Ο κορυφαίος Κύπριος δημιουργός τιμά ξανά την Κύπρο και την Τέχνη διεθνώς, με την τελευταία του ατομική έκθεση, στο κέντρο του Παρισιού.

–Αντιλαμβανόμενος την σημαντικότητα της έκθεσης «Chypre au Faubourg Saint-Honoré» στο Παρίσι, αναρωτιέμαι τι σημαίνει για εσάς τον ίδιο, έναν καλλιτέχνη «καλομαθημένο» -επιτρέψτε μου την έκφραση- από διεθνείς αναγνωρίσεις και ευρύτερη αποδοχή του σπουδαίου έργου του… Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Πρόκειται όντως για μια τιμητική πρωτοβουλία από την Πολιτιστική Επιτροπή του Φομπούρ Σεντ Ονορέ, σε συνεργασία με την Κυπριακή πρεσβεία στο Παρίσι και το Υφυπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου που μου προτάθηκε πέρυσι, τον Μάιο, κατά τη διάρκεια της έκθεσης «Revelation» που έγινε στο Grand Palais, επίσης στο Παρίσι. Η έκθεση «Ψηφιακές  Μνήμες – Μετάπλασις» εντάσσεται στο Πολιτιστικό πρόγραμμα της Κυπριακής Προεδρίας της Ε.Ε. Πέραν του Τμήματος Σύγχρονου Πολιτισμού, η ιδιωτική στήριξη ήταν αποφασιστικής σημασίας – το Ίδρυμα Α. Λεβέντης και η Vertico-Αϊντχόβεν Ολλανδίας, όπου και υλοποιήθηκαν τα έργα με την τεχνική της τρισδιάστατης εκτύπωσης σε τσιμέντο, διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο και τους ευχαριστώ ιδιαίτερα. Είναι φυσικά μεγάλη τιμή που το Κέντρο του Παρισιού φιλοξενεί, για ακόμη μια φορά, την δουλειά μου. Θερμά ευχαριστώ όσους συνέβαλαν και ιδιαίτερα τους χορηγούς. Ευχαριστώ, επίσης, το μυθικό Hotel Crillon της Place de la Concorde  που παράλληλα κατά την περίοδο της έκθεσης θα φιλοξενεί μερικά μικρά έργα μου.

–Γιατί έγινε η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής; Και, φυσικά, γιατί σε εξωτερικό χώρο; Η περιοχή και το σημείο της έκθεσης προτάθηκε από τους διοργανωτές, στα πλαίσια της πολιτιστικής ζωντάνιας της πόλης. Εξοικειωμένος μ’ αυτό, αφού αντίστοιχη πρόσκληση είχα και το 2016 με μια εγκατάσταση που έγινε την πλατεία Λούβρου. Μου άρεσε γιατί είναι ήπιος χώρος, μικρή φιλόξενη πλατεία σε ανθρώπινη κλίμακα, με ιστορικούς πολιτιστικούς συμβολισμούς και με μεγάλη ροή επισκεψιμότητας. Ιδανικό σημείο για να σε συναντήσει η Τέχνη στο δρόμο…

Processed with VSCO with a9 preset

–Τι αναπαριστούν τα συγκεκριμένα έργα; Είναι εντυπωσιακός, οφείλω να ομολογήσω, ο συνδυασμός του υλικού και του ψηφιακού στοιχείου, μέσα από τη ρομποτική και την τρισδιάστατη εκτύπωση, αυτή η «συνάντηση» του αρχαίου με το σύγχρονο ψηφιακό αποτύπωμα… Κάνω μια αντιπαράθεση και μίξη ανάμεσα σε γνώριμες ιστορικές και συλλογικές  μνήμες που φέρουν αρχαιολογικά ευρήματα και τον χρωστήρα μια νέας γραφής – αποτυπώματος της εποχής μας. Πρόθεση είναι να λειτουργούν όλα τα στοιχεία σαν διαστρωματώσεις του χρόνου, σαν οπτικό παλίμψηστο που αφήνει τη μια εποχή να κουβαλά το αποτύπωμα των προγενέστερων και να υπονοεί όσα θα ακολουθήσουν. Ο στόχος μου με τις «Ψηφιακές μνήμες» είναι να γεφυρώσω τους χρόνους, με σεβασμό στο χθες και το προμήνυμα του αύριο, να αναδείξω έγκαιρα τη χρήση καινοτομίας της ρομποτικής που καλπάζει σε αυτό τον τομέα που τα τελευταία τρία με πέντε χρόνια, βρίσκεται σε προχωρημένο μεν αλλά πειραματικό στάδιο εφαρμογών, κυρίως στην αρχιτεκτονική. Η πολυπλοκότητα των τεχνικών απαιτήσεων της γλυπτικής συμβάλλει στη βελτίωση των ικανοτήτων αυτής της τεχνολογίας και χαίρομαι που οι συνεργάτες μου στην Ολλανδία ενέταξαν την πρότασή μου στην ερευνητική τους διαδικασία. Παράλληλα είναι συνέχεια της δικής μου έρευνας που ξεκίνησε με το έργο «Κλεψύδρα» του αεροδρομίου Λάρνακας το 2009, με προγενέστερη τεχνολογία αφαίρεσης υλικού και όγκου ενώ τώρα γίνεται προσθήκη στρώσεων. Στόχος μου, η μηχανή να υπακούσει τον ανθρώπινο παράγοντα και να μετατρέψει το ψηφιακό, το μηχανικό, σε ποιητικό, σε νόημα και συναίσθημα – να δώσει πνοή στο άψυχο.

–Μήπως ξεκίνησε πια η Κύπρος να παίρνει τη θέση που της «οφείλεται» στον παγκόσμιο Πολιτισμό, ή έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας, Θεόδουλε; Επιτρέψτε μου να μιλήσω μέσα από τις εμπειρίες μου. Ξεκίνησα κάποια παρουσία στην ευρωπαϊκή καλλιτεχνική σκηνή την δεκαετία του ‘90. Τότε έμοιαζε Δονκιχωτικό και ακατόρθωτο, ενώ οι αμφισβητήσεις, τα εμπόδια και οι ανασφάλειες εκ των έσω ήταν μεγαλύτερες. Προερχόμενος από μικρή χώρα, χωρίς καλλιτεχνικές «συναλλαγές», ήταν ακόμα πιο δύσκολο και αισθανόμουν πολύ μόνος. Ήταν στιγμές που αυτοπεριοριζόμουν στο να εκφράσω ακόμη και τη χαρά μου στο δικό μας κοινό, που δεν είχε προσλαμβάνουσες διαστάσεις. Ευτυχώς, όλα αυτά τα ξεροκέφαλα τα προσπερνούσα. Τώρα με τα νέα μέσα επικοινωνίας βελτιώνονται τα πράγματα, με μεγαλύτερη ευκολία διάδοσης του έργου. Έτσι, ανακουφίζομαι να βλέπω τη νέα γενιά να ξεπροβάλλει και στον τόπο μας. Δεν αρκεί απλά να εκθέτεις ατομικά, αλλά να συμβάλεις στο να καθοριστεί η ταυτότητα και η οντότητα του χρόνου και του τόπου που εκπροσωπείς. Να κτιστούν συλλογικές αντοχές μέσα στο παγκόσμιο «χωριό». Βλέπουμε, όλο και πιο συχνά, η διεθνής σκηνή να προσανατολίζεται σε εξωτικές περιοχές -θα έλεγα να βρίσκει στήριγμα, ακόμη και «σωσίβιο» για την επίμαχη ανανέωση της-, σε εξωτικούς τόπους όπως η Αφρική, η Ασία, η Μέση Ανατολή. Κάθε λογής κρίσεις – ανθρωπιστικές, κοινωνικές, υπαρξιακές, οικολογικές, πολιτικές-, εντάχθηκαν στα κεφάλαια της έρευνας των καλλιτεχνών και των εμπλεκομένων. Μάλλον προχωράμε! Ο συγκεντρωτικός προβολέας της διεθνούς σκηνής δεν είναι πλέον στάσιμος. Αν φύγει από τα χρηματιστήρια, κάπου θα περάσει και απ’ αυτή τη γωνιά της Γης. Να φωτίσει το μυαλό μας και τον σκιασμένο μας σύγχρονο πολιτισμό. Η Τέχνη δεν δημιουργείται στα σαλόνια που την αναδεικνύουν και την επωφελούνται, αλλά σε απόμερους τόπους και ψυχές. Αισιοδοξία, λοιπόν, φρόνιμη συλλογικότητα στην προσπάθεια, και το καλό θα ευδοκιμήσει και εδώ!

Ελεύθερα, 17.5.2026