«Στο βιβλίο μου πρωταγωνιστούν, θα έλεγα, τα συνακόλουθα του πολέμου. Και δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να δει κανείς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται».
Τι σημαίνει ο τίτλος του νέου σας βιβλίου «Γκαίρλιτς»; «Η μουσική ξεχύθηκε έξω ταξιδεύοντας πάνω απ’ αυτή την πόλη με το παράξενο όνομα, που στον Σάββα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, θύμιζε μέλι», αναφέρει ο αφηγητής στο βιβλίο. Γκαίρλιτς, στα χρόνια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, λεγόταν μια πανέμορφη γερμανική πόλη που διέσχιζε ο ποταμός Νάισε και στην οποία, λόγω μιας απίστευτης απόφασης, παρέμεινε το Δ’ Σώμα του ελληνικού στρατού, κάτω από μια ιδιότυπη φιλοξενία. Μαζί και οι ήρωες του μυθιστορήματός μου. Όταν το 1945 ο παγκόσμιος χάρτης άλλαξε και πάλι μορφή, το ποτάμι αποτέλεσε διαχωριστική γραμμή μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας, μοιράζοντας την πόλη στα δύο. Στη μια όχθη το γερμανικό Γκαίρλιτς ενώ στην άλλη, το άλλο μισό της πόλης θα βαφτιζόταν Ζγκορτζέλετς.
Πρωταγωνιστής του βιβλίου θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι και ο πόλεμος. Ανασύρατε δικές σας μνήμες απ’ την εισβολή στην Κύπρο; Πρωταγωνιστούν, θα έλεγα, τα συνακόλουθα του πολέμου. Του Α’ Παγκοσμίου, αλλά κι αυτών στους οποίους ενεπλάκη η Ελλάδα στα χρόνια που προηγήθηκαν. Οι καταστροφικές συνέπειες της διχόνοιας, ο εξευτελιστικός εξαναγκασμός για ανταλλαγή πληθυσμών και η προσφυγοποίηση, η ασύλληπτη επανάληψη των ίδιων τραγικών καταστάσεων τις οποίες υφίσταται ο λαός όταν χαλιναγωγείται από τους πολιτικούς ηγέτες. Ναι, ίδια ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε κι εμείς εδώ στην Κύπρο, από το ‘63–’64, το πραξικόπημα του ‘74 και την τουρκική εισβολή που ακολούθησε. Δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να δει κανείς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Ποιο είναι το αγαπημένο κομμάτι της ιστορίας σας; Το υπόβαθρο του μύθου είναι ένα πραγματικό γεγονός, μια άγνωστη παράγραφος της ελληνικής ιστορίας, και πιστεύω πως η επιχειρούμενη αναπαράσταση έχει το ενδιαφέρον της. Το πιο σημαντικό ίσως στοιχείο της ιστορίας αποτελεί το μέσο που επέλεξα, προκειμένου οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος να προσαρμοστούν στις παράξενες και απρόβλεπτες καταστάσεις στις οποίες βρέθηκαν να ζουν. Να διαχειριστούν τη διχόνοια που τους συνόδευσε τόσο μακριά από τους τόπους τους, αλλά και τον νόστο για τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Αναφέρομαι στην ανθρώπινη συνθήκη που λέγεται φιλία.
Ποια θεωρείτε ως βασικά στοιχεία ενός καλού μυθιστορήματος; Θα απαντήσω σαν αναγνώστρια, γιατί πιστεύω πως η γνώμη του αναγνώστη μετράει περισσότερο. Ένα μυθιστόρημα μου κρατάει το ενδιαφέρον αν έχει πρωτότυπο θέμα, αν η πλοκή του και η εξέλιξη της ιστορίας κρύβει εκπλήξεις, αλλά παράλληλα μου αφήνει χώρο για να χρησιμοποιήσω τη δική μου φαντασία, για να συνδιαμορφώσω την ιστορία. Αν οι χαρακτήρες είναι αυθεντικοί και οι διάλογοι ζωντανοί, αλλά όχι άσκοποι, έτσι ώστε να οδηγούν και να εξελίσσουν την ιστορία.
Ποιο βιβλίο υπάρχει αυτή την περίοδο στο κομοδίνο σας; «Το άκυρο αύριο» του Κοσμά Χαρπαντίδη. Ένα μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στο νοσηρό κλίμα με τα συλλογικά πάθη της περιόδου του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, που συνεχίστηκε μέχρι τα μετεμφυλιακά χρόνια. Με ρεαλιστική αφήγηση και κεντρικό χαρακτήρα έναν αρνητικό ήρωα, μας αποκαλύπτεται πώς η εθνικιστική υστερία των ακροδεξιών μεταβάλλει στόχο, από τους κομμουνιστές στους μετανάστες.
«Γκαίρλιτς», Φεβρουάριος 2017, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Επιμέλεια:Βικτωρία Λέκκα, Σελίδες: 208
Βίβιαν Αβρααμίδου-Πλούμπη
Η Βίβιαν Αβρααμίδου – Πλούμπη, γεννήθηκε το 1958. Έζησε στην Αμμόχωστο της Κύπρου μέχρι το 1974 και στη συνέχεια στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στατιστική στο Univesrsity of Washington του Σηάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Εργάστηκε πρώτα στο ελληνικό δημόσιο (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών) ως στατιστικός, και στη συνέχεια στον ιδιωτικό τομέα ως Γενική Διευθύντρια σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία στον τομέα της έρευνας αγοράς. Το 1997 ανέλαβε την διεύθυνση των δραστηριοτήτων της ίδιας εταιρείας στις πρώην ανατολικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, με έδρα την Πράγα. Το 2000 ίδρυσε μαζί με τον σύζυγό της αναπτυξιακή εταιρεία στην Πράγα, που δραστηριοποιείται στον οικοδομικό τομέα.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο «Όταν θα πέσουν τα μαύρα», εκδόθηκε το 2004 στην Κύπρο (εκδόσεις Επιφανίου) και βραβεύτηκε με το Α΄ Κρατικό βραβείο της Κυπριακής Δημοκρατίας και μεταφράστηκε στην τσέχικη γλώσσα από τις εκδόσεις Baronet. Διάκριση (τρίτο βραβείο) από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών απέσπασε το επόμενό της μυθιστόρημα, το οποίο εκδόθηκε το 2009 με τίτλο «Η ψυχή του χρυσού» (εκδ. Αλεξάνδρεια 2009). Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα “Στο αδιέξοδο” (εκδ. Αλεξάνδρεια 2011) και «Προσωπεία περικείμενοι» (εκδ. Αλεξάνδρεια 2012), το οποίο απέσπασε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών στον ετήσιο διαγωνισμό ανέκδοτων έργων για το 2010.
