Χαιρετώ σας από τας Αθήνας. Με βαριά καρδιά ειν’ αλήθεια, από την υπέροχη ανάβαση στους Δελφούς την περασμένη εβδομάδα, όπου είδαμε και ακούσαμε πολλά και γυρίσαμε με γεμάτο τον σκληρό δίσκο μας από συζητήσεις που δεν προλάβαμε – γιατί επιλέξαμε άλλες. Έτσι, θα στερηθούμε μεν το απαράμιλλο τοπίο και τους πολλούς φίλους που συναντήσαμε εκεί. Αλλά, θα απολαύσουμε με την ησυχία μας πια, χωρίς χαιρετούρες, χωρίς τρακ (υπάρχει πάντα αυτό εκεί, με τόσο κόσμο να σε παρακολουθεί, ζωντανά ή και σε διαρκές κύκλωμα και οθόνες), τις ομιλίες που δεν μπορέσαμε.
Πρόσωπο των Ημερών, στους Δελφούς, η Ευρωπαία Εισαγγελέας κα Κοβέσι που ξεσκέπασε το σκάνδαλο των γεωργικών επιδοτήσεων, που το λέμε ΟΠΕΚΕΠΕ – σαν προσφώνηση για τρελή ζεϊμπεκιά μου κάνει το ΟΠΕΚΕΠΕ. Άκρα σιωπή, όταν άρχισε η συνέντευξή της με τον Παύλο Τσίμα. Είπε πολλά. Όσοι θέλετε (και είναι καλό ο καθένας να δει την συνέντευξη, είναι διαθέσιμη στο σάιτ του 11ου Φόρουμ των Δελφών), αξίζει να την ακούσετε και να την μελετήσετε.
Όπως και να ’χει, προσυπογράφω το σχόλιο του Ηλία Κανέλλη στο Protagon. Για να μπουν και κάποια πράγματα στη θέση τους, όπως λέει:
«Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι χρήσιμη, οι έρευνές της και οι μηνύσεις της θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη. Υφίσταται κριτική γι’ αυτές, είναι εύλογη, αλλά δεν είναι καταλυτική. Και δεν είναι δουλειά του εισαγγελέα να υποκαθιστά το Δικαστήριο βγάζοντας λόγους. Ούτε είναι δουλειά δικαστή να αντιδικεί με κυβερνήσεις. Άλλη η δουλειά των κυβερνήσεων, άλλη η δουλειά των εισαγγελέων».
Σχεδόν ούτε μια μέρα δεν περνά πλέον χωρίς «θανατικό» στον «καθρέφτη της επικαιρότητας». Τα πιο πολλά εγκλήματα σχετίζονται με τροχαία δυστυχήματα στους δρόμους, ιδίως τα βράδια από πιωμένους, διαρρήξεις, κλοπές, χρήματα, ναρκωτικά και εκβιασμούς από τους λεγόμενους «μπράβους της νύχτας».
Αυτοί, είτε το θέλεις είτε όχι, αν δεν έχεις ήδη «προστασία» για την επιχείρησή σου, θα την αναλάβουν αυτοί, θέλεις-δεν θέλεις.
Ευτυχώς (!) δεν είναι μόνο ελληνικό το «άθλημα» αυτό. Δεν ξέρω αν ευδοκιμεί και στην Κύπρο, αλλά γνωρίζω ότι ακόμα και σε λεγόμενες «αυστηρές χώρες», όπως είναι η Αγγλία και η Γερμανία, οι λεγόμενοι «νταβατζήδες» υπάρχουν.
Με όσους ιδιοκτήτες μαγαζιών έχω μιλήσει, οι περισσότεροι –και όχι από φόβο– μου είπαν ότι «με την προστασία, έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας».
Αυτό, βεβαίως, αντανακλά πολύ αρνητικά στις κανονικές, όπως λέγονται, δυνάμεις του κράτους, που δουλειά τους είναι αυτή που κάνουν οι «προστάτες»! Δηλαδή, να φροντίζουν για την εφαρμογή των νόμων και της τάξης.
Από τότε που «προσγειώθηκα» στην Ελλάδα από την Αφρική, στην αρχή της δεκαετίας του 1970, πολύ γρήγορα έμαθα και διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλοί νόμοι που δεν τηρούνται. Αντίθετα, έμαθα, επίσης, ότι αν τηρείς όλους τους νόμους, δεν θα πας πουθενά. Δεν συμβιβάστηκα ποτέ με αυτήν την απαράδεκτη, εγκληματική «συμβουλή».
Και, σιγά-σιγά όμως, με τα χρόνια, διαπίστωσα ότι το κομμάτι εκείνο του λαού που επέλεγε να μείνει μακριά από τη «βρομιά», μεγάλωνε όλο και πιο πολύ.
Δύο είναι οι «χρυσοί παράγοντες» που έφεραν και φέρνουν ακόμη αυτήν την υπέροχη στροφή προς την κανονικότητα: Η μόρφωση, που «ανήκει» πλέον σε πολύ περισσότερους ανθρώπους απ’ ό,τι παλαιότερα και οι κατασταλτικές Αρχές, που απορρέουν από την εμπειρία και αποφασιστικότητα του υπουργού Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Που όλοι τον ξέρουν ως τον άνθρωπο που ξερίζωσε την εγκληματική οργάνωση της 19 Νοέμβρη, που τα στελέχη της είναι ακόμα και θα είναι για πάντα στη φυλακή.
