Τραγουδίστρια. Απ’ την αρχή που ξεκίνησε την καριέρα της σκεφτόταν το τέλος και πώς θα είναι να μην αφορούν αυτά που λέει.
Είναι δυο τελείως διαφορετικές διαδικασίες η προετοιμασία ενός δίσκου και ενός live. Στην ηχογράφηση θέλεις να είναι αψεγάδιαστος, προσέχεις πολύ τις λεπτομέρειες, κάτι που δεν κάνεις στο live. Εκεί υπερισχύει η αμεσότητα, η επαφή, να αγγίξεις τον κόσμο.
Από μικρή απολάμβανα να ακούω τραγούδια άλλων χωρών. Η γλώσσα, ο τρόπος εκφοράς της κάθε μιας και η μουσικότητά της. Θεωρώ πως είναι πολύ γοητευτικό αυτό το είδος μουσικής για να ασχολείται ένας καλλιτέχνης.
Νομίζω ότι η πορεία μου αποτελείται από μια σειρά συμπτώσεων. Αρχικά, μου ζήτησε η Lyra να κάνω ένα δίσκο με ισπανοεβραϊκά τραγούδια. Είχαν βρει τα τραγούδια, τους μουσικούς, αλλά όχι την τραγουδίστρια. Οπότε μου έκαναν πρόταση και ανταποκρίθηκα. Ακολούθησαν και άλλες συμπτώσεις: Τυχαία βγήκαμε στο εξωτερικό, τυχαία κυκλοφόρησαν οι δουλειές μου σε όλο τον κόσμο. Αυτό, αν μη τι άλλο, με κάνει τυχερό άνθρωπο.
Όντως, τα ταξίδια είναι ένα στοιχείο της δουλειάς μου. Η Βαρκελώνη είναι η πρώτη γοητευτική πόλη που μου έρχεται στο μυαλό. Επίσης η Λισσαβώνα μου άρεσε πολύ… Παίξαμε και σε μεγάλες πόλεις και σε μικρά χωριά. Είχαμε πάει στην Κάτω Ιταλία, έξω από ένα χωριό όπου μιλούσαν τα γκρεκάνικα, και ήταν υπέροχα. Βέβαια, κάθε πόλη, κάθε χώρα είναι διαφορετική. Όχι μόνο το κοινό, αλλά και το πώς είναι το κρασί της, το φαγητό της, το φτιάξιμό της.
Δυστυχώς δεν ακούω μουσική καθόλου στο σπίτι. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να ακούω το Radio Jazz στο ίντερνετ. Είναι μια πλατφόρμα που έχει πολλά, διαφορετικά είδη, και ανάλογα με τη διάθεσή σου διαλέγεις αν θες μόνο πιάνο, με ή χωρίς φωνή κ.ο.κ. Ακόμα όμως και αυτό το βάζω για να παίζει στον χώρο και όχι ως ακροάτρια.
Είναι αφόρητο το κυνήγι του καινούριου. Τελικά αυτό το «πρέπει να ανακαλύψω το καινούριο» είναι κουραστικό.
Πολλές φορές μπορεί να αισθανθείς ότι επαναλαμβάνεσαι. Ειδικά όταν συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους για περισσότερο από μια εικοσαετία. Όταν κάτι πάει καλά όμως, θέλω να επαναλάβω. Γιατί μπορεί η βάση να είναι η ίδια, αλλά μπορεί να διαμορφώνεται. Ο τρόπος που λέω το «Φέρτε μου ένα μαντολίνο» ή το «Ρόζα Ροζαλία» μπορεί να είναι πιο εξελιγμένος απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Και κάποιες φορές, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ανακαλύπτεις νέα πράγματα.
Ο άνθρωπος αλλάζει, ωριμάζει. Αλίμονο αν δεν το έκανε… Μεγαλώνοντας άλλαξα κι εγώ. Μικρότερη ήμουν πιο δογματική σε ό,τι αφορούσε την επιλογή των κομματιών. Τώρα είμαι λιγότερο αυστηρή και αντιλαμβάνομαι τι μπορεί να δώσει ένας ερμηνευτής, ακόμα και αν το τραγούδι ως τέτοιο δεν είναι αριστούργημα. Ουσιαστικά, παλαιότερα δεν πίστευα στη δυνατότητα του ερμηνευτή.
Το τέλος το σκεφτόμουνα από τη στιγμή που ξεκίνησα. Ήταν η έγνοια μου… Αυτό που φοβόμουνα είναι ότι κάποτε μπορεί αυτά που λέω να μην αφορούν κανένα. Και αναρωτιόμουν αν θα γίνει αυτό κι αν θα το καταλάβω. Αυτό ήταν το άγχος μου… Όχι αν θα αλλάξει η φωνή μου… Ευτυχώς, σήμερα αισθάνομαι λες και τώρα ξεκινάω. Ξέρω ότι το σώμα δεν κρατάει για πάντα και ότι υπάρχουν αλλοιώσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα κούραση. Ξέρω όμως ότι είναι αναπόφευκτο το τέλος. Και είμαι έτοιμη.
* Η Σαβίνα Γιαννάτου συμμετέχει στο πειραματικό project του Γιάννη Αναστασάκη «Elektronik Meditation» μαζί με τον Χάρη Λαμπράκη, στις 19 Ιουλίου, 20:30, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Πανεπιστημίου Κύπρου, στην Οδό Αξιοθέας στη Λευκωσία. Περισσότερες πληροφορίες www.jannisanastasakis.com
