Αν κάποιος ήθελε να στήσει ένα εγχειρίδιο για το πώς δολοφονείται η απονομή δικαιοσύνης και πώς δημιουργούνται σκιές στην εμπιστοσύνη της κοινωνίας, η αποκάλυψη της ποινικής ανακρίτριας Αλεξάνδρας Λυκούργου για την υπόθεση του τέως προέδρου της ΚΟΠ Γιώργου Κούμα θα αποτελούσε ιδανικό κεφάλαιο.
Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια γκρίζα ζώνη, ούτε για μια έρευνα που εκκρεμεί ή καθυστερεί. Μιλάμε για πόρισμα που παραδόθηκε. Που τεκμηριώνει ποινικά αδικήματα. Όμως, εδώ και οκτώ μήνες βρίσκεται στα συρτάρια της Νομικής Υπηρεσίας.
Ας τα βάλουμε σε τάξη. Η ποινική ανακρίτρια δηλώνει ξεκάθαρα ότι από τις 12 Μαΐου 2025 έχει παραδώσει πόρισμα στη βάση επαρκούς και αξιόπιστου μαρτυρικού υλικού, στο οποίο καταλήγει ότι «συγκεκριμένα πρόσωπα φαίνεται να διέπραξαν συγκεκριμένα αδικήματα». Δεν μιλά για υποψίες. Μιλά για καταθέσεις, για επαγγελματικά δεδομένα, για γραπτές συμφωνίες και για τραπεζικά στοιχεία.
Οι μεταγενέστερες ανακριτικές καταθέσεις των υπόπτων, όπως λέει, δεν άλλαξαν απολύτως τίποτε. Η εικόνα ήταν ήδη ξεκάθαρη. Υπέβαλε την τελική της έκθεση, καταλήγοντας ότι υπάρχουν «αξιόπιστα και επαρκή αποδεικτικά στοιχεία» για καταχώριση κατηγορητηρίου και παραπομπή συγκεκριμένων προσώπων στο δικαστήριο.
Κι από τότε; Τίποτα. Σιωπή. Αναβολές. Μια συνάντηση που προγραμματίστηκε για τον Δεκέμβριο του 2025 ακυρώθηκε και δεν επαναπρογραμματίστηκε ποτέ. Η ποινική ανακρίτρια παραμένει σε αναμονή για την πρώτη ποινική αξιολόγηση του πορίσματός της.
Εδώ πια δεν μιλάμε για γραφειοκρατία. Μιλάμε για θεσμική παρωδία. Αν μια Νομική Υπηρεσία χρειάζεται οκτώ μήνες -και πάμε- για να αποφανθεί αν ένα πόρισμα με συγκεκριμένα ευρήματα οδηγεί ή όχι σε κατηγορητήριο, τότε μιλάμε για προκλητική κωλυσιεργία. Και αν μια κορυφαίας σημασίας υπηρεσία δεν μπορεί να ανταποκριθεί χρονικά στον πυρήνα της αποστολής της, τότε ναι, καλύτερα να κλείσει το μαγαζί για να μην κοροϊδεύουμε τους πολίτες.
Βεβαίως, τι είναι οι οκτώ μήνες κατά τους οποίους το πόρισμα της ανακρίτριας έχει μπει στον πάγο. Ο συνάδελφος Φάνης Μακρίδης έχει εφτά ολόκληρα χρόνια (από το 2018) που γράφει για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Και αρκετά χρόνια πιο πριν που τέθηκε στη σφαίρα της δημόσιας συζήτησης η υπόθεση.
Δυστυχώς, το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στην υπόθεση Κούμα. Η απουσία της ηγεσίας της Νομικής Υπηρεσίας από μια σειρά άλλων σοβαρών θεμάτων που συγκλονίζουν την κοινή γνώμη είναι εκκωφαντική. Οι αποκαλύψεις της Annies Alexui για ένα σωρό υποθέσεις που αγγίζουν δημόσιους θεσμούς, εξουσίες και διαπλοκή παραμένουν χωρίς ουσιαστική θεσμική τοποθέτηση.
Δεν υπήρξε καμία παρέμβαση σε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα κατά το οποίο η Ιωάννα Φωτίου κατάγγελλε σεξουαλική κακοποίησή της σε παιδική ηλικία. Καμία παρέμβαση όταν άρχισε να αποκαλύπτει θέματα για άτομα του οργανωμένου εγκλήματος και σχέσεις του με το αστυνομικό σώμα. Καμία παρέμβαση όταν προέβαινε σε αποκαλύψεις για διάφορους άλλους αξιωματούχους. Μοναδική εξαίρεση η αυτεπάγγελτη έρευνα για την υπόθεση Φαίδωνος.
Την ώρα που εμφανίζεται χάος στον τόπο, θα ανέμενε κάποιος από τους καθ’ ύλην αρμόδιους να βγουν μπροστά και να βάλουν τάξη. Να αναζητήσουν αλήθειες και ψέματα ώστε να νιώσει η κοινωνία ότι υπάρχει θεσμική επάρκεια. Φευ…
Αντ’ αυτού, παρατηρείται αδράνεια. Όταν η Νομική Υπηρεσία δεν βγαίνει αποφασιστικά μπροστά, ουσιαστικά προάγει την ατιμωρησία. Κάθε μέρα που περνά χωρίς κατηγορητήριο είναι μια μέρα κερδισμένη για όσους βρίσκονται υπό έρευνα. Οι μάρτυρες ξεχνάνε. Τα γεγονότα θολώνουν. Τα στοιχεία αποδυναμώνονται. Η κοινωνία εξοργίζεται. Και στο τέλος, το σύστημα απαξιώνεται. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Γεννάται καχυποψία. Επιτρέπεται στον καθένα να σκεφτεί πως αυτό δεν είναι τυχαίο. Ότι είναι ο μηχανισμός με τον οποίο θάβονται οι υποθέσεις των ισχυρών. Όχι με κουκούλωμα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά με αργό στραγγαλισμό μέσα στο χρόνο.
Όταν αυτό συμβαίνει σε υποθέσεις που αγγίζουν το ποδόσφαιρο, τη διαπλοκή, την οικονομική ισχύ και την πολιτική επιρροή, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο νομικό. Είναι βαθιά θεσμικό.
Εύλογα στα μυαλά κάποιων γεννάται το πιο επικίνδυνο ερώτημα: Είναι όλοι οι πολίτες ίσοι απέναντι στο νόμο; Διότι αν το πόρισμα αφορούσε έναν ανώνυμο πολίτη ή ένα μικροεπαγγελματία χωρίς πολιτικές πλάτες, πιθανότατα να είχε ήδη βρεθεί στο εδώλιο. Όταν όμως αγγίζει ισχυρούς, οργανωμένα συμφέροντα και πρόσωπα με επιρροή, τότε ξαφνικά ο χρόνος παγώνει.
Η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη δεν διαλύεται από τις έρευνες. Διαλύεται από την απραξία. Διαλύεται όταν οι πολίτες βλέπουν τεκμηριωμένα πορίσματα να μπαίνουν στο ψυγείο και να ξεχνιούνται.
Τότε, δυστυχώς, το καπάκι του υπονόμου ανοίγει. Και η μπόχα της διαφθοράς διαχέεται σε όλη την επικράτεια του λιλιπούτιου νησιού μας. Καθίσταται τόσο αποπνικτική, που απειλεί να μας πνίξει όλους.
Η ηγεσία της Νομικής Υπηρεσίας δεν έχει την πολυτέλεια να κρύβεται άλλο. Ή θα πράξει γρήγορα αυτό που επιβάλλει ο νόμος και το δημόσιο συμφέρον ή πρέπει να αποδεχθεί ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος. Αυτό είναι άκρως επικίνδυνο. Και απαιτεί τάχιστα λύση…
