Με τον Μπέρχαρντ έπαθε μια μορφή εξάρτησης. «Είναι αδύνατο να αντισταθεί κανείς στη δύναμη και τη γοητεία του λόγου του», λέει σήμερα.
Θυμάται πως αρχικά για τον ρόλο αυτό στο «Μινέττι» θα συνεργαζόταν με τον δάσκαλό του, τον Στέλιο Παυλίδη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή. «Πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει την εξαιρετική του μετάφραση. Όταν η Κατερίνα Λούρα μου πρότεινε να κάνω κάτι στο θέατρό της, σκέφτηκα τον Στέλιο και είπα μέσα μου, μάλλον είναι η ώρα να γίνει. Έπειτα, είχα πάντα κι αυτή την αδυναμία στα πρόσωπα του Μπέρνχαρντ. Είναι πρόσωπα τραγικά και την ίδια στιγμή κωμικά. Μία τους λέξη αρκεί για να δημιουργήσει μια τεράστια συναισθηματική μετατόπιση. Πρόκειται για μια αδιάκοπη εναλλαγή, που κάνει τα κείμενά του εξαιρετικά ερεθιστικά τόσο για ένα σκηνοθέτη όσο και για έναν ηθοποιό», εξηγεί για τις προκλήσεις της διπλής αυτής ιδιότητάς του στην παράσταση.
Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που ο Θανάσης Γεωργίου έπαιξε και χειροκροτήθηκε μπροστά στο κυπριακό κοινό. Ήταν στο «Λίγο ακόμα», που ανέβηκε από τη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ, για να ταξιδέψει μετά στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε άλλη μία συνεργασία του με τον Φώτη Νικολάου. «Με τον Φώτη –ο οποίος στο συγκεκριμένο έργο έχει αναλάβει την επιμέλεια της κίνησης– μας συνδέουν 16 χρόνια αδιάκοπης έρευνας πάνω στο πεδίο του χοροθεάτρου. Είναι η συνεργασία που καθόρισε την καλλιτεχνική μου πορεία», λέει, εξηγώντας πως τα τελευταία χρόνια επέλεξαν να εξασκηθεί ο καθένας στο δικό του πεδίο, με τη δική του γλώσσα και εργαλεία. «Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να σκηνοθετήσω ένα αμιγώς θεατρικό έργο», λέει αναφερόμενος στο «Μινέττι».
Και τα επόμενα σχέδιά του; «Πέρσι συμμετείχα στο “Πολκ” των Νίκου Νικολόπουλου και Βλαδίμηρου Νικολούζου, που τιμήθηκε με το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και σε λίγο καιρό θα αρχίσω τα γυρίσματα της νέας ταινίας του. Μετά τον Μπέρνχαρντ, χρειάζεται κανείς ένα διάλειμμα, για να σκεφτεί το επόμενο βήμα του…».
Info: «Μινέττι», έως 31/5, Θέατρο Δέντρο Λευκωσία, Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο 20:00, Κυριακή 19:00, 99520835.
