«Είναι δύσκολο στην έκταση μίας τριλογίας να κρατήσεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη και να διατηρήσεις συνοχή».
Στην «Εκδίκηση», το δεύτερο βιβλίο της σειράς «Οι δρόμοι της καταιγίδας», με τι καταπιάνεστε; Χρονολογικά αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου βιβλίου της τριλογίας, της«Θυσίας», θεματολογικά όμως είναι εντελώς διαφορετικό. Στην «Εκδίκηση» οι ήρωές μου είναι τα παιδιά της Ρούσσας, ο Ιωάννης και η Αριάδνη, που ακολουθούν τελείως διαφορετικές πορείες και ζωές. Από τη μία έχουμε τα παλάτια, τη χλιδή και την υψηλή κοινωνία της Βενετίας και από την άλλη τα πειρατικά ρεσάλτα στη Μεσόγειο και τα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς. Κάποια μέρα οι δρόμοι αυτοί συγκλίνουν και τότε ξεσπά μια μεγάλη καταιγίδα, που σαρώνει τα πάντα.
Όταν ξεκινούσατε με το πρώτο σας βιβλίο, ξέρατε πώς θα το εξελίξετε; Ότι ουσιαστικά θα φτιάχνατε μια τριλογία; Στο μυαλό μου, εξαρχής, είχα σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία που ήθελα να γράψω, όμως τότε ακόμα δεν είχα σκεφτεί για τριλογία. Αυτή προέκυψε από την έκταση του βιβλίου και το σύνολο των ιστορικών στοιχείων που συνθέτουν την τεκμηρίωσή του. Αμέσως μετά, ενημέρωσα τον εκδότη μου, ο οποίος μου έδωσε το πράσινο φως να προχωρήσω. Τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, όπως και όλο το team της Διόπτρας. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα, σε τούτο το εγχείρημα, να έχω τη συναίνεση και την υποστήριξη μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων.
Απ’ την άλλη, η τριλογία είναι ρίσκο; Πιστεύετε ότι είναι πιο δύσκολο από το να βγάλετε ένα αυτόνομο βιβλίο; Ναι, είναι ρίσκο. Είναι δύσκολο στην έκταση μίας τριλογίας να κρατήσεις το ενδιαφέρον του αναγνώστη και ταυτόχρονα να διατηρήσεις τη συνοχή της ιστορίας, χωρίς επαναλήψεις. Ένας λόγος παραπάνω, στη συγκεκριμένη τριλογία, που η πληθώρα των ιστορικών στοιχείων απαιτεί σωστή ταξινόμηση, αξιολόγηση και καταγραφή.
Πώς νιώθετε όταν βλέπετε τα βιβλία σας στα ευπώλητα; Χαίρομαι πολύ και νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη που οι αναγνώστες με τιμούν μ’ αυτόν τον τρόπο.
∆είτε τον εαυτό σας ως φάντασµα. Σε ποιου συγγραφέα την πλάτη θα θέλατε να είχατε σκύψει για να δείτε πώς δουλεύει; Ομολογουμένως δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Η ελληνική λογοτεχνία ακουμπά πάνω σε μεγάλες μορφές, οι οποίες άφησαν πολλές παρακαταθήκες για μας τους νεότερους. Διαβάζω πολλά χρόνια λογοτεχνία και με έχουν χαράξει αρκετοί συγγραφείς και ποιητές. Δεν μπορώ να σας απαντήσω για έναν μόνο, είναι πολλοί. Η ερώτησή σας με συγκίνησε, γιατί θα ήθελα κάποιοι απ’ αυτούς να ζούσαν σήμερα, να μπορούσα να τους πλησιάσω και να τους μιλήσω. Θα είχα να τους ρωτήσω πολλά.
Άννα Γαλανού
Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη Διαφήμιση και το Σχεδιασμό Εντύπων. Έχει βραβευτεί με το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα για το θεατρικό της έργο Το Τέλος Μιας Κωμωδίας, με το πρώτο βραβείο για το διήγημά της Με Αντίπαλο Τη Ζωή και με το δεύτερο βραβείο για το ποίημα Άδειος Κόσμος. Έχει γράψει πεζογραφήματα και παιδικά παραμύθια. Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Αντιμέτωποι με το χθες, Το παράπονό μου μια κραυγή, Οι τρεις φωτιές. Από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο της με τίτλο Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί.
