Ηθοποιός. Μάλλον ήταν νομοτέλεια να κάνει αυτή τη δουλειά. Αυτό έμαθε από παιδί. Αργότερα κατέληξε συνειδητά ότι εδώ ανήκει, αυτό είναι το σπίτι της.
Τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, τη νέα παράσταση στην οποία συμμετέχω, πρέπει κανείς να τις δει, πρώτον, γιατί είναι σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Πρόκειται για έναν σπουδαίο σκηνοθέτη, που έχει δημιουργήσει σχολή γύρω από την τραγωδία –και όχι μόνο– με τη μέθοδο που προσφέρει, την πίστη του στο θέατρο και την υψηλή αισθητική των παραστάσεών του. Δεύτερον, γιατί μετά από χρόνια έχει κάποιος την ευκαιρία να παρακολουθήσει τη σπουδαία Δέσποινα Μπεμπεδέλη να ερμηνεύει τραγωδία όπως μόνο αυτή ξέρει. Επίσης, γιατί είναι μια παραγωγή που ενώνει ανθρώπους από διαφορετικές χώρες. Από χώρες που έχουν περάσει πόλεμο, διχοτόμηση, δουλεία, προσφυγιά.
Η συνεργασία με έναν σκηνοθέτη όπως ο Τερζόπουλος είναι έντονη. Απαιτητική, ανοίκεια συχνά, αλλά ταυτόχρονα πολύ οικεία… Έρχονται τα πάνω κάτω, κλονίζεται το είναι σου. Βρίσκεσαι σε μια διαρκή προσπάθεια να ξεπεράσεις τον εαυτό σου μέσα από έντονη ψυχοσωματική άσκηση.
Με τη Δέσποινα δεν είχαμε ποτέ βρεθεί επί σκηνής τόσο άμεσα. Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου. Πρόκειται για μια μοναδική κυρία!
Μικρή δεν είχα συγκεκριμένα όνειρα για το μέλλον μου… Ευχόμουν να ζω χαρούμενα. Ρομαντικά. Και ήλπιζα να βρω αυτό που θα με κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση, σε ένταση, με πάθος.
Πάρα πολλές φορές έχω αναθεωρήσει την απόφασή μου να γίνω ηθοποιός. Ακόμα το σκέφτομαι συχνά… Δεν είναι καθόλου εύκολο επάγγελμα, όσο και αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.
Δεν περιορίζομαι σε έναν συγκεκριμένο τρόπο μελέτης. Παλιότερα το έκανα, αλλά όχι πια. Ίσως γιατί βαριέμαι εύκολα και έτσι πρέπει να βρίσκω συνεχώς νέους τρόπους ή να δοκιμάζω διάφορες τεχνικές, ανάλογα με το τι έχω να κάνω.. Στην περίπτωση των «Τρωάδων», πρώτον, ακολούθησα τη μέθοδο του Τερζόπουλου, που είναι πολύ συγκεκριμένη. Δεύτερον, προσπάθησα να προσφέρω ό,τι είχα μέσα μου βαθιά κρυμμένο, σαν μια παραδοχή στον εαυτό μου ότι κάτι έμαθα όλα αυτά τα χρόνια… Δεν το κάνω, ούτε το λέω εύκολα αυτό. Κι όμως, εδώ αφέθηκα κάπως.
Πολύ συχνά, ναι, παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Συχνά μάλιστα φτιάχνω και σενάρια δικά μου, επιστημονικής φαντασίας!
Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ποτέ στη δουλειά ήταν η έλλειψη αυτοεκτίμησης και ο αυτοέλεγχος. Συνήθως όταν δεν μου έχω εμπιστοσύνη γίνομαι εγωκεντρική και εγωίστρια για να καλύψω την αδυναμία μου και αυτό σκοτώνει τη δημιουργικότητα. Έτσι χάνω τον έλεγχο… Αυτή η δουλειά είναι μια συνεχόμενη προσπάθεια, που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις!
Μάλλον ήταν νομοτέλεια το να κάνω αυτή τη δουλειά που κάνω σήμερα. Πώς να ξεφύγω άλλωστε. Αυτό έμαθα από παιδί και δεν το άφηνα. Το επεξεργαζόμουνα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αρχικά ασυναίσθητα και αργότερα πολύ συνειδητά, κατέληξα εκεί σαν να ήμουν σπίτι μου.
Μετακόμισα στην Αθήνα και έμενα στην πανέμορφη περιοχή του Μεταξουργείου! Και παρόλο που το λέω με μια δόση ειρωνείας, δεν θα αρνηθώ ότι εξελίσσεται σε πολύ αρτίστικ περιοχή. Ήταν όμως πολύ δύσκολο. Ήμασταν περιτριγυρισμένοι από πρεζάκια, ετοιμόρροπα κτίρια και πολλή βρομιά. Μια περιοχή γεμάτη σκουπίδια και βρόμικα πεζοδρόμια. Λυπάμαι, γιατί η Αθήνα ήταν τόσο όμορφη κάποτε. Και τώρα είναι όμορφη, αλλά έχει γίνει απάνθρωπη και μίζερη. Αν δεν ήταν οι συγκάτοικοί μου, ο Αντρέας Φυλακτού και ο Προκόπης Αγαθοκλέους, θα είχα φρικάρει!
Η αγαπημένη μου διαδρομή μέσα στην πόλη είναι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και οι βόλτες στην Πλάκα. Είναι απ’ τις αγαπημένες μου περιοχές. Όταν δεν έχω πρόβες, μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους μου, να τους ακούω, να τους μιλάω, να τους αγαπώ.
* Η Νιόβη Χαραλάμπους συμμετέχει στην παράσταση «Τρωάδες» στο πλαίσιο του Πάφος 2017. H παράσταση θα ανέβει στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου στις 7 και 8 Ιουλίου. Εισιτήρια/πληροφορίες: soldoutticketbox.com
