Οι «Δούλες» του Ζαν Ζενέ είναι ένα αριστουργηματικά γραμμένο έργο. Μια ιστορία τεράτων –η λέξη είναι του ίδιου του συγγραφέα– μια ονειρική προβολή σε ένα νυχτερινό σύμπαν το οποίο ξεφεύγει από τις κατηγορίες της σκεπτόμενης λογικής. «Η υπόθεσή του αφορά δυο υπηρέτριες και αδελφές, την Κλαιρ και τη Σολάνζ, και το παιχνίδι αλλαγής της ταυτότητάς τους που παίζουν καθημερινά προσπαθώντας να αποδράσουν από την καταπίεση που αισθάνονται μέσα στο πλούσιο, μεγάλο, αστικό σπίτι της κυρίας τους», εξηγεί η Μαρίνα Μακρή για το έργο. Υποδύεται την Κλαιρ. «Μια παιδική ψυχή, που έχει πρότυπο την αδερφή της, η οποία μέσα από το παιγνίδι προσπαθεί να την εξουσιάσει».
Η Έλενα Καλλινίκου είναι η Σολάνζ, «εκρηκτική και παθιασμένη για εξέγερση και απελευθέρωση, διακατέχεται από ένα μίγμα σεξουαλικών διαστροφών, καταστροφικής μανίας και δολοφονικών ενστίκτων. Τα μανιφέστα του Ζαν Ζενέ στο στόμα της Σολάνζ εκπροσωπούν τις φωνές όλων των καταπιεσμένων», λέει.
Τη Μαρίνα Συμεού–σ’ ένα ρόλο που διασκεδάζει αφάνταστα, αυτόν της κυρίας του σπιτιού, «κάτι μεταξύ femme fatale, μιας ηρωίδας όπερας που την κτυπούν οι τραγωδίες και μιας σύγχρονης dominatrix»– την ενδιέφερε να αποδώσει το στοιχείο του γκροτέσκο με όλο το μαύρο χιούμορ που περικλείει. «Ήθελα να μπουν εκείνες οι πινελιές ανθρωπιάς και ευαισθησίας που μπορεί να υπάρχουν ακόμα και σε έναν άνθρωπο αλλοτριωμένο από τις ανέσεις που έχει στη ζωή του, για τις οποίες δεν κοπίασε ποτέ». Για τη Μαρίνα Συμεού, η δουλειά αυτή σηματοδοτεί και την πρώτη συνεργασία με τις δύο άλλες ηθοποιούς της παράστασης. «Είναι δυο ηθοποιοί ταγμένες στην τέχνη τους και ανοιχτές σε οποιαδήποτε πρόταση υποκριτικά. Τις θεωρώ εξαιρετικά ταλαντούχες και απόλυτα συνεπείς στη σωστή συνεργασία. Οπότε και το αποτέλεσμα αντανακλάται σε αυτές τις βασικές προϋποθέσεις για ένα σοβαρό καλλιτεχνικά επίτευγμα.
Όσο για τον σκηνοθέτη; Για τη Μαρίνα Μακρή αυτή είναι η πρώτη συνεργασία μαζί του. «Αναμφισβήτητα μέσα από τη συνεργασία μας έμαθα πολλά και ήρθα σε επαφή με μια διαδικασία που ήταν άγνωστη σε μένα. Ο Στέλιος Ανδρονίκου είναι πολύ ευαίσθητος και αυτό βοήθησε πάρα πολύ τη συνεργασία μας».
Και ποιο είναι το πιο δυνατό στοιχείο της παράστασης; «Η δύναμη του ιδρυματισμού και η εξάρτηση των δούλων απ’ αυτόν. Η ανάγκη για απελευθέρωση οδηγεί στη μεταμόρφωση, η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να αλλάξουν μορφή στη πραγματικότητά τους, στη σχέση κυρίας – δούλας», θα απαντήσει η Έλενα Καλλινίκου.
Ιnfo: Η παράσταση ανεβαίνει από 27 έως 30/6 στον Πολυχώρο Συνεργείο, Λεμεσός, 20:30, 99679579.
