Ο ελληνισμός της Κύπρου από αιώνες είχε το όραμα, τον πόθο της ενώσεως και με τη συμπεριφορά των εκάστοτε αποικιοκρατών διαμορφώνετο ο αγώνας για αυτό το όραμα. Επί τουρκοκρατίας εγίνοντο συχνά εξεγέρσεις μέχρι που φθάσαμε στον απαγχονισμό του Αρχιεπισκόπου Κύπρου για αυτό τον πόθο και συνεχίζοντας επί αγγλοκρατίας επειδή υπήρχε διαφορετική μορφή αποικιοκρατίας αυτός ο πόθος δυνάμωνε και πλήθαινε περισσότερο με διάφορες μορφές εξεγέρσεων μέχρι που φθάσαμε το 1931 με την πυρπόληση του αγγλικού κυβερνείου και που οι Άγγλοι επέβαλαν αυστηρότατα μέτρα.

Το 1939 με την έναρξη του παγκόσμιου πολέμου άρχισε πάλι ο αγώνας για αυτό το όραμα που είχε γίνει θέμα πατριωτικού καθήκοντος μέχρι που φθάσαμε στο δημοψήφισμα του 1950 που σε αυτό το δημοψήφισμα έχω βάλει και εγώ την υπογραφή μου στην εκκλησία του Αγίου Κενδέα κτήματος και που το 96% των Ελληνοκυπρίων αξιούσαμε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα μάλιστα και Τουρκοκύπριοι χωρίς όμως καμία ανταπόκριση από τους αποικιοκράτες μέχρι που πήραμε τη σωστή ή λάθος απόφαση του ένοπλου αγώνα που σε αυτόν τον αγώνα για τον πόθο της ενώσεως έγιναν φυλακισμοί, σκοτωμοί, απαγχονισμοί και πυρπολισμοί. Και ενώ το 1958 γίνονταν αυτές οι θυσίες, το 1959 αποδεχτήκαμε την Συμφωνία της Ζυρίχης, μια αγγλοτουρκική σκευωρία για επίτευξη του σκοπού της και για δόλωμα Κυπριακή Δημοκρατία και για τους Ελληνοκυπρίους, που προνοούσε συνεταιρισμό συγκυβέρνησης με τους Τουρκοκύπριους που αδιάψευστα έθαβαν αυτό το όραμα και που αυτή η Συμφωνία έδινε στην Τουρκία δικαιώματα επί κυπριακού εδάφους, εγγυήτρια της διατήρησης της Συμφωνίας και του Συντάγματος. Κτίσαμε μια Κυπριακή Δημοκρατία στην άμμο που σχίστηκε πριν κλείσουν τρία χρόνια και που έχει 63 χρόνια που τη στηλώνουν τα στρατεύματα του ΟΗΕ, που αν φύγουν κάποτε κακή μοίρα αυτού του τόπου.

Και εδώ είναι ακριβώς που ξεκινούν όλα τα επακόλουθα γεγονότα που γίνεται διάσπαση αγωνιστών σε αυτούς που την δέχθηκαν και σε αυτούς που δεν την δέχθηκαν και συνέχισαν τις άμυαλες ενέργειες τους, αλλά αμυαλότερο και ασοφότερο για τον Κυπριακόν Ελληνισμό ήταν που δεχθήκαμε συνταγματικά δικαιώματα συνεταιρισμού συγκυβέρνησης με τους Τουρκοκύπριους που η αλήθεια να λέγεται με τα υπάρχοντα δεδομένα και τη διαφορά φυλής, θρησκείας, αλλά και με την από χρόνια εχθρότητα και αντιμαχία των δύο μητέρων, οι επηρεασμοί, οι συνέπειες είναι δεδομένες για τις δύο κοινότητες. Είναι αδύνατο με αυτά τα δεδομένα να γίνει συνεταιρισμός, συγκυβέρνηση των δύο κοινοτήτων και να κρατηθεί παντοτινά, απλώς γίνεται από τους εκάστοτε ειδήμονες ηγέτες συναγωνισμός κούφιων λόγων και συνθημάτων και χρήση κενής, άκαρπης πολιτικής. Εδώ και 50 χρόνια και με την κελλέν που πάμε το ίδιον θα συνεχισθεί και με τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι την αθεράπευτη μορφή.

Η πικρή αλήθεια μας λέγει αν πιστεύουμε ότι με την πληθώρα αρνητικών που υπάρχουν και τον διαχωρισμό 50 χρόνων των δύο κοινοτήτων ότι μπορεί να προσπεραστούν όλα και να γίνει συγκυβέρνηση των δύο κοινοτήτων και να κρατηθεί, απλώς κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας μη βλέποντας την πραγματικότητα, τα πολλά και απροσπέραστα εμπόδια που είναι ήδη δεδομένα φανερά και αγνοούμε την άσοφη, μοιραία Συμφωνία της Ζυρίχης που ήταν το προζύμι, η μάνα της διχοτόμησης, αλλά και όλων των δεινών του κυπριακού ελληνισμού.

*Λαογράφος