Από μικρός είχε έρωτα με τον χορό και το θέατρο. Παράλληλα όμως τον ενδιέφεραν και οι επιστήμες. Έτσι, σπούδασε αρχικά βιολογία αφού, όπως λέει ο ίδιος, ήταν περίεργος να μάθει όσο το δυνατόν περισσότερα για τη ζωή, τον άνθρωπο και τις σχέσεις που αναπτύσσει με το περιβάλλον του. Η ανάγκη του ωστόσο να εκφραστεί και να επικοινωνήσει με τους γύρω του βρήκε διέξοδο στη σκηνή και όχι στα στενά πλαίσια ενός εργαστηρίου. Νιώθει τυχερός στη θεατρική του πορεία, αφού συνάντησε σπουδαίους ανθρώπους του θεάτρου που τον βοήθησαν να ανακαλύψει τον εαυτό του και να βρει την προσωπική του φωνή και τρόπο δουλειάς.  «Ένας από τους σημαντικότερους ήταν ο Thomas Prattki, καθηγητής μου στην Αγγλία, που μου ανέτρεψε το σύμπαν για τη θεατρική πράξη και δημιουργία και διεύρυνε τον τρόπο σκέψης μου», λέει ο Νεκτάριος Θεοδώρου.

Τον έχουμε δει σε παραστάσεις του ΘΟΚ και πιο πρόσφατα να υποδύεται τον ζωγράφο Κώστα Στάθη σε έναν εξαιρετικά δύσκολο μονόλογο, που κέρδισε το κοινό σε μια σειρά sold out παραστάσεων. Τον θαυμάσαμε ακόμη στην «Αγγελική», ένα σπουδαίο έργο των Fly Theatre, βασισμένο στο σωματικό θέατρο, που μας ταξίδεψε στην πολυτάραχη ζωή της Αγγελικής Ματθαίου από τη Νέα Φώκαια της Σμύρνης. 

-Υποδύεσαι τον καλλιτέχνη Κώστα Στάθη, σε μια τελευταία παράσταση στη Λεμεσό, του έργου «Αντρόνικος ο ζωγκράφος» που θα ανέβει στις 2 Ιουνίου στο Παττίχειο. Τι σε έχει γοητεύσει σ’ αυτόν τον άνθρωπο; 
Καταρχάς θέλω να ευχαριστήσω την κ. Ευρυδίκη Περικλέους – Παπαδοπούλου και την κ. Μαρία Καρσερά, που μου εμπιστεύθηκαν τον ρόλο του Αντρόνικου, ο οποίος βασίζεται στη ζωή του ζωγράφου Κώστα Στάθη. Με γοήτευσαν το πάθος του για την τέχνη του, η επιμονή του και η εργατικότητά του να εντρυφήσει στον κόσμο των χρωμάτων και της ζωγραφικής. Η βαθιά ευαισθησία του και η προχωρημένη, για τον καιρό που έζησε, σκέψη του, που στο τέλος δυστυχώς τον οδήγησαν σε μονοπάτια απομόνωσης και κοινωνικού στιγματισμού. Η διάνοια του καλλιτέχνη που δεν γνωρίζει φραγμούς. Το ελεύθερο πνεύμα του…

-Γιατί νομίζεις ότι αναγνωρίστηκε μόνο μετά τον θάνατό του; 
Διότι πολύ απλά ήταν πολύ πιο μπροστά από τους υπόλοιπους. Λίγοι μπορούσαν να συλλάβουν το μέγεθός του και να εκτιμήσουν το έργο του. Διότι το διαφορετικό και το ξεχωριστό έχουμε την τάση, εμείς οι άνθρωποι, να μην το καταλαβαίνουμε και ό,τι δεν καταλαβαίνουμε το περιφρονούμε και το απομονώνουμε επειδή δεν μας βολεύει.

-Έχεις παίξει με τους Fly Theatre την Αγγελική, μια παράσταση που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό το σωματικό θέατρο. Πώς μυήθηκες σ’ αυτό το είδος θεάτρου; 
Το σωματικό θέατρο υπήρξε το θεατρικό πεδίο των μεταπτυχιακών μου σπουδών στην Αγγλία. Με τους Fly Theatre μας ενώνει η κοινή μας εκπαίδευση, που βασίζεται στην παιδαγωγική του Jacques Lecoq. Η φιλία μας και η κοινή μας θεατρική γλώσσα μάς οδήγησαν σε αυτή τη συνεργασία.

-Συμμετέχεις στην ταινία του Λίνου Παναγή, Clementine. Πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η εμπειρία;
Είμαι τρομερά ανυπόμονος να δω την καινούργια δουλειά του Λίνου, μέρος της οποίας υπήρξα και εγώ. Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που κάνω και οφείλω να ομολογήσω πως η εμπειρία με την ομάδα ήταν εξαιρετική. Ο Λίνος μού εμπιστεύτηκε τον μυστηριώδη ψηλό άνδρα με το ριγέ κοστούμι και μου έδωσε τη χαρά να αυτοσχεδιάσω και να ζωντανέψω αυτό τον χαρακτήρα. Ο κινηματογράφος είναι η άλλη μου μεγάλη αγάπη και είμαι ενθουσιασμένος που, τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, υπάρχει έντονη κινητικότητα στον χώρο αυτό.

-Το καλοκαίρι θα πας στην Επίδαυρο με το έργο του ΘΟΚ Πέρσες. Πώς νιώθεις που θα βρεθείς εκεί;
Είναι η δεύτερη φορά που συμμετέχω σε παραγωγή του ΘΟΚ που προορίζεται για την Επίδαυρο. Την πρώτη φορά με τον ρόλο του Ορέστη, στο «Ηλέκτρα και Ορέστης, η δίκη» το 2012, φτάσαμε στην πηγή, δυστυχώς όμως δεν ήπιαμε νερό, αφού η περιοδεία στην Επίδαυρο ακυρώθηκε τελευταία στιγμή. Επομένως νιώθω χαρούμενος και ευγνώμων που αυτή τη φορά θα παίξω στο Φεστιβάλ Επιδαύρου.

-Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να απαντήσεις θετικά όταν σου προτείνουν ένα ρόλο;
Να υπάρχει πρόκληση και ενδιαφέρον. Να μου δίνει την ευκαιρία να βουτήξω στα βαθιά για να ανακαλύψω τον χαρακτήρα του ρόλου, ενώ παράλληλα να εξερευνήσω τον ίδιό μου τον εαυτό.

-Είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου όταν αναλαμβάνεις έναν νέο ρόλο; Ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σου;
Κάθε φορά το ταξίδι της δημιουργίας ενός νέου χαρακτήρα ξεκινάει από το μηδέν. Εκ φύσεως τελειομανής, βασανίζομαι και υποφέρω μέχρι να νιώσω ικανοποίηση από την απόδοσή μου. Ωστόσο αυτό με οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, εφόσον δεν υπάρχει όριο στην ολοκλήρωση ενός ρόλου, θα υπάρχει πάντα περιθώριο βελτίωσης. Επομένως βασανίζομαι, αλλά είναι αυτό το βάσανο που με τροφοδοτεί, και συνεχίζω.

-Πότε για σένα μια παράσταση είναι πετυχημένη;
Όταν καταφέρει να απογειώσει τον θεατή. Να τον ταξιδέψει, να τον παρασύρει, να του φωτίσει πτυχές της ζωής που παραβλέπει, να τον μαγέψει, να τον ξελογιάσει.

-Το θέατρο σε έχει αλλάξει ως άνθρωπο;
Πολύ. Με έχει γεμίσει νευρώσεις (γέλια). Αστειεύομαι. Πέρα από τις ανασφάλειες που έχει αυτή η δουλειά, διότι, κακά τα ψέματα, αυτή η πορεία που επέλεξα είναι του ύψους και του βάθους -δεν έχεις εισοδηματική σταθερότητα, μια επιτυχία μπορεί να την ακολουθήσει μια αποτυχία, η προβολή και η έκθεση κάποιες φορές φέρνουν στην επιφάνεια κάθε λογής προσωπικές ανασφάλειες. Όμως, αυτό το συναίσθημα που έχεις με το που πατάς στη σκηνή, όταν ανοίγει η αυλαία, δύσκολα το αποχωρίζομαι. Στο σανίδι νιώθω ζωντανός, νιώθω πεταλούδες στο στομάχι μου, είμαι σε κατάσταση διαρκούς έρωτα. Εκτός σκηνής, στην καθημερινότητά μου, αναπόφευκτα τα πάντα περνούν μέσα από το πρίσμα του θεάτρου. Νομίζω πως δεν υπήρξε μέρα που να μη σκεφτώ κάτι σχετικά με την τέχνη μου. Τώρα… δεν ξέρω πόσο υγιές είναι αυτό, αλλά το αποδέχτηκα. Οι άλλοι γύρω μου δεν ξέρω!  

-Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγάλη άνθηση στην Κύπρο στον χώρο του θεάτρου με πολλές νέες θεατρικές ομάδες. Πώς βλέπεις εσύ αυτή την κινητικότητα;
Ελπιδοφόρα. Αναγνωρίζεις πως υπάρχει ανάγκη από τους καλλιτέχνες για δημιουργία και από την πλευρά του κοινού δίψα για καλό θέατρο. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ποσότητα συνεπάγεται και ποιότητα. Όμως ζυμώνονται τα πράγματα και καταδεικνύουν πως το θέατρο και η τέχνη στην Κύπρο πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουν τη θέση που τους αναλογεί. Η Πολιτεία οφείλει να θέσει τον πολιτισμό ως προτεραιότητά της και επιτέλους να στηρίξει ουσιαστικά και ορθά την καλλιτεχνική κοινότητα. Είναι κρίμα να γίνονται εξαιρετικές παραστάσεις που συνήθως μένουν για «εσωτερική κατανάλωση». Είναι αναγκαίο να εφαρμοσθούν αποτελεσματικές, μακροπρόθεσμες στρατηγικές θεατρικής ανάπτυξης, όπως η καλλιέργεια και η ανάπτυξη θεατρικού κοινού.

-Όταν δεν ασχολείσαι με το θέατρο, τι άλλο σε ενδιαφέρει να κάνεις;
Είμαι λάτρης των ταξιδιών και των εξερευνήσεων. Αγαπώ να δοκιμάζω νέες γεύσεις και διαφορετικές κουζίνες, ενώ εκτιμώ τη συντροφιά ενός καλού βιβλίου και να παρακολουθώ μια ωραία ταινία με καλούς φίλους.