Η ονειρική καθημερινότητα στο LA, η σύγχρονη ποπ, η οποία μας κάνει πλύση εγκεφάλου, όσα την εκτροχίασαν, αυτά που την έβαλαν ξανά στη σωστή πορεία και η ευτυχία, που για την Αλέξια αποδείχτηκε πως δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη φωνή της επιθυμίας της.

Μαθαίνει ότι οι εμφανίσεις της στο Anassa έγιναν sold out σε μια μόνο βδομάδα, ξαφνιάζεται, γελάει σαν μικρό παιδί και ομολογεί πως την εκπλήσσει –ακόμα– η αγάπη του κόσμου. Οι συνάδελφοί μου που πήραν σειρά για να βγάλουν μαζί της μια φωτογραφία, ο κύριος στο ασανσέρ που πετούσε απ’ χαρά του για τη γνωριμία, η κοπέλα στην είσοδο που της είπε πως συνέδεσε τα τραγούδια της με τα παιδικά της χρόνια κι εγώ, που αρχίζω να της μιλώ ασυναίσθητα στον ενικό και απολογούμαι, μα αυτή χαίρεται γιατί, λέει, με νιώθει σαν δικό της άνθρωπο κι ας με έχει μόλις γνωρίσει. Η συνέντευξη κυλάει με απούσα την αίσθηση του χρόνου και με υπόκρουση μελωδίες που επέλεξε η ίδια για την περίσταση: Τις μουσικές από τον «Venetian Road», τον δίσκο που δημιούργησε ένα χαλαρό πρωινό στο Los Angeles με τον φίλο και συνεργάτη της Ronan Chris Murphy, αυθόρμητα, χωρίς καμία πρόβα. «Αυτό είναι το αγαπημένο μου είδος. Ο αυτοσχεδιασμός. Πήγαμε να πιούμε έναν καφέ στο στούντιο, όταν μου ήρθε η ιδέα. “Μήπως, αντί να τα πούμε με λόγια, να επικοινωνήσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο, με έναν μουσικό διάλογο;”. Του το πρότεινα, αυτός συνέδεσε αμέσως τις κιθάρες με τα καλώδια για να εκφράσουμε τη μουσική της ψυχής μας κι έγινε αμέσως δίσκος, χωρίς να διορθώσουμε τίποτα. Αυτός ήταν ένας από τους 22 συνολικά δίσκους αυτοσχεδιασμού που έχω κυκλοφορήσει». 

Τι βλέπετε και τι ακούτε όταν ξυπνάτε κάθε πρωί στο Los Angeles; Από τότε που άρχισα να δημιουργώ και να αναπτύσσω το εκπαιδευτικό μου πρόγραμμα Re-bΕ, ζω μεταξύ Κύπρου και Los Angeles, και οι περιοχές στις οποίες μένω εκεί διαφέρουν. Πέρσι, που με φιλοξενούσαν δύο αγαπημένοι φίλοι, μουσικοί από τη Λεμεσό, και ζούσα στη μεξικανική περιοχή, ξυπνούσα κάθε μέρα με τρομπέτες, μεξικανική μουσική και από τους κόκορες. Οι άνθρωποι εκεί ζουν τη ζωή τους επιτρέποντάς σου να είσαι μέρος της. Όταν είμαι σε άλλες περιοχές, ακούω ήχους από πουλιά. Ειδικά στο Beverly Hills, αλλά και στο Valley, οι ήχοι από τα κελαηδίσματα είναι πραγματική μαγεία. Απολαμβάνω την καθημερινότητά μου όπου κι αν βρίσκομαι, παρατηρώντας και βρίσκοντας πάντα κάτι όμορφο, ασυνήθιστο και ενδιαφέρον, έξω από τα συνηθισμένα. 

Πώς είναι μια τυπική σας μέρα; Κάθε μέρα μου διαφέρει από την προηγούμενη και τη φτιάχνω να είναι όσο το δυνατόν πιο ενδιαφέρουσα, πιο συναρπαστική. Την προηγούμενη Τρίτη, παραδείγματος χάριν, λίγο πριν πετάξω για Κύπρο, ένας φίλος Αμερικανός μου είπε για ένα εστιατόριο στο North Hollywood, όπου μπορείς να ακούσεις παλαίμαχους μουσικούς της MGM, που σήμερα είναι 80, 90 και 100 χρονών, να παίζουν τις αυθεντικές ενορχηστρώσεις εκείνης της εποχής. Ήμουν εκεί από το πρωί και με 8 δολάρια ακούσαμε καταπληκτική μουσική με 10 τρομπόνια, 10 τρομπέτες, σαξόφωνα, πιάνο, μπάσο και φωνές. Ήταν μοναδική εμπειρία. 

Αυτή είναι η δική σας California; Αυτό, και ακόμα περισσότερα. Όπως τα τζαζ κονσέρτα στο πανεπιστήμιο του Northridge, το Hollywood Sign, όπου είχα πάει για να τραβήξω ένα πειραματικό βίντεο επειδή έτσι ένιωθα, το φεστιβάλ Big Band Jazz μεγάλης ορχήστρας, αλλά και τα φεστιβάλ πειραματικής μουσικής, η συναυλία του Hollywood Chamber Orchestra, στην οποία έπαιξαν έργα φίλων μου μουσικών και συνθετών κινηματογράφου και τα αυτιά μου και η ψυχή μου γέμισαν από μουσική ποιότητος. Αλλά και η περιοχή Silver Lake, όπου ηχογράφησα τον δίσκο μου «In a Jazz Mood» με τον Chick Corea, όπου βλέπεις παγώνια να κινούνται ελεύθερα. Εκεί βρίσκεται το σπίτι του παραγωγού Adam Tenenbaum, που κάνει το περιβόητο «The Chandelier Tree», γεμίζοντας με πολυελαίους διαφόρων μεγεθών και ειδών ένα τεράστιο δέντρο στην αυλή του, ανάβοντάς τους τη νύχτα και δημιουργώντας ένα θέαμα μαγικό.

Ποια δική σας συναυλιακή στιγμή στο Los Angeles ξεχωρίζετε; Πριν από ένα χρόνο, στο Raymond Kabbaz Theater, με μαέστρο τον Carlo Ponti Jr., γιο της Σοφία Λόρεν, όταν ερμήνευσα τραγούδια από τον κινηματογράφο τα οποία είχαν σχέση με τους γονείς του. Όπως το «Windmills of Υour Mind» και το «Dοctor Zhivagο» από ταινίες παραγωγής του πατέρα του, Carlo Ponti. Η συναυλία ήταν sold out. Μια εμπειρία που απόλαυσα.
Πριν από δύο χρόνια άρχισε η εφαρμογή της Μεθόδου Μουσικής Ακρόασης «Re-bE». Τι ακριβώς προσφέρετε μέσω του προγράμματός σας; Το Re-bE έχει να κάνει με την καλλιέργεια των παιδιών και των εφήβων στη μουσική και με τη σύνδεση με τη χαρά διαμέσου της μουσικής. Είναι βασισμένο στη μουσική ακρόαση ηχογραφημένης και ζωντανής μουσικής και περιλαμβάνει τις έξι κατηγορίες δημιουργικών ασκήσεων Re-bE, που είναι βασισμένες στον αυτοσχεδιασμό: Re-bE Μουσική, Re-bE Τέχνη, Re-bE Δημιουργική Αφήγηση-Δημιουργική Γραφή-Δημιουργική Κινηματογράφηση, Re-bE Δημιουργική Κίνηση, Re-bE Δημιουργική Περιέργεια και Re-bE Περιβάλλον.

Έχετε πετύχει μέχρι στιγμής τους στόχους σας; Ναι. Δουλεύω μεθοδικά, με όραμα, με καθαρούς στόχους, με οργάνωση, με αγάπη και βήμα βήμα, υλοποιώ. Πάντα το έκανα, κατάφερνα από το πεδίο της ιδέας-σκέψης, να ολοκληρώνω. Το ζητούμενο είναι να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και να παραμένουμε εκεί, ανυποχώρητοι όσον αφορά στις αξίες και την ακεραιότητά μας, παρόλες τις πιέσεις. Αυτό που έχει σημασία όσον αφορά στο πρόγραμμά μου είναι να δοθεί η ευκαιρία στα παιδιά όλων των ηλικιών να ακούσουν ποιοτική μουσική. Να έρθουν σε επαφή με μια μεγάλη ποικιλία ήχων, μουσικών ειδών, αλλά και ταλαντούχων μουσικών, ώστε να επιλέξουν οι ίδιοι τι θέλουν να ακούνε και όχι μόνο αυτά που προβάλλουν τα μέσα. Ως επί το πλείστον, αυτά για μένα δεν είναι μουσική. 

Μιλάτε για τη σύγχρονη ποπ; Που μας κάνει κάτι που μοιάζει με πλύση εγκεφάλου, γιατί ή την ξεχνάς ή γίνεται μέρος της ζωής σου. Όλοι οι στίχοι λένε «έφυγε και με άφησε», «πίνω για να ξεχάσω», «τον βρήκα με άλλη», όπως και τα τραγούδια από τα αμερικανικά charts μιλούν για πόνο και εγκατάλειψη, μας παρακινούν να κλαίμε για κάτι που δεν έχουμε, αντί να είμαστε ευγνώμονες για όσα ήδη έχουμε. Όλα αυτά μας επηρεάζουν βαθιά, όπως και τους νέους μας, οι οποίοι δικαιούνται να έχουν την ευκαιρία να ακούνε μουσική ποιότητος, που να τους ενδυναμώνει, να τους εμψυχώνει, να τους τρέφει και να τους γεμίζει με αισιοδοξία και θετικότητα. Ο ήχος μπορεί να μας θεραπεύσει ή να μας καταστρέψει. Παρατήρησε τις ζωές και τα πρόσωπα των ανθρώπων που ακούνε ποιοτική μουσική. Υπάρχουν αιώνες μουσικής διαθέσιμης προς όλους και εμείς που αγαπούμε τη μουσική έχουμε την υποχρέωση να την καθιστούμε γνωστή.

Υπήρξε αποδοχή του Re-bΕ στην Αμερική; Ναι, και είμαι πολύ ικανοποιημένη. Συζητούμε για συνεργασία με τη Suzy Amis, σύζυγο του James Cameron, του σκηνοθέτη του «Τιτανικού» και του «Avatar», η οποία δημιούργησε το πρώτο plant-based σχολείο στην Αμερική, στο Los Angeles, στο οποίο χρησιμοποιούν πρωτότυπους τρόπους διδασκαλίας, μέσω της δημιουργικότητας και της αγάπης για τη φύση, και τους ενδιαφέρει η πρωτοποριακή φύση του Re-bE. 

Ποια ήταν η πιο έντονη εμπειρία που ζήσατε μέσω του προγράμματος; Στη Φλόριντα, όταν οι γονείς ενός παιδιού από την Κολομβία φοβούνταν να μην μπλέξει με τα όπλα και τα ναρκωτικά –κάτι πολύ διαδεδομένο στην Αμερική γενικότερα. Με κάλεσαν στο σπίτι και βρισκόμουν εκεί απλά ως παρατηρητής. Μέχρι που μια μέρα άκουσα το αγόρι να παίζει στα σκοτεινά κλασικό πιάνο στα πλήκτρα, κρυφά στο δωμάτιό του. Το παιδί ήταν πιανίστας και δεν το ήξερε κανείς! Και μάλιστα αυτοδίδακτος, αφού ό,τι ήξερε το διδάχτηκε μόνος, μέσω του Υoutube. Πήρα άδεια από τον ίδιο και ενημέρωσα αμέσως τη μητέρα του για να δούμε πώς να τον βοηθήσουμε, να σχεδιάσουμε τα επόμενά του βήματα. Γιατί αυτή η δύναμη που ωθεί αυτά τα παιδιά να κάνουν κάτι κακό για τους ίδιους και την κοινότητά τους, αυτή η ίδια δύναμη, όταν διοχετευτεί στη σωστή δημιουργική έκφραση, είναι σωτήρια.

Τελικά, αυτός ήταν ο προορισμός σας και όχι το τραγούδι; Μα το τραγούδι είναι αναπόσπαστο μέρος του κινήματος, αφού χρησιμοποιώ τη φωνή μου, την εμπειρία μου, τις γνώσεις μου στη μουσική και την αγάπη μου για τη μουσική και για τα παιδιά. Μου αρέσει να τραγουδώ, προσφέρει πολλά στο κοινωνικό σύνολο, αλλά έχει τόσες παραμέτρους που σε απασχολούν, που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για πολλά άλλα στη ζωή σου. Το Re-bE έδωσε στη ζωή μου ένα πιο ουσιαστικό νόημα. Οραματιζόμουν για 30 χρόνια να πάρω τη μουσική σε απομονωμένες περιοχές, σε μέρη στα οποία δεν φτάνει η μουσική, στα παιδιά και στους εφήβους, και τώρα το συνδυάζω με συναυλίες. Αυτό αποτελεί τον ιδανικότερο τρόπο για να υπάρχω στα μουσικά δρώμενα με έναν τρόπο που μου ταιριάζει, με έναν τρόπο δικό μου. 

Γι’ αυτόν τον λόγο θέλατε να προσφέρετε και στις κοινότητες του νησιού σας; Ναι, και ευχαριστώ γι’ αυτό την αγαπημένη μου Νατάσα Μιχαηλίδου, Marketing and Communications Director των Thanos Hotels, η οποία υπήρξε μια από τους κύριους υποστηρικτές μου στο πρόγραμμά μου Re-bE και Re-bE Κοινότητες, που προσφέρθηκε στην Τάλα και στο Νέο Χωριό, όπως και τον Παύλο Παρασκευά, διευθυντή των Πολιτιστικών Υπηρεσιών, διότι χάρη στην υποστήριξή του έγινε πραγματικότητα. Προσβλέπω στη συνέχεια σε όλα τα μέρη της Κύπρου μας, για πάντα!

Σας λείπει η πατρίδα σας όταν είστε μακριά; Ευτυχώς κατάφερα με το να ζω μισό καιρό στην Αμερική και μισό στην Κύπρο, να ανήκω και στα δύο μέρη. Οπότε όχι, δεν μου λείπει. Για εμάς που ζούμε στο εξωτερικό είναι σημαντικό να βρούμε τον τρόπο να ανήκουμε στον τόπο που μας γέννησε, γιατί έτσι ανήκουμε παντού.  

Νιώθετε πως θα αναλωνόσασταν στην Κύπρο; Πως ενδεχομένως να σας έκανε κακό; Δεν ξέρω αν θα μου έκανε κακό. Αγαπώ την Κύπρο και όπου κι αν βρίσκομαι προσπαθώ πάντα να ανακαλύπτω πράγματα και τρόπους ώστε να είμαι ευτυχισμένη και δημιουργική. Αυτό που γνωρίζω είναι πως πρέπει να κάνω αυτό που νιώθω. Και εμένα με καλεί το Los Angeles, ένα μέρος που μου μαθαίνει συνεχώς καινούρια και θαυμαστά πράγματα. Τα ταξίδια, γενικά, παρέχουν μόρφωση, με μια σπουδαία εισροή πληροφοριών, που μας ανανεώνει συνεχώς. Επιστρέφω στην Κύπρο με την πρόθεση να μοιραστώ αυτά που μαθαίνω με όλο τον κόσμο και ειδικά με τα παιδιά.  

Έχετε πιέσει στο παρελθόν δικές σας επιθυμίες για να μη στεναχωρηθούν οι άλλοι; Το έκανα πολλές φορές, αλλά με αυτόν τον τρόπο τελικά ήμασταν όλοι δυστυχισμένοι. Ενώ όταν ο καθένας ακούσει τη φωνή της ψυχής του, όταν προχωρά προς την κατεύθυνση που νιώθει ότι χρειάζεται να βρίσκεται και που δικαιούται, τότε είναι όλοι ευτυχισμένοι. Επιπλέον, διά του παραδείγματός του εμπνέει και όλους τους υπόλοιπους να ζήσουν όπως ονειρεύονται. Πολλές φορές εμείς οι γυναίκες δίνουμε σε άλλους αυτή τη δύναμη και υποχωρούμε. Έτσι μάθαμε, οι άντρες να έχουν τη δύναμη ή γενικά οι άλλοι, εκτός από εμάς. Και τους τη δίνεις, ώστε να είσαι αποδεκτή. Εγώ πιστεύω στη δική μου δύναμη και πως κανένας δεν είναι κατώτερος ή ανώτερος: Όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα.

Πιστεύετε ότι ακόμα και σήμερα η γυναίκα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση στην κοινωνία μας; Πιστεύω ναι, αυτό όμως δεν έχει τη δύναμη να σταματήσει ούτε την εξέλιξη ούτε την ανέλιξή μας. Όταν εμείς πιστεύουμε στον εαυτό μας, όταν χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη και τον νου, όταν κάνουμε μόνο ό,τι αγαπούμε, όταν προετοιμαζόμαστε γερά και επικεντρώνουμε την προσοχή μας στους στόχους μας, τότε κανένας δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Εγώ δεν νιώθω κατώτερη ή ανώτερη από έναν άντρα και δεν περιμένω να με μειώσει κάποιος, γι’ αυτό και δεν το συναντώ. Πέρασα όμως από αυτό το στάδιο και ξέρω τι σημαίνει, γι’ αυτό και θέλω να ενθαρρύνω τις γυναίκες να εκφράσουν όσα νιώθουν και όσα έχουν ανάγκη να πουν. Επίσης θέλω να ενθαρρύνω τους άντρες να τολμούν να ζουν όπως ονειρεύονται. Όταν όλοι είμαστε ευχαριστημένοι από την ποιότητα της ζωής μας, τότε είμαστε καλύτεροι άνθρωποι και θα είμαστε όλοι, γυναίκες και άντρες, ευτυχισμένοι.

Σας στένευαν αυτοί οι ρόλοι που οι γυναίκες καλούνται από την κοινωνία να εκπληρώσουν; Της μητέρας, της συζύγου… Βεβαίως. Ώσπου κατάλαβα ότι μπορώ εγώ να ορίσω ακριβώς πώς επιθυμώ να ζω. Σε πιέζουν να παντρευτείς. Ό,τι να ‘ναι, όποιον να ‘ναι, φτάνει να παντρευτείς. Δεν είπα πως δεν πιστεύω στον γάμο. Όταν ταιριάζουν οι άνθρωποι, βέβαια, πιστεύω. Όχι όμως γενικά στον γάμο, για να μην πούνε οι άλλοι ότι η κόρη μας έμεινε γεροντοκόρη. Μας πιέζουν να παντρευτούμε, να κάνουμε μωρό, και όταν το κάνουμε, μας πιέζουν για το επόμενο. Αφήστε επιτέλους τον άλλο να υπάρξει όπως θέλει να υπάρξει και ασχοληθείτε ο καθένας με το πώς θα ομορφύνετε τη δική σας ζωή. Μπορείτε. Έτσι, κανένας δεν θα αναγκάζεται να ασχολείται με τις ζωές των άλλων. Δεν είναι όλα για όλους. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι διαβίωσης, όσοι και οι άνθρωποι. Δεχόμαστε τη διαφορετικότητα προσπαθώντας να βρούμε ο καθένας από εμάς τον δικό του προορισμό. 

Τελικά, η ευτυχία αποτελεί επιλογή; Τώρα πια ξέρω με σιγουριά ότι η ευτυχία ναι, είναι επιλογή. Και είναι πράγματι πολύ απλό: Ό,τι αγαπάμε μας οδηγεί στην ευτυχία! Αυτά είναι η πυξίδα μας και αυτά θα μας δείξουν τον δρόμο. Δεν χρειάζεται να περάσουμε από αρρώστιες ή από λύπη για να το καταλάβουμε. Ζήστε το τώρα!

Εσάς τι είναι αυτό που σας εκτροχιάζει, που σας βγάζει από την πορεία σας; Το να ξεχνώ να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, να ξεχνώ ποια πραγματικά είμαι και να δέχομαι να κάνω πράγματα τα οποία είναι κατώτερα ποιοτικά από αυτά που ξέρω ότι δικαιούμαι και ότι μπορώ να λάβω, να δεχθώ ή να πραγματοποιήσω. Η σπουδαία χορογράφος Μάρθα Γκράχαμ είχε πει «υπάρχει μόνο ένας ανταγωνιστής, ο ίδιος μας ο εαυτός, που γνωρίζει τις πραγματικές μας δυνατότητες». Αυτόν και μόνο αυτόν τελικά ανταγωνιζόμαστε. 

Πώς νιώθετε όταν ο κόσμος σας λέει πως έχει συνδέσει τα τραγούδια σας με τις πιο όμορφές του αναμνήσεις; Είμαι ευγνώμων που είμαι για πάντα μέρος των αναμνήσεών τους. Πόσο υπέροχο είναι αυτό για εμένα… 

Ακόμα κι αν κάποιους από αυτούς δεν χαροποίησε αυτός ο δρόμος που ακολουθήσατε στην πορεία; Η κάθε μου επιλογή χαροποίησε το κοινό μου, το οποίο αγαπά και υποστηρίζει όλες μου τις επιλογές. Εδώ έχουμε μόνο χαρά, τη χαρά της εξέλιξης ενός καλλιτέχνη. Όλοι χαίρονται και κερδίζουν με την εξέλιξή μας. Εμείς οι καλλιτέχνες οφείλουμε να δείχνουμε καινούριους δρόμους στους ακροατές, στο κοινό. Και επειδή με ρωτούν συνεχώς, θα ήθελα να πω ότι το «Άσπρο – μαύρο» και το «Τα κορίτσια ξενυχτάνε» αποτελούν και τα δικά μου αγαπημένα τραγούδια. Γιατί για μένα είναι όπως οι παλιοί, σταθεροί, σπάνιοι, έμπιστοι φίλοι οι οποίοι είναι πάντα δίπλα μου, παντός καιρού. Τα αγαπώ με όλη μου την καρδιά, γιατί σε όποιο μέρος του κόσμου και να πάω, με πλησιάζουν άνθρωποι που μου λένε ότι είμαι μέρος των αναμνήσεών τους από τον καιρό που ήταν μικρά παιδιά. Τι ευλογία, πράγματι…

INFO: Ένα μέρος του Re-bE, το Re-bE Κοινότητες, προσφέρθηκε δωρεάν από τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας στην Τάλα και στο Νέο Χωριό, στα πλαίσια του Προγράμματος Πολιτιστικής Αποκέντρωσης 2017. Μετά από την επιτυχία του «Drum Circle», που πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουλίου, τα εργαστήρια θα ολοκληρωθούν με μια συναυλία της Αλέξιας στο Ξενοδοχείο Anassa, στις 22 Ιουλίου. (Περισσότερα για την Αλέξια: www.youtube.com/AlexiaFanClub και στο facebook.com/AlexiaVassiliouPage)