Στις 27 Σεπτεμβρίου πέθανε ένας άνθρωπος ο οποίος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο μετά από τραυματισμό του σε ένα περίεργο, ας το πούμε, τροχαίο ατύχημα που είχε συμβεί τρεις μέρες πριν. Ο άνθρωπος κηδεύτηκε, Θεός αναπαύσει την ψυχή του κι όλα τα σχετικά.
Το περασμένο Σάββατο, στις 7 Οκτωβρίου, η συνάδελφος Δέσποινα Ψύλλου, κατόπιν συνομιλίας με τον πρόεδρο του Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, Βάσο Χρίστου, έφερε στο φως την ιστορία του ανθρώπου που πέθανε κατόπιν του περίεργου αυτού ατυχήματος.
Ο αποθανών είναι ο Μιχάλης Κυριάκου, 79 χρόνων, ο οποίος ήταν τραυματίας του πολέμου, ακρωτηριασμένος και στα δύο πόδια και χρησιμοποιούσε ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο για να διακινείται. Το αμαξίδιο είχε διάφορα προβλήματα αλλά ο ίδιος δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να το αντικαταστήσει. Για αυτό και τον περασμένο Απρίλιο σε εκδήλωση των αιχμαλώτων στην οποία παραβρισκόταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, του ζήτησε (υπάρχει και σχετική φωτογραφία της συνάντησης) όπως τον βοηθήσει το κράτος και του αντικαταστήσει το αμαξίδιο. Ο πρόεδρος υποσχέθηκε ότι θα το τακτοποιήσει. Όντως την επομένη όταν ο Χρίστου, ως πρόεδρος του Συνδέσμου, επικοινώνησε με το προεδρικό για να δει πως θα προχωρήσει η υπόθεση τον ενημέρωσαν –σύμφωνα με τον ίδιο- πως δόθηκε η εντολή και θα τύχει χειρισμού το αίτημα. «Μάλιστα, είχε πει ο κ. Χρίστου στη συνάδελφο- μου πρότειναν να κάνουμε εκδήλωση για να του παραδώσουν το επίμαχο αμαξίδιο. Άκουσον, άκουσον. Τους είπα να το ξεχάσουν και ότι ήταν κατάντημα».
Και μάλλον το ξέχασαν στα αλήθεια. Σταμάτησαν ακόμα και να απαντούν στις κλήσεις του (σύμφωνα πάντα με δηλώσεις του). Στις 24 Σεπτεμβρίου, καθώς ο Μιχάλης Κυριάκου κινείτο σε δρόμο των Αγίων Τριμιθιάς όπου διέμενε, το ελαττωματικό αμαξίδιο τον άφησε στη μέση. Κάποιος συγχωριανός (απερίσκεπτα ενδεχομένως, αλλά με τις καλύτερες προθέσεις) προσφέρθηκε να βοηθήσει δένοντας το αμαξίδιο με ιμάντα στο όχημα του, για να μεταφέρει τον άνθρωπο που ήταν καθηλωμένος σε αυτό, στο σπίτι του. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει κάτω, να κτυπήσει και να πεθάνει στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε.
Μετά το δημοσίευμα και τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το θέμα πήρε άλλη τροπή. Ο κ. Χρίστου διευκρίνισε σε τηλεοπτικούς σταθμούς ότι ο πρόεδρος έκανε τη δουλειά του κι αυτό που φταίει είναι η γραφειοκρατία, ενώ η αστυνομία 13 μέρες μετά το δυστύχημα άρχισε –αυτεπάγγελτα- έρευνα συλλαμβάνοντας τον οδηγό που προσφέρθηκε να βοηθήσει το συγχωριανό του.
Ο συγχωριανός μπορεί να αποτελέσει τον αποδιοπομπαίο τράγο, αλλά σαφώς οι ευθύνες βρίσκονται αλλού. Η γραφειοκρατία είναι κάτι αόριστο όπως κι οι υποσχέσεις του προέδρου. Αν ο πρόεδρος θέλει να έχουν περιεχόμενο οι υποσχέσεις προς τους πολίτες έχει υποχρέωση να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι κρατικές υπηρεσίες να δουλεύουν χωρίς συμπεριφορές και γραφειοκρατία που εξοντώνει και ενίοτε σκοτώνει.
