Το πιάνο δημιουργεί την ατμόσφαιρα, η εισαγωγή σε παρασέρνει, μέχρι που το beat αλλάζει και η άρπα, τα κρουστά, η κιθάρα και το μπάσο κτίζουν το vibe για το ρεφρέν… Βέβαιος πια πως έχει βρει το χρώμα που θέλει να δώσει στον ήχο του, ο 29χρονος μουσικός παρουσιάζει τα νέα του κομμάτια και μας μιλά για τη ζωή του στο μελαγχολικό Λονδίνο, για την τεχνολογία που έχει αλλάξει ριζικά το σκηνικό και για την εμπορικότητα, που δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο της καλλιτεχνικής του ολοκλήρωσης.

«Θέλω να πετύχω! Πρέπει να πετύχω!». Επαναλαμβάνοντας τη λέξη που είχε από τότε που θυμάται τον εαυτό του καρφωμένη στο μυαλό, ο νεαρός από τη Λεμεσό βάζει τις βάσεις για την καριέρα του, κάνοντας τα πρώτα του βήματα μέσα από ένα talent show. Τα φώτα της δημοσιότητας στρέφονται προς το μέρος του, το τηλεοπτικό κοινό υποκλίνεται στο ταλέντο του και όλοι μιλούν για το νέο αστέρι στη μουσική βιομηχανία. Μέχρι που τα τινάζει όλα στον αέρα. Γιατί δεν αργεί να καταλάβει πως η πρόσκαιρη αυτή δημοσιότητα δεν είναι τίποτα άλλο από μια εμπειρία που θα τον οδηγήσει ένα μόνο βήμα πιο κοντά στον στόχο. Και πως ο σωστός δρόμος δεν είναι ο πιο σύντομος, αλλά αυτός που σε βγάζει, έστω και βίαια, από το comfort zone σου. 

– Ταρακουνήθηκες όταν βρέθηκες ξαφνικά στη Βοστώνη, στο Berklee College of Music, ανάμεσα στα μεγαλύτερα ταλέντα του πλανήτη;

Είναι εύκολο να είσαι στην πόλη σου, στη χώρα σου, και να νιώθεις πως είσαι κάτι σπουδαίο, μοναδικό. Όταν όμως βρεθείς σε ένα χώρο μαζί με μεγάλα ταλέντα από όλο τον πλανήτη, αντιλαμβάνεσαι ότι χρειάζεται δουλειά για να αναδειχθείς. Στο πανεπιστήμιο έχω γνωρίσει μουσικούς που ήμασταν μαζί στην τάξη και που τώρα είναι στον δρόμο για τα Grammys. Συμμαθητής μου ήταν ο Charlie Puth, η Kiesza και ο Nick Hakim, με τον οποίο είχαμε τραγουδήσει μαζί ένα τραγούδι και που τώρα είναι το ανερχόμενο ταλέντο της soul στην Αμερική. Απόλαυσα αυτά τα χρόνια, έκανα σημαντικές γνωριμίες και φίλους που θα είναι για πάντα στην καρδιά μου. Το Berklee ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου.

-Πώς αποφάσισες να φύγεις από την Αμερική;

Είχε προηγηθεί ένας αβέβαιος χρόνος. Δεν έγραφα πολύ, δεν ασχολούμουν αρκετά με τη μουσική και ήταν γενικά μια περίοδος που ένιωθα ότι το έχανα. Πίεσα τότε τον εαυτό μου να μετακομίσει, γιατί ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να κάνω που να με σοκάρει. Σε στιγμές της ζωής μου που νιώθω ότι κάτι δεν πάει όπως πρέπει, προσπαθώ να αλλάξω τα δεδομένα. Μια μετακόμιση όπως αυτή, ένα μακρινό ταξίδι ή κάτι που θα με βγάλει από την καθημερινότητά μου και θα με ξυπνήσει. Εκείνη την περίοδο είχε παρουσιαστεί η ευκαιρία για μια συνεργασία στο Λονδίνο. Μάζεψα λοιπόν τα πράγματά μου κι έφυγα. 

-Σου ταίριαξε το Λονδίνο; 

Είναι μια γλυκόπικρη πόλη. Πανέμορφη, με μεγάλη ιστορία και σε ό,τι αφορά τις τέχνες, μια μητρόπολη. Μου λείπει όμως ο ήλιος… 

-Σε βοήθησε ώστε να βρεις τον ήχο σου;

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο ύφος στο Λονδίνο σε ό,τι αφορά τη μουσική. Μπορεί να έχει να κάνει με τον καιρό, μπορεί και με το πώς εξελίχθηκε η μουσική μέσα στα χρόνια, αλλά νομίζω ότι η mainstream μουσική έχει μια μελαγχολία. Και αυτό αποτυπώνεται σίγουρα και στη δική μου παραγωγή. Το τελευταίο εξάμηνο κατάφερα να βρω το χρώμα που θέλω να δώσω στον ήχο μου, όχι μόνο στο γράψιμο, αλλά και στην παραγωγή, στο πώς θέλω να ακούγεται ένα κομμάτι.

-Σε επηρέασε η απόσταση από τους δικούς σου ανθρώπους; Σε εμπνέει αυτή η νοσταλγία;

Και η σχέση εξ αποστάσεως σίγουρα έπαιξε κάποιο ρόλο. Αλλά θα έλεγα ότι κυρίως με ενέπνευσαν τα ακούσματά μου, που τελευταία είναι σε μεγάλο βαθμό down tempo, electronic, chill και house, καθώς και οι τραγουδοποιοί που άκουγα ανέκαθεν, όπως ο Ryan Adams. Αυτό το πάντρεμα του ηλεκτρονικού με το folk νομίζω είναι κάτι που προσπαθώ να κάνω κι εγώ στη μουσική μου. 

-Αυτή η σταδιακή κυκλοφορία των κομματιών αποτελεί το ιδανικό μοντέλο στην εποχή που ζούμε;

Γενικώς, επειδή δεν γράφονται όλα τα κομμάτια σαν ένας δίσκος, με ένα θέμα και έναν ήχο, αλλά ως μεμονωμένα κομμάτια, θεώρησα ότι είναι καλύτερο να κυκλοφορήσουν ένα-ένα και να δώσω και την ελευθερία στους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάζομαι να τα ερμηνεύσουν όπως θέλουν. Επίσης, θεωρώ ότι παρά να περιμένει το κοινό ένα χρόνο για να πάρει το επόμενο τραγούδι, είναι πολύ πιο λογικό να βγαίνει κάθε μήνα και ένα κομμάτι, γιατί με αυτόν τον τρόπο κρατάς και το ενδιαφέρον. Στην εποχή που ζούμε πλέον είναι σημαντικό να παράγεις συνεχώς και με συνέπεια. 

-Είσαι ανάμεσα σε αυτούς που κατηγορούν το Spotify και τα υπόλοιπα streaming services για την κρίση στον τομέα της μουσικής;

Σίγουρα όχι. Η τεχνολογία μού έδωσε τη δυνατότητα να έχω άμεση πρόσβαση στη μουσική που θέλω με το απλό πάτημα ενός κουμπιού. Στο τρένο, στο λεωφορείο ή όταν περπατώ, έχω πάντα μαζί μου το κινητό και τα ακουστικά και έχω ακούσει πάρα μα πάρα πολλή μουσική. Νομίζω όλα αυτά αρχίζουν να αποτυπώνονται και στα δικά μου κομμάτια.

-Με ποιον τρόπο επηρεάζει τους νεαρούς μουσικούς το σκηνικό;

Νομίζω πως είναι υπέρ τους. Σκέψου ως παράδειγμα τη δεκαετία του ‘90. Πώς μπορούσε ένας νεαρός καλλιτέχνης να γράψει μουσική; Για να βγάλει κάτι που να ακούγεται «επαγγελματικό», έπρεπε να ακριβοπληρώσει ένα στούντιο. Εγώ φτιάχνω όλα μου τα κομμάτια πάνω σε ένα laptop. Με μια κάρτα ήχου, ένα μικρόφωνο, μια κιθάρα, ένα μπάσο και ένα ηλεκτρονικό πιάνο. Δεν χρειάζεσαι σχεδόν τίποτε για να δημιουργήσεις. Και ταυτόχρονα, απευθύνεσαι σε ολόκληρο τον πλανήτη με το πάτημα ενός κουμπιού. Είμαι Κύπρο, μιξάρω τα τραγούδια μου και μπορούν να κυκλοφορήσουν την επόμενη μέρα. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει και σου δίνει την ευκολία και τη δυνατότητα να μοιράζεσαι όλο και περισσότερη μουσική και με μεγαλύτερη συχνότητα με το κοινό. Παρόλα αυτά, τώρα που αλλάζουν τα δεδομένα πρέπει να βρω τον τρόπο να βγάζω χρήματα από την τεχνολογία. 

-Πώς είναι αυτό εφικτό;

Πρέπει να βρεις τρόπους έξω από το κουτί. Κι όταν δεν είσαι στο επίπεδο που οι προβολές μπορούν να σε πληρώσουν, εξασφαλίζοντάς σου ένα μισθό, θα προσπαθήσεις για παράδειγμα να βγάλεις χρήματα από τα live shows ή τα μουσικά δικαιώματα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις, φτάνει να έχεις μεράκι, χρόνο και δημιουργικότητα. 

-Σε αγχώνει αυτή η ανάγκη;

Δεν θα έλεγα ότι με αγχώνει, αλλά είναι κάτι που είναι συνεχώς μέσα στο μυαλό μου, γιατί το Λονδίνο είναι μια ακριβή πόλη και πρέπει να σκέφτεσαι το μέλλον και την οικονομική σου ανεξαρτησία. Ευελπιστώ ότι κάνοντας καλή μουσική, με τη συνέπεια της κυκλοφορίας των κομματιών και τη βελτίωσή μου ως καλλιτέχνη, θα μπορέσω να ανοιχτώ, να αποκτήσω μεγαλύτερο κοινό και σιγά-σιγά να έρθουν και τα χρήματα. Πρώτα όμως έρχεται πάντα η μουσική και μετά τα υπόλοιπα. 

-Είσαι διατεθειμένος να κάνεις εκπτώσεις στη δουλειά σου για την εμπορικότητα;

Αν ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα, θα προτιμούσα να κάνω άλλες δουλειές, εκτός χώρου, παρά να γίνω ο τύπος που θα παίζει covers για τρεις ώρες, τρεις φορές την εβδομάδα, στα μπαράκια του Λονδίνου, απλά για να βγάλω γρήγορο χρήμα. Δεν είναι αυτό που κάνω και ούτε αυτό που θα με βοηθήσει να προχωρήσω. Επιλέγω να συγκεντρώνομαι στη δική μου μουσική, στη δημιουργία. 

-Έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις δυνατές σχέσεις στον χώρο;  

Θεωρώ πως ναι. Συνήθως ξεκινώ μια σχέση, δίνω το εκατό τοις εκατό της εμπιστοσύνης μου κι αν δεν την προδώσει ο άλλος, τότε δημιουργείται μια πολύ καλή συνεργασία ή και φιλία. Και παρόλο που με έχουν προδώσει πολλές φορές, δεν πτοούμαι. Τα τελευταία χρόνια, έχω ζήσει τα πάντα στον χώρο. Που είναι μεν δύσκολος, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι διαμάντια. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να είσαι καχύποπτος, αλλά να έχεις ανοιχτή αγκαλιά για τους άλλους, όσο και να απογοητεύεσαι. Κάθε καινούριο πρόσωπο που έρχεται στη ζωή σου επαγγελματικά είναι πολύ άδικο να τραβάει ζόρι για τις δικές σου απογοητεύσεις. 

-Είχες από την αρχή το γερό στομάχι που απαιτείται για τη δουλειά;

Νομίζω πως το είχα. Μικρότερος, με ενοχλούσαν περισσότερο κάποια πράγματα, όμως πλέον είμαι πιο συγκεντρωμένος σε αυτό που θέλω να πετύχω και δεν με ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα. 

Το πάθος σου για τη μουσική είναι το ίδιο με τότε που έκανες τα πρώτα σου βήματα;

Έχει εξελιχθεί, παρόλο που δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Στο ξεκίνημά μου ήμουν πιο αγχωμένος με το «να πετύχω». Πλέον, δεν είναι θέμα επιτυχίας. Θέλω να είμαι ευχαριστημένος με αυτό που κάνω, το έργο μου. Να νιώθω ότι το τραγούδι που γράφω είναι κάτι που θα άκουγα κι εγώ. Και πλέον, μέσα από τις εμπειρίες μου έχω αναπτύξει το αυτί για να μπορέσω να διακρίνω πότε κάτι είναι έτοιμο και πότε όχι. 

Ποια συμβουλή θα έδινες στον 20χρονο εαυτό σου;

Θα του έλεγα πως καλά το χειρίστηκε το όλο πράγμα! Δεν μετανιώνω για την περίοδο εκείνη και για τη συμμετοχή μου στο X-Factor. Αλλά αυτό που θα συμβούλευα τους νεαρούς που βρίσκονται σήμερα σ’ αυτή τη θέση είναι να μη βιάζονται. Να αντιληφθούν –παρόλο που είναι δύσκολο στα 20 σου– ότι έχουν πάρα πολύ χρόνο μπροστά τους. Δεν μπορούν να τα έχουν όλα και δεν μπορούν να εξελιχθούν στον μουσικό και στον ερμηνευτή που θέλουν αυτόματα. Κάθε εμπειρία, όσο ασήμαντη ή σημαντική κι αν είναι, δεν είναι κατ’ ανάγκην ο τελικός προορισμός. Μπορεί να είναι ένα από τα πολλά στάδια που θα σε οδηγήσουν στην ολοκλήρωση, και ως ανθρώπου και ως καλλιτέχνη. 

INFO: Δύο μήνες μετά το πρώτο του EP με τίτλο «Home», ο Νικόλας Μεταξάς κυκλοφόρησε το downtempo ηλεκτρονικό κομμάτι «Walk» και πριν από μερικές μέρες το ορχηστρικό «The Burner», τα οποία είναι διαθέσιμα σε Spotify και YouTube. Το νέο του video clip για το τραγούδι «Sirens» θα αναρτηθεί στις 5 Μαΐου.