Ο Μπρεχτ είχε πει κάποτε: «Αυτοί που μας πήραν το βιβλίο από το χέρι, μας κατηγορούν γιατί μείναμε αδιάβαστοι»! Αυτό μου θύμισε η πρόσφατη πρώτη παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα, μετά την καρατόμηση του Γενικού Ελεγκτή. Με σκυμμένο το κεφάλι και χαμηλωμένο βλέμμα-τάχα μου, μίλησε στους δημοσιογράφους και μας κάλεσε «να διαβάσουμε την απόφαση» του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου» και προπαντός να τη σεβαστούμε, γιατί «αλίμονο αν κλονιστεί η εμπιστοσύνη του λαού προς τη Δικαστική Εξουσία»!
Δηλαδή, όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ, αυτοί που με την απόφασή τους και με το όλο λεκτικό και σκεπτικό της, θέλουν, προφανώς, να μας στερήσουν το δικαίωμα της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης, μας κατηγορούν τώρα ότι δεν σκεφτόμαστε! Κύριε Γενικέ Εισαγγελέα, με όλο τον προσήκοντα σεβασμό προς τους θεσμούς και όχι προς τα πρόσωπα (γιατί δεν είναι προσωπικό το θέμα, όπως εσείς το έχετε δυστυχώς αναγάγει, κατά τεκμήριο, στην περίπτωση του Γενικού Ελεγκτή), θα πρέπει πάντα να έχετε κατά νουν κι εσείς και οι περιώνυμοι οχτώ δικαστές του ΑΣΔ και όλοι γενικά οι θεσμικοί μας άρχοντες πως ο σεβασμός, το κύρος, η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη δεν χαρίζονται! Κερδίζονται, με μοναδικό και αλάθητο κριτήριο τα καλά μας έργα!
Κι ο τόσο άδικα και προκλητικά αποπεμφθείς Γενικός Ελεγκτής αυτό κατάφερε στα δέκα χρόνια που ασκούσε το λειτούργημά του: Κέρδισε την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού μας, με το πολυσχδές, ανιδιοτελές και πολυσήμαντο έργο του, ένα έργο που βοά και θα αποτελεί διαχρονικό πρότυπο για όσους αναλαμβάνουν παρόμοια αξιώματα και οφείλου να προασπίζονται, έναντι παντός τιμήματος, το δημόσιο συμφέρον, καταπολεμώντας και αναδεικνύοντας τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους, με πλήρη διαφάνεια και χωρίς ιδιοτελείς αναστολές, διαπλοκές και σκοπικότητες. Αυτό έκανε ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης και γι’αυτό είχε τόσο μεγάλη δημοφιλία ανάμεσα στον λαό μας, που θα τον θυμάται για πάντα και θα τον τιμά με εκτίμηση αλλα και με ευγνωμοσύνη. Και γι αυτό φαγώθηκε, προφανώς, γιατί ήταν το κακό αγκάθι της θεσμικής μας διαφθοράς, που, κατά τα άλλα, είναι το «καταστροφικό μας καρκίνωμα», όπως είπε και ελάλησε ο λαλίστατος σημερινός μας πρόεδρος, που θα μείνει στην Ιστορία ως ένας πρόεδρος μονίμως στρουθοκαμηλίζων, ανέμελος ταξιδευτής και περί άλλα τυρβάζων.
Αλήθεια, πώς βρέθηκε στην Αθήνα την ημέρα της «ιστορικής»-όπως τη χαρατκήρισε το κρατικό μας φερέφωνο απόφασης; Ήτα τυχαίο, ή μήπως ήταν τόοοοσο σίγουργος για την ετυμογορία του Δικαστηρίου, ώστε, όπως κάνει πάντα, «την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια» ως την Αθήνα, για να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος που του αναλογεί. Και το φόρτωσε στην προεδρεύουσα Αννίτα-που ασμένως φαίνεται να υπέγραψε για τους δικούς της γνωστούς λόγου, χωρίς να νοιάζεται, προφανώς, ούτε για το πολιτικό κόστος ούτε και για το γεγονός ότι η υπογραφή της θα «κοσμεί» πλέον μια δικαστική απόφαση-ντροπή και μελανό στίγμα για την κυπριακή δικαιοσύνη αλλά και για την ιστορία του πολιτικού μας πολιτισμού.
Υπάρχει ελπίδα; Ο λαός δικαιούται και να διαβάζει αποφάσεις και να σκέφτεται και να κρίνει και να παλεύει για το καλύτερο! Κι αυτό οφείλουμε όλοι να κάνουμε, με «λογισμό και μ’ όνειρο», όπως προστάζει κι ο ποιητής (Διονύσιος Σολωμός). Κι ας μην ανησυχεί ο πρόεδρος για τη δημοτικότητά του, που με βάση έρευνα του Φιλ News ανάμεσα σε 15 χιλιάδες αναγνώστες, μόλις που ανέρχεται στο 9%! Απλά, οφείλει να έχει υπόψη του όλα τα πιο πάνω και να μην ξεχνά πως ο σεβασμός δεν χαρίστηκε και δεν χαρίζεται ποτέ και σε κανέναν! Ο σεβασμός και η δημοφιλία κερδίζονται με βασικό κριτήριο τα «καλά μας έργα»! Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν, κύριε Πρόεδρε και κυρία προεδρίνα!
