«Δεν κάνουμε πάντα τις σωστές επιλογές. Ίσως γιατί η καθημερινότητα μας καθηλώνει».

Η Κάλλια Παπαδάκη στο βραβευμένο της μυθιστόρημα «Δενδρίτες» (Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης) καταπιάνεται με τη ζωή των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, αυτών που οι πατεράδες τους έφτασαν στην Αμερική με το όνειρο για μια καλύτερη ζωή να αστράφτει στα μάτια τους, με σκοπό να αδράξουν το αμερικάνικο όνειρο. Ένα όνειρο που ακόμα κυνηγούν οι απόγονοί τους, που έχουν γαντζωθεί απ’ αυτό, αλλά διαρκώς απογοητεύονται. Παράλληλα, στην περιφέρεια του βιβλίου, κινείται η ιστορία: Το κραχ του 1929 και η ύφεση, η Μαφία, ο ρατσισμός και η δράση της Κου Κλουξ Κλαν, η πολιτική διαφθορά, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η άνοδος της τιμής του πετρελαίου κ.ά.

Οι «Δενδρίτες» είναι η δική σας οπτική για την Αμερική; Οι «Δενδρίτες» είναι η προσωπική μου ματιά στο αμερικανικό όνειρο. Δεν κάνουμε πάντα τις σωστές επιλογές, όσο και να το θέλουμε και να το προσπαθούμε. Ίσως γιατί η καθημερινότητα μας καθηλώνει, τα «μικρά» και τα «προσωπικά» μας γονατίζουν, καμιά φορά οι θυσίες μας δεν έχουν αντίκρισμα.  

Βοήθησαν τα δικά σας φοιτητικά χρόνια στη χώρα που χρησιμοποιείτε ως φόντο της ιστορίας σας; Τα φοιτητικά μου χρόνια υπήρξαν καθοριστικά. Μου έδωσαν ένα πρωτογενές υλικό, το οποίο σμίλεψε με τη σειρά του ο χρόνος, και όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή κι ένιωσα πως είχα κάτι χειροπιαστό να αφηγηθώ, γεννήθηκαν οι «Δενδρίτες», οι χαρακτήρες μου και οι ιστορίες τους. 

Ποιο είναι εκείνο το σημείο του βιβλίου που σας δυσκόλεψε περισσότερο; Η αρχή. Πάντα η αρχή είναι δύσκολη, αυτό το πρώτο, μετέωρο βήμα, που δοκιμάζεις με το καλέμι τις λέξεις, τον αφηγηματικό ρυθμό και χρόνο, σμιλεύεις τους χαρακτήρες και περιμένεις να δεις αν όντως θα σταθούν στα πόδια τους κι αν έχουν στ’ αλήθεια κάτι να πουν. Μετά, αργά ή γρήγορα, θα κυλήσουν τα πράγματα. Η γραφή, όταν με το καλό ξεκινήσεις, σε συμπαρασύρει στη δίνη της, στους αχαρτογράφητους βυθούς της. 

Μεταξύ άλλων γράφετε για εκείνους που δεν αφήνουν το αποτύπωμά τους στη ζωή. Πώς το εξηγείτε αυτό; Ίσως γιατί παλεύω να αφήσω το δικό μου. Είναι η μόνη μου απάντηση στον χρόνο. Τον θάνατο προσπαθώ να ξορκίσω, όπως όλοι μας, αυτόν τον μέγα δυνάστη. 

Το τρίτο σας βιβλίο κέρδισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας 2017. Είναι αυτό μια επιβεβαίωση για ένα συγγραφέα; Ναι, βέβαια. Όμως κάθε επιβεβαίωση είναι προσωρινή και το άγχος για το επόμενο βιβλίο ακόμη μεγαλύτερο.

Αλήθεια, τι σας οδήγησε στη συγγραφή; Η περιέργεια και η μεγάλη βιβλιοθήκη των γονιών μου. 

Είναι μεγάλη έκθεση η συγγραφή; Ναι. Παρόλα αυτά, είμαι αρκετά κλειστός άνθρωπος από τη φύση μου, οπότε έχω συχνά την ψευδαίσθηση ότι προστατεύομαι. 

Ποιο βιβλίο είναι αυτό που διαβάσατε πρόσφατα και σας ενθουσίασε;
Το «Μόνος στο Βερολίνο» του Hans Fallada.

«Δενδρίτες», Εκδόσεις Πόλις, Ιούνιος 2015, Σελίδες: 240. 

Κάλλια Παπαδάκη

Η Κάλλια Παπαδάκη γεννήθηκε το 1978. Σπούδασε οικονομικά στις ΗΠΑ, στο Bard College και το Πανεπιστήμιο Brandeis. Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Ο ήχος του ακάλυπτου» (εκδόσεις Πόλις) διακρίθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού «Διαβάζω», το 2010. Έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγήματων και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικα «Νέα Εστία» και «Ποιητική». Ασχολείται επαγγελματικά με τη συγγραφή σεναρίων για ταινίες μεγάλου μήκους. Το πρώτο της σενάριο ήταν για την ταινία της Πέννυς Παναγιωτοπούλου «September». Το μυθιστόρημά της «Δενδρίτες» (2015), που εκδόθηκε στο πλαίσιο του ελληνογαλλικού προγράμματος ενίσχυσης συγγραφέων, μεταφραστών και εκδοτών του ελληνικού και του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, τιμήθηκε με το βραβείο European Union Prize for Literature το 2017.