To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Η ποίηση δεν γράφεται μόνο με λέξεις
ΑΡΧΙΚΗSTAYING INΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Η ποίηση δεν γράφεται μόνο με λέξεις
  21 Ιανουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Ο πολυβραβευμένος και από τους σημαντικότερους εν ζωή πνευματικούς ανθρώπους της Κύπρου, Κυριάκος Χαραλαμπίδης βιώνει τα πάντα απολύτως ποιητικά, προσπαθώντας ακόμη να κατανοήσει τι είναι ποίηση, τι είναι ζωή, τι είναι η τελειότητα στον κόσμο μας και πού βρίσκεται το άδηλό μας μέλλον.
 
Δεν ακουγόταν κανένας ήχος στο μικρό café της Αγλαντζιάς, όπου συναντηθήκαμε με τον ποιητή – οι μουσικές στα ηχεία του πρωινού έμοιαζαν μικρές φευγαλέες ενοχλήσεις δευτερολέπτων άηχες. «Θα πρέπει να σας διακόψω, “για να μην πετάξω τίποτα”, που λέει κι ο τραγουδοποιός», του είπα έπειτα από μία ώρα συζήτησης. Πράγματι. Μιλούσε και τα λόγια του κατέγραφαν ένα ακόμη (μικρό, έστω) κεφάλαιο της σοφίας μέσα στην οποία επέλεξε να ζει, ανάμεσα στο ελάχιστο του κόσμου της καθημερινότητας που μας περιβάλλει: Καμία λέξη περιττή. 

- Ποιο είναι το πρώτο που φέρνετε στη μνήμη σας από όλα όσα έχετε ζήσει;  Εκείνο που περισσότερο θυμάμαι είναι τον Άγιο Φίλωνα, το επίνειο του Ριζοκαρπάσου, όπου περνούσαμε τα οικογενειακά μας καλοκαίρια. Η μητέρα μου προέρχεται από την Καρπασία και πηγαίναμε κάθε χρονιά εκεί, κοντά στην γκρεμισμένη εκκλησία, όπου έθαλλε κάποτε η αρχαία Καρπασία. Εκεί, λοιπόν, ανακάλυπτα τη θάλασσα, τις χελώνες, τα φίδια, τους λαξευτούς τάφους, τα σπαρμένα στα χωράφια νομίσματα με σκιές βασιλιάδων και όλη τη κτίση μέσα από τη φύση! Και, ξέρετε, η φύση έχει πολύ σπουδαία σημασία για ένα παιδί, για έναν εξ’ ορισμού ευαίσθητο δέκτη του κόσμου. Γιατί η φύση δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που αισθανόμαστε. Είναι η ρυθμική ταλάντωση της ψυχής μας που θεάται τον κόσμο, αυτό δηλαδή που μας δίδεται ως χάρις όταν ακουμπάμε στα πράγματα. Εννοώ την αντανάκλαση της φύσης μέσα μας,  μάλλον αυτό που δίνουμε εμείς στη φύση – ορίζοντας τον δικό της ορίζοντα, αλλά και τον δικό μας. Συνεπώς, το βασικό ερώτημα είναι: Τι εστί «φύσις» και τι «οφθαλμός»; Η οπτική μας γωνία μαρτυρεί αυτό που είμαστε, αυτό που μας συνιστά ως ανθρώπους – αυτό που τελικά μας συντάσσει. Με βάση τον δικό μας ένθετο λόγο, ορίζουμε και τον Λόγο που δημιούργησε τον κόσμο. Συναντάται κανείς, κατά κάποιο τρόπο, οντολογικά, με όλη τη δημιουργία που εγώ τη λέω «φύση». 
 
- Σας έχει συμβεί, πολλές φορές, άλλο να βλέπετε και άλλο να είναι; Ναι. Κατά κανόνα, βλέπω αυτό που θέλω να βλέπω – το «είναι» αποτελεί μία άλλη εκδοχή του άλλου όντος, του αληθινού Είναι, του υπάρχειν. Το ον προσεγγίζεται από εμάς δυνάμει εσωτερικών δυνατοτήτων. Διότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που αγγίζω, παρά αυτό που έχω μέσα μου.
 
- Γιατί, λόγου χάρη, το τραπέζι που αγγίζουμε να μην είναι εξίσου μεταφυσικό με τις πλέον αφηρημένες έννοιες; Αγγίζοντάς το, σχηματίζεται μια εικόνα μέσα μου κι αυτή η εικόνα είναι το είδωλο μιας άλλης πραγματικότητας, που μας οδηγεί σταδιακά στην πνευματοποίηση των πραγμάτων, των «όντων», προς την καθολική, τη σύνολη οντολογία του κόσμου. 
 
- Αυτή η άλλη πραγματικότητα είναι η ποίηση; Η ποίηση και η κάθε είδους Τέχνη. Η ποίηση είναι μέρος της Μούσας, μέρος δηλαδή της συλλογικής έκφρασης των Τεχνών. Η ποίηση, επιπλέον, δεν πρέπει να καθορίζεται ως λόγος ποιητικός και μόνον. Με τον καιρό έχω φτάσει στο σημείο να αντιδρώ στην κοινή μας αντίληψη ότι η ποίηση γράφεται μόνο με λέξεις. Η ποίηση είναι πηγή ενεργείας, εκπέμπει και εκπέμπεται από το καθετί. Απλώς, μέσω του λόγου, προσπαθούμε να εκφράσουμε την ενιαία αίσθηση της εσωτερικής πραγματικότητας. 
 
- Τότε η πραγματικότητα τι είναι; Μια ζωή την αναζητώ, μια ζωή την κυνηγώ. Μήπως η πραγματικότητα καθορίζει το Είναι της με βάση το δικό μας είναι; Υπάρχει άραγε και συντελείται ως «πραγματικότητα» ανάλογα με το εύρος της κατάληψής της; Και όσο εμείς διεκτεινόμαστε, διεκτείνεται μαζί μας κι αυτή; Πιστεύω πως ναι. 
 
- Ο περιπτεράς, η καθαρίστρια, ο ταμίας στην τράπεζα, μπορούν να είναι ποιητές; Μπορούν, με τον τρόπο τους, να είναι ενστικτωδώς ποιητές. Ευαισθησία εν τη πράξει. Ένας φίλος μου, καθηγητής Θεολογίας, επιμένει στον όρο «η αγία ευαισθησία». Η άκρα ευγένεια, η διάκριση των πραγμάτων, η δυνατότητα να έχεις το μυαλό και τα μάτια ανοιχτά, ώστε να «διακρίνεις» τον κόσμο, να τον καθορίζεις πρακτικά και να τον επαναπροσδιορίζεις πνευματικά, είναι δυνατότητες που υπάρχουν από φυσικού στον κάθε ένα. Όλα αυτά είναι και μυστηριώδη και αινιγματικά και συναρπαστικά. Και οδηγούν στο φυσικό συμπέρασμα: Η ποίηση δεν περιορίζεται στον ποιητή -σ’ αυτόν που φτιάχνει ποιήματα- αλλά και σε αυτόν που γεννήθηκε για το Καλό και προχωρεί κατά το ήθος του. Ο Ηράκλειτος λέει: «Ήθος ανθρώπω δαίμων». Δηλαδή, το πεπρωμένο του ανθρώπου εξαρτάται από τον χαρακτήρα του, από εκείνο που είναι μέσα του εκτυπωμένο. Αυτό που κουβαλούμε μέσα μας, δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο του τεχνίτη δημιουργού. Είναι μια δοσμένη  δυνατότητα για όλους, το έμφυτο κάλλος της ψυχής, που μπορεί να εκδηλωθεί σε ό,τι κάνουμε, αρκεί να υπερβαίνουμε το στενό πλαίσιο του ζωικού βασιλείου. 
 
- Υπάρχουν γεγονότα ή άνθρωποι στη μνήμη σας που θα θέλατε να μην είχαν υπάρξει; Αν αυτή η ερώτηση γινόταν πριν από είκοσι, τριάντα ή σαράντα χρόνια, ίσως απαντούσα με το ανώριμο «ναι». Σήμερα θα σας απαντήσω πως, κι αν ακόμη υπήρξαν, φρόντισα να τα ξεχάσω. Φρόντισα να υπερβώ παντός είδους πίκρα, μικροψυχία και χαμαιζηλία. Θέλω να υπερβαίνω την ευτέλεια του ανθρώπου, της οποίας κι εγώ είμαι φορέας εξ’ ορισμού, αφού, όπως έλεγε ο Πασκάλ, ο άνθρωπος κινείται μεταξύ του ζώου και του αγγέλου – δεν υπάρχει μεγαλύτερο θηρίο απ’ τον άνθρωπο και πιο αγγελικό συγχρόνως. Το ζήτημα είναι πώς θα γίνει ο καθαρμός, ώστε να οδηγηθούμε στο πέραν του ζωικού ενστίκτου. Δεν διαφέρουμε από το ζώο στις ζωικές, παρά μονάχα στις ζωτικές μας ανάγκες. Το ζώο υφίσταται απλώς τη φύση και δεν νιώθει την ανάγκη  ψυχικής εναρμόνισης με το σύμπαν ή, πνευματικότερα, με τον ήλιο τον νοητό. Αντίθετα, εμείς το νιώθουμε αυτό – στο βαθμό που κάποιοι μπορούν και δραπετεύουν από τη συναλλαγή με την ευτέλεια που λέγαμε. 
 
- Ως παιδί, πότε καταλάβατε πρώτη φορά ότι κουβαλάτε μέσα σας την ποίηση; Εννέα χρόνων περίπου, είχα νιώσει μέσα μου αυτόν τον κραδασμό. Καμιά φορά, γεννιέσαι με ένα στίγμα μέσα σου, με μια σφραγίδα. Φαίνεται πως είχα κάτι που με διαφοροποιούσε από τους συμμαθητές μου, από τον περίγυρό μου, από την ίδια την οικογένειά μου. Στα εννέα μου άρχισα να γράφω ποιήματα. Μέτρια, όχι κάτι σημαντικό. Άλλωστε, ξεκινάς από το ασήμαντο για να καταλήξεις στο σημαντικό. Το λέει κι ο Ελύτης, ότι «πολλά μπορεί κανείς να μάθει, αν στο ασήμαντο εντρυφήσει». Φυσικά το λέει με άλλη έννοια, αλλά το ασήμαντο παραμένει ως αρχή. 
 
- Ξέρετε πια τι είναι η ποίηση; Ψυχανεμίζομαι λιγάκι. 
 
- Πόσων ετών είστε; Ογδόντα… Και τώρα, αρχίζω περίπου να καταλαβαίνω τι είναι η ποίηση. 
 
- Τι είναι, λοιπόν; Είναι μια βαθύτερη πραγματικότητα, την οποία πρέπει να βρεις σε σχέση με τη δική σου. Μία ταύτιση δηλαδή, ένα ζευγάρωμα. Σε ποια ηλικία «παντρεύεται» κάποιος τη γνώση; Άλλος στα είκοσί του, άλλος στα τριάντα του, άλλος ποτέ. Μέσα από τον λόγο προσπαθούμε να αγγίξουμε το άρρητο, αυτό που δεν εκφράζεται – τι αντίθεση! Και όμως. Αυτό είναι που μας βοηθάει να εξελισσόμαστε προς την κατεύθυνσή του. Υπάρχουν χιλιάδες ποιητές ανά τους αιώνες – μεγάλου, μικρού, μεσαίου βεληνεκούς. Τι είναι, επομένως, η ποίηση; Είναι η ζωή! Είναι πνοή. Ο Θεός ο ίδιος αποκαλείται «ποιητής» – εποίησεν τον ουρανόν και τη γη. Εμείς τι ποιούμε; Τον εαυτό μας; Τα συναισθήματά μας; Υπάρχουν πέντε αισθήσεις. Δεν γνωρίζουμε, ωστόσο, πόσες άλλες εσωτερικές αισθήσεις υπάρχουν. Ο διακεκριμένος κοσμολόγος, Δημήτρης Νανόπουλος, κάνει νομίζω λόγο για εννέα ή δέκα. Και πώς να φτάσεις σ’ αυτές με βάση την προσωπική-εσωτερική σου εξέλιξη; Ως ποιο βαθμό εξελίσσεται κανείς; Ως ποιο βαθμό συντείνει η ποίηση στη μεταμόρφωσή μας;
 
- Τις κατακτήσατε ποτέ όλες αυτές τις αισθήσεις; Μπορώ να πω καμία. Το δικό μας κενό για την απόλυτη γνώση αναβαθμίζεται αέναα και το υπόλοιπο του χρέους είναι τεράστιο. Αλίμονο αν φτάσεις στο σημείο να πεις ότι ολοκλήρωσες τη γνωριμία σου με το μυστήριο του κόσμου. Στο τέλος του δρόμου είναι η αρχή. Έχουμε απόλυτο χρέος να ανατρέπουμε τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις και τις ψευδαισθήσεις μας. Κάθε βήμα που κάνουμε είναι ένα νέο ξεκίνημα προς μια νέα πραγματικότητα και μια νέα δημιουργία. 
 
- Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σας επισκέπτονται στον ύπνο σας και σας «βασανίζουν»; Κανείς δεν με βασανίζει. Έχω έναν πολύ άνετο ύπνο. Μπορώ να κοιμηθώ ανά πάσα στιγμή. Ακόμη και… όρθιος. Και βλέπω όνειρα! Τα ωραιότερα ποιήματά μου δεν τα έχω γράψει, τα έχω ονειρευτεί. Πολλές φορές, στον ύπνο με επισκέφθηκε ένα ποίημα που είχε την έκταση μιας ραψωδίας. Κι όλη τη νύχτα έλεγα στον ύπνο μου: «Όταν ξυπνήσω, θα το γράψω!». Ξυπνούσα και θυμόμουν έναν στίχο, μια ουρίτσα. 
 
- Στεναχώρια μετά; Έλεγα: «Δεν πειράζει. Θα δω άλλο, μιαν άλλη μέρα». Είμαι σαν τους αρχαίους Έλληνες, που όταν έχτιζαν τα τείχη τους και μη έχοντας πέτρες, θεμελίωναν σ’ αυτά και τα αγάλματά τους – πληθώρα αγαλμάτων. Άμα φτάσεις να γεννάς πολλά φρούτα, χαρίζεις και στον γείτονα. Ο ελαφρύς ύπνος μαρτυρά και έλλειψη ενοχών, τύψεων, για το οτιδήποτε… Στην προσπάθειά μου να είμαι πάντα ευθύς, δίκαιος και να μην κάνω παραχωρήσεις, φαίνεται πως κέρδιζα την ποιότητα του ύπνου. Μπορεί να δυσκολευόμουν πού και πού με κάποιους που ολισθαίναν. Αλλά η αυστηρότητα είναι χρέος και ευθύνη. Γιατί υπάρχει μία γραμμή ηθικής τάξεως σε όλα τα πράγματα: Για να υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο και σωστή Πολιτεία, οι άνθρωποι οφείλουν να είναι δίκαιοι. Η έννοια του Νόμου εμπίπτει στη σφαίρα της υψηλής παιδαγωγίας και έχει μεταφυσική αξία. Οι διαχειριστές του, νομικοί και πολιτικοί, οφείλουν να είναι «φίλοι της σοφίας» -φιλοσοφημένοι-, πράγμα που προϋποθέτει κουλτούρα και πνευματικότητα.  
 
- Σε ποιες δύσκολες στιγμές της ζωής σας «ακουμπήσατε» στην ποίηση; Η ποίηση ήτανε πάντοτε ο παραστάτης και βοηθός μου. Με βοήθησε να κρατήσω μια ισορροπία, σε σχέση με τον εαυτό μου. Αυτή η τρυφερότητα, που είναι προϋπόθεση για κάποιον καλλιτέχνη, τον κάνει κάποτε ευπρόσβλητο, ευπαθή, μπροστά στη βαρβαρότητα της συμπεριφοράς των άλλων και στην ωμότητα της ζωής. Αλλά μια τέτοια ευπάθεια είναι και δύναμη! Γιατί ενισχύει την εσωτερική μας αντίσταση. Είναι ένα φάρμακο η Τέχνη της ποίησης και σ’ αυτήν προστρέχει ο ποιητής, για να ξεπεράσει τον πόνο και τον καημό. Φυσικά το να πονάς εσωτερικά, είναι ένας δεύτερος ρυθμός πόνου – έχει και ο πόνος τις διαστρωματώσεις του. Όταν φύγεις από το πρώτο πλαίσιο πόνου, ο δεύτερος είναι πνευματικός, εσωτερικός – εκεί που πονάς περισσότερο, και το δάκρυ δεν φαίνεται. Δεν χύνουν όλοι δάκρυα σε μια κηδεία και όμως ενδέχεται ο πόνος τους να είναι ακόμη πιο βαθύς και μυστικός.
 
- Σας ανησυχεί το μέλλον της Κύπρου, κύριε Χαραλαμπίδη; Αφάνταστα πολύ! Είμαι φύσει αισιόδοξος ως άνθρωπος, αλλά σε ό,τι αφορά στο μέλλον της Κύπρου δεν είμαι. Έχω αντιληφθεί, από χρόνια, πώς έχει αλυσοδεθεί και βραχυκυκλωθεί αυτό το νησί -από λάθη καταρχάς δικά μας και συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων- και τώρα βεβαίως από τις σαφείς προθέσεις της Τουρκίας, που θέλει να καταβροχθίσει ολόκληρη την Κύπρο – δεν της αρκεί πια η μισή. Ο Ερντογάν θέλει όλη την Κύπρο! Ας το κατανοήσουμε. Το λιοντάρι έχει ήδη μπήξει τα νύχια του στο ελάφι ή στο αγρινό… 
 
- Και γιατί δεν μας κατακτά τώρα; Αν μας κατακτήσει τώρα, θα χάσει την Κύπρο. Διότι δεν είναι έτοιμο ακόμη το μήλο να πέσει. Το μήλο είναι πράσινο. Πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες γι’ αυτό. Οι πιο μεγάλοι θιασώτες της θεωρίας της βαρύτητας του Νεύτωνα, φαίνεται πως είναι τελικά οι Τούρκοι: Πιστεύουν στην πτώση των πραγμάτων! Ο Βύρων Θεοδωρόπουλος, πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη, όπου βίωσε και τα τραγικά Σεπτεμβριανά του οργανωμένου τουρκικού όχλου, μου είπε σε συνέντευξη, που του πήρα κάποτε στο ΡΙΚ, τι τον συμβούλευσε ένας Σουηδός διπλωμάτης, όταν υπηρετούσε κι αυτός στην Τουρκία: «Επειδή είμαι παλιός εδώ, γνωρίζω την κατάσταση και θα σου πω τι να προσέξεις. Ολόκληρη η τουρκική πολιτική στηρίζεται σε τρία δεδομένα. Πρώτον: Λέει διαρκώς ψέματα. Δεύτερον: Τα θέλει όλα δικά της. Τρίτον: Δεν παραχωρεί τίποτα. Άμα τα έχεις υπόψιν σου αυτά, θα ξέρεις από τι να φυλάγεσαι και θα είσαι εντός της αλήθειας». Το ενστερνίζομαι απόλυτα κι εγώ. Είναι μέσα στο DNA της τουρκικής πολιτικής να τα θέλει όλα και να μην παραχωρεί τίποτα! Ακόμη κι όταν λέει «ελάτε να συζητήσουμε για το Αιγαίο», εννοεί «ελάτε να δούμε πώς θα καταβροχθίσω το Αιγαίο». Όχι «τι θα παραχωρήσω», αλλά «τι θα πάρω από εσάς!». Οι δημοσιογράφοι και οι σχολιαστές θα έπρεπε να εστιάσουν σε αυτό τον κίνδυνο και να συλλογίζονται όπως ο Γάλλος διανοητής, Αντονέν Αρτώ: «Η τραγωδία με τον σύγχρονο άνθρωπο είναι πως δεν συνειδητοποιεί ότι ο ουρανός, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να πέσει απάνω του και να τον συντρίψει!». Η ανεξέλεγκτη τυχαιότητα μας περιτριγυρίζει και το κακό μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή. Οι άνθρωποι αλαλιασμένοι θα ζητούν την έξοδο, αλλά ο ποιητής οφείλει να επισημαίνει από πριν την είσοδο του κινδύνου. Φανταστήκατε τι θα γίνει, αν από κάποιο ατύχημα σε τάνκερ, στ’ ανοιχτά της Λεμεσού, προκληθεί θαλάσσια ρύπανση και διαρροή πετρελαίου, εκεί όπου εμείς χτίζουμε ουρανοξύστες; Η αρχή της απροσδιοριστίας είναι μέρος του παιχνιδιού και οφείλουμε να έχουμε συναίσθηση των πραγμάτων. Το μέλλον είναι ανεξιχνίαστο και άδηλο. Ο Θουκυδίδης διαπίστωνε ότι τα ίδια πράγματα θα συμβούν ξανά και ξανά, και οι άνθρωποι δεν θ’ αλλάξουν. Το είπε κι ο Νίκος Γκάτσος, στον «Κεμάλ», που  μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις: «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!». 
 
- Ο κόσμος γιατί δεν θ’ αλλάξει; Γιατί ο άνθρωπος εξελίσσεται πολύ αργά ως οντότητα πνευματική.
 
- Δεν υπάρχει τελειότητα σ’ αυτό τον κόσμο; Όχι. Αλλά υπάρχει μία διαρκής εξέλιξη προς την τελειότητα, η οποία βρίσκεται σε βάθος χρόνου δισεκατομμυρίων ετών. 
 
- Τι είναι ευτυχία; Το να είσαι ένας καθαρός άνθρωπος και έντιμος σε όλα. «Δίκαιοι κι’ ίσοι σ’ όλες των τες πράξεις / αλλά με λύπη κιόλας κι’ ευσπλαχνία», όπως είπε ο Καβάφης. Χρειάζεται κι ένα μέτρο ευσπλαχνίας. Αυτό δεν το ’χεις απαρχής, το αποκτάς καθώς ωριμάζεις, καθώς οδηγείσαι σ’ εκείνο που έλεγε ο Σωκράτης: Στη σωφροσύνη. Όταν φτάσεις στην ολοκλήρωση σου ως ανθρώπου και γίνεις σώφρων νους, τότε αρχίζεις να βλέπεις τα ανθρώπινα με περισσότερη συμπάθεια και κατανόηση. 
 
- Ωραίοι άνθρωποι ποιοι είναι; Αυτοί που έχουν πολιτισμό μέσα τους. Οι μεταξένιοι άνθρωποι, όπως έλεγε κι ο ποιητής Νίκος Καρούζος. 
 
- Κι οι τέλειοι; Όσοι έχουν γνώση της ατέλειας του κόσμου. Ο Σωκράτης εθεωρείτο σοφός, γιατί, γνωρίζοντας πως δεν γνωρίζει τίποτα, ήξερε κάτι που οι άλλοι δεν ήξεραν. Η σοφία του ξεκινούσε από την άγνοια της γνώσης και την μαρτυρική κατάθεση αυτής της άγνοιας. 
 
- Την ισορροπία σας δύσκολα τη χάνετε πια, σωστά; Ναι. Δύσκολα. Ακόμη και στο ποδήλατο (χαμογελάει). 

Ο συγκεντρωτικός τόμος με τα ποιήματα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη, κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Ίκαρος». Το πρόσφατα βραβευμένο με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για μικρά παιδιά βιβλίο του «Σαλιγκάρι και φεγγάρι», κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο». Τελευταίο βιβλίο του το δοκιμιακό «Εν δορί κεκλιμένος», που κυκλοφορεί από τις «Εκδόσεις Σοκόλης». 
 
Φιλελεύθερα, 19 Ιανουαρίου 2020.

xatzigeorgiou@yahoo.com
  Συνέντευξη: Γιάννης Χατζηγεωργίου      Στέλιος Καλλινίκου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...