμβρίου 1944 και τις αποφάσεις των Ελληνικών Κομμάτων της Αριστεράς, για μετατροπή της γραμμής των Αθηνών προς σοβιετοποίηση της Ελλάδας. Και δεν λησμονείται η σιωπή των κομμάτων νηστευόντων και μη νηστευόντων, ότι η Τουρκία μαζευόταν πολεμικά και μας κλωτσούσε την πόρτα για εισβολή, την οποία διενήργησε με διακηρύξεις μηνών και καθ’ ον χρόνο η κοινωνική συνείδηση αλλοτριωνόταν συστηματικά και η εθνική ύπαρξη ναρκοθετείτο επί έτη με την ευθύνη του αρμοδίου υπουργείου με συνέπεια
ο Λαός να καταντήσει απόλεμο έρμαιο των σκοτεινών εγκεφάλων της τουρκοποίησης.
**Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
