Ότι και να γίνει από δω και πέρα. Ανεξαρτήτως εκδήλωσης ή μη της επαπειλούμενης, (όπως την ακούγαμε από τον περασμένο μήνα) απευθείας ιρανικής επίθεσης κατά του Ισραήλ.

Αυτό που μάθαμε μέσα από την αβεβαιότητα ευρύτερης καταστροφικής σύρραξης με τις τεράστιες συνέπειες, είναι το απεριόριστο βεληνεκές του χρόνου, ως το ισχυρότερο ψυχολογικό όπλο, το οποίο πλέον προτάσσουν οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Αυτό που μας βασανίζει για σχεδόν τρείς βδομάδες, δεν είναι καθ’ αυτό το γεγονός ενός πολύ μεγαλύτερου πλήγματος που θα αποσταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή (αλλά και πέρα από το ιστορικό συνονθύλευμα των εθνοτικών της διενέξεων), αλλά ο φόβος του φόβου ενός άγνωστου μέλλοντος.

Και στις οθόνες μας μπροστά, οι χρονοευαίσθητες εκτιμήσεις που προβάλλονται από αμέτρητους ηγέτες, διπλωμάτες και αναλυτές. «Είναι θέμα ωρών η επίθεση, θέμα ημερών, το επόμενο 24ωρο, το επόμενο 48ωρο», αριθμοί που εκτοξεύθηκαν ως πυραυλικές βολές μέσα από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και βομβαρδίζουν τους δέκτες του μυαλού. Καρφώνουν με οξειδωμένες πρόκες το μυαλό στην ιδέα του χρόνου ως φόβητρο. Τώρα, σε λίγο, ώρες, απόψε, αύριο.

Με αναρίθμητες πληροφορίες να περνάνε από μπροστά μας, που τροφοδοτούνται από τον τρόμο του πολέμου. Ψυχολογικός κανονιοβολισμός ο οποίος παραλύει την αίσθηση και τις ελπίδες του αύριο.

Ελέγχουμε κάθε τόσο ελέγχουμε το κινητό, τα κείμενα, την τηλεόραση. Πέρασαν οι ώρες, η μέρα, η βδομάδα; Α, ευτυχώς, δεν έγινε κάτι, τη γλυτώσαμε. Και αυτός πόλεμος είναι. Πιο ύπουλος όμως, πιο υποσυνείδητος, πιο διεισδυτικός, ώστε να περάσουν όλες οι πλευρές το μήνυμά τους, να κερδίσουν ίσως παραχωρήσεις στο τραπέζι, να διαβουλευθούν με άλλους όρους.

Τις τελευταίες μέρες, στα ερωτήματα θα έχουμε πόλεμο;, απαντάω πως ήδη έχουμε, πολλούς που μετρούν πολλούς μήνες.

Γιατί εδώ χάσαμε το λογαριασμό του χρόνου. Όχι, δεν είναι ακριβώς τόσο απλοϊκά τα ζητήματα, είναι περίπλοκα και χωμένα βαθιά στην εθνική συνείδηση των ανθρώπων της περιοχής, ή στα συμφέροντα των ηγετών τους, ή σε όσους παρεμβαίνουν.

Ο κίνδυνος είναι σαφέστατα υπαρκτός. Ωστόσο πάντα υπάρχει ένα κοινό σημείο, μια διασταύρωση της εξίσωσης. Ο χρόνος αξιοποιείται κλιμακούμενα στην εποχή κυριαρχίας της άμεσης τεχνολογίας ως το κόκκινο πανί που θα φέρει τον ταύρο στο κατώφλι των πολιτών. Και δεν ξέρουν. Μπορεί, σήμερα, μπορεί αύριο, ίσως ποτέ.

Ο ψυχολογικός πόλεμος είναι συνεχής. Δεν καταστρέφει ζωές της καθημερινότητας, όπως στην αποκλεισμένη Γάζα, ή τους εβραϊκούς οικισμούς του βόρειου Ισραήλ. Εχει όμως διάρκεια. Δεν κουράζεται.

Το φόβητρο του χρόνου ως δαμόκλειος γεωπολιτική σπάθη είναι εχθρός ανίκητος.

*Ο Κωνσταντίνος Τσιντάς εργάζεται στο διεθνές πολιτικό ρεπορτάζ στο ΡΙΚ.