«Διαβάζω τα ίδια βιβλία ξανά και ξανά, από συνήθεια, από τεμπελιά. Είναι σαν να πέφτεις με το κεφάλι πάνω στον ίδιο τοίχο, έχοντας το πλεονέκτημα πως γνωρίζεις πόσο θα πονέσει το κεφάλι σου.»
Πώς προέκυψε ο «Ιάκωβος»;
Προέκυψε από μια εικόνα, δανεική μάλιστα: Ένα μαύρο αμάξι σταματημένο σ’ ένα χωματόδρομο ενώ ξημερώνει. Κάποιος άντρας βγαίνει από το αμάξι. Ξεκινά να περπατά. Ήθελα επιτέλους να γράψω ένα κείμενο πάνω από χίλιες λέξεις, έγραψα ένα μυθιστόρημα. Μου πήρε πέντε χρόνια.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Είναι ένα βιβλίο περίπου διακοσίων σελίδων. Δεν έχει τέλος. Δεν είμαι σίγουρος αν έχει αρχή. Προσπαθεί να είναι ρεαλιστικό κι επειδή δεν το πετυχαίνει, φτιάχνεται μια αλυσίδα από αλλόκοτα επεισόδια. Διαβάζεται γρήγορα. Ή πολύ αργά. Ή καθόλου.
Πρόκειται για το πρώτο σας βιβλίο. Είχατε άγχος για το αν θα έχει αποδοχή;
Βέβαια. Είχα την αγωνία μήπως δεν αρέσει στους φίλους μου. Τελικά στους μισούς άρεσε. Στους άλλους μισούς όχι. Οι φίλοι είναι οι πιο σκληροί κριτές. Οι πιο δίκαιοι και οι πιο άδικοι την ίδια στιγμή.
Είναι εύκολο το να φτιάξεις ένα βιβλίο;
Είναι πολύ εύκολο. Είναι πιο εύκολο από δεκάδες άλλα πράγματα. Είναι πολύ δύσκολο. Μπορώ να σκεφτώ δεκάδες πράγματα πιο εύκολα από το γράψιμο. Είναι λοιπόν εύκολο και δύσκολο, και απλό και ανυπόφορο. Εύκολο σαν να πλένεις πιάτα. Δύσκολο σαν να δουλεύεις στα διυλιστήρια. Απλό σαν να περπατάς. Ανυπόφορο σαν να μην περπατάς.
Όταν γράφετε, πώς είναι ο περιβάλλων χώρος σας;
Είμαι πολύ ακατάστατος, γι’ αυτό προτιμώ να γράφω στο καφενείο της γειτονιάς μου. Το τραπέζι είναι πάντα καθαρό και κάνουν καλύτερο καφέ από μένα. Τον χειμώνα είναι ζεστά, το καλοκαίρι δροσερά.
Πώς επιλέγετε τα βιβλία που θα διαβάσετε κάθε φορά;
Επιλέγω βιβλία που έχω διαβάσει τουλάχιστον μία φορά. Διαβάζω τα ίδια βιβλία ξανά και ξανά, από συνήθεια, από τεμπελιά. Είναι σαν να πέφτεις με το κεφάλι πάνω στον ίδιο τοίχο, έχοντας το πλεονέκτημα πως γνωρίζεις πόσο θα πονέσει το κεφάλι σου.
Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσετε και σας έκανε εντύπωση;
Το «Οι Βλακέντιοι» του Ρόαλντ Νταλ. Επειδή είναι ένα παιδικό βιβλίο, ένα αθυρόστομο παιδικό βιβλίο. Αθυρόστομα παιδικό, παιδικά αθυρόστομο.
Έκτοτε ποιοι συγγραφείς σας επηρέασαν;
Κανονικά δεν θα έπρεπε ν’ απαντήσω στην παραπάνω ερώτηση, επειδή δεν μου το επιτρέπουν οι συγγραφείς που μ’ επηρέασαν: ο Ναθάνιελ Γουέστ, ο Έριχ Καίστνερ, ο Νίκος Κάσδαγλης.
Και σήμερα ποιο βιβλίο βρίσκεται στο κομοδίνο σας;
Το “Οι Βλακέντιοι” του Ρόαλντ Νταλ. Το διαβάζω στον γιο μου προτού κοιμηθεί.
«Ιάκωβος», Εκδόσεις Αντίποδες, Δεκέμβριος 2016, Σελίδες 208,
Ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου
Ο Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με την παραγωγή ταινιών Super 8 και με την προβολή τους, μέσω της Ομάδας Κίνε, σε αυτοσχέδιους χώρους (ταράτσες, ιδιωτικούς χώρους), σε αίθουσες τέχνης και σε εγκαταστάσεις σύγχρονης τέχνης της Αθήνας. Το σενάριό του για ταινία μικρού μήκους “Συνάντηση δύο διηγημάτων του Ιωάννη Μ. Δαμβέργη” βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου το 2006 στο πλαίσιο του διαγωνισμού διασκευασμένου σεναρίου εκείνης της χρονιάς. Το θεατρικό του έργο “Αντίσκυλος”, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπατζή, παρουσιάστηκε στο Θεατρικό Αναλόγιο Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου, στο Σύγχρονο Θέατρο Αθηνών, τον Μάρτιο του 2009. Η ταινία “Παγόνι” (Super 8/video, 2003/2013), συμμετείχε τον Οκτώβριο του 2013 στην 4η Μπιενάλε της Αθήνας, στην οδό Σοφοκλέους, με τίτλο “Agora”. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά (“Ποιητική”) και έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες (“Futures: Poetry of the Greek Crisis”, μτφρ. & επιμ. Θοδωρής Χιώτης, εκδ. Penned in the Margins, 2015). Απο το 2015 αρθρογραφεί για θέματα βιβλίου και λογοτεχνίας στο ένθετο “Τέχνες και Γράμματα” της εφημερίδας “Η Καθημερινή”. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Ιάκωβος” (Αντίποδες, Δεκέμβριος 2016), εvισχύθηκε στη φάση της συγγραφής του από το κοινό Πρόγραμμα Eνίσχυσης Συγγραφέων, Μεταφραστών και Εκδοτών του ελληνικού και του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ-CNL), 2011-2013.
