Της συντακτικής ομάδας του Bloomberg
Πάνω από μια εβδομάδα αφότου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν αεροπορικές επιδρομές κατά του Ιράν, καμία από τις δύο πλευρές δεν φαίνεται διατεθειμένη να σταματήσει τις εχθροπραξίες. Η Ισλαμική Δημοκρατία θα πληρώσει σίγουρα το μεγαλύτερο τίμημα για την αδιαλλαξία της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αγνοήσουν το μακροπρόθεσμο κόστος των εχθροπραξιών χωρίς να έχουν στο μυαλό τους ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το τέλος του πολέμου.
Παρά τον ισχυρισμό ότι “έχουμε ήδη κερδίσει από πολλές απόψεις”, ο πρόεδρος δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι ΗΠΑ “δεν θα υποχωρήσουν μέχρι ο εχθρός να ηττηθεί ολοκληρωτικά και αποφασιστικά”. Δεν είναι σαφές τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Το Πεντάγωνο έχει θέσει τέσσερις τακτικούς στόχους, εκ των οποίων μόνο ορισμένοι από τους οποίους φαίνονται εφικτοί αποκλειστικά μέσω αεροπορικών επιδρομών: να διασφαλιστεί ότι το Ιράν δεν θα μπορεί να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο, να καταστραφεί ο στόλος και το οπλοστάσιό του με βαλλιστικούς πυραύλους και να διακοπεί η υποστήριξή του σε οργανώσεις όπως η Χεζμπολά. Αν η κυβέρνηση έχει μια πιο λεπτομερή στρατηγική εξόδου, οι Δημοκρατικοί του Κογκρέσου που ενημερώθηκαν για τα σχέδιά της λένε ότι δεν την έχουν ακούσει. Εν τω μεταξύ, οι συνεχιζόμενες προσπάθειες για τη διάλυση του κατασταλτικού μηχανισμού του καθεστώτος είναι εξίσου πιθανό να προκαλέσουν χάος όσο και μια εξέγερση υπέρ της δημοκρατίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν το Ιράν δεν απειλούσε πλέον τους γείτονές του, το Ισραήλ και τη Δύση. Και ό,τι και να συμβεί, ο στρατιωτικός συντονισμός, η τεχνολογική υπεροχή και η τεράστια ισχύς πυρός που έχουν ήδη επιδείξει οι αμερικανικές δυνάμεις θα πρέπει να ωθήσουν αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Βόρεια Κορέα, που ίσως να θελήσουν να δοκιμάσουν την αμερικανική βούληση, να το ξανασκεφτούν.
Ταυτόχρονα, ακόμη και μια επιτυχημένη εκστρατεία που θα τελείωνε σύντομα, θα άφηνε τις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς συμμάχους τους με επικίνδυνες ελλείψεις σε βασικά πυρομαχικά, ειδικά στους ακριβούς αντιαεροπορικούς πυραύλους, η αντικατάσταση των οποίων μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Η φθορά των αεροσκαφών και των πολεμικών πλοίων θα επιδεινώσει τα κενά στην ετοιμότητα. Αν και το Πεντάγωνο δεν έχει ζητήσει επίσημα από το Κογκρέσο πρόσθετη χρηματοδότηση, το κόστος αυτής της επιχείρησης αυξάνεται ραγδαία – κατά περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια την ημέρα, σύμφωνα με μια εκτίμηση.
Οτιδήποτε άλλο εκτός από μια καθαρή και γρήγορη νίκη, εν τω μεταξύ, απειλεί να αναστατώσει περαιτέρω τις αγορές ενέργειας και να υπονομεύσει άλλα στοιχεία της αμερικανικής ισχύος. Η κυβέρνηση έχει ήδη έρθει σε αντιπαράθεση με συμμάχους στην Ευρώπη, έχει ενοχλήσει εταίρους στον Περσικό Κόλπο και έχει προκαλέσει μια εντελώς περιττή διπλωματική αναστάτωση με την Ινδία. Οι αυξημένες τιμές του πετρελαίου και η ελάφρυνση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας θα φέρουν περισσότερα χρήματα στα ταμεία του Βλαντίμιρ Πούτιν, τη στιγμή που η ζήτηση για τους Patriot απειλεί να περιορίσει τη ροή των τόσο αναγκαίων αναχαιτιστικών πυραύλων προς την Ουκρανία. Οι εχθροί σίγουρα μαθαίνουν από τις τακτικές που επιδεικνύονται στην αμερικανική εκστρατεία και θα προσαρμόσουν τις δικές τους στρατιωτικές στρατηγικές αναλόγως.
Επιπλέον, όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να εμπλακούν και άλλες χώρες. Οι ιρανικές επιθέσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντίποινα από τις χώρες του Κόλπου. Μια κίνηση των Κούρδων ανταρτών να εξεγερθούν κατά του καθεστώτος θα μπορούσε να διασπείρει το χάος, με αυτό να επεκτείνεται ενδεχομένως στο Ιράκ, την Τουρκία και τη Συρία. Όσο μακρινή κι αν φαίνεται η περιοχή αυτή, οι ΗΠΑ δεν θα έμεναν αλώβητες: μια αποσταθεροποιημένη περιοχή θα αποτελούσε συνεχή στρατηγικό αντιπερισπασμό, τη στιγμή που η κυβέρνηση ισχυρίζεται, όπως και οι προκάτοχοί της, ότι θέλει να επικεντρωθεί εκ νέου στην Κίνα και σε άλλες προτεραιότητες.
Λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους κινδύνους, ο Λευκός Οίκος πρέπει να καθορίσει σαφείς και εφικτούς πολεμικούς στόχους. Η κατάρρευση του καθεστώτος είναι απίθανη χωρίς την παρουσία στρατευμάτων στο έδαφος. Αυτό που χρειάζεται είναι μια λύση μέσω διαπραγματεύσεων – μια λύση που θα αφήνει το Ιράν ακέραιο και σταθερό, αλλά που θα το περιορίζει στρατιωτικά.
Ακόμη και μετά τον διορισμό του σκληροπυρηνικού Μοτζταμπά Χαμενεΐ ως ανώτατου ηγέτη, η κυβέρνηση θα πρέπει να εργαστεί μέσω ανεπίσημων διαύλων για να διερευνήσει αν υπάρχουν προσωπικότητες εντός του ιρανικού συστήματος που είναι διατεθειμένες να συμφωνήσουν σε αποδεκτές ρυθμίσεις ασφαλείας και να συνεργαστούν με την κοινωνία των πολιτών για την εφαρμογή εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Οι διπλωμάτες θα πρέπει να αναζητήσουν υποστήριξη για μια τέτοια στρατηγική από τους συμμάχους στον Κόλπο και αλλού. Είναι ζωτικής σημασίας οι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου να αρχίσουν να εμπλέκουν το Κογκρέσο στον σχεδιασμό τους και να προσφέρουν πειστικούς στόχους στους πολίτες.
Αυτός ο πόλεμος εγείρει το ίδιο ερώτημα με κάθε προηγούμενο πόλεμο: “Πες μου πώς τελειώνει αυτό”. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει μια καλύτερη απάντηση, και σύντομα.
