Θεωρεί πως το ανθρώπινο σώμα είναι το πιο ζωντανό μέσο επικοινωνίας. Το γεγονός πως πάλλεται στον χώρο υπό μορφή μιας σύνθεσης για να επικοινωνήσει, τον συναρπάζει και τον συγκινεί.

«Σε κίνηση το σώμα με ενδιαφέρει όταν έχει απαλλαγεί της προσωπικότητας και της επιρροής τού εγώ. Όταν μεταμορφώνεται σε αγωγό ενεργειών που υπάρχουν ή που πιθανό να υπάρχουν στον χώρο, αναμνήσεων και επιθυμιών που προέρχονται με καθαρότητα από το υποσυνείδητο μυαλό. Όταν αφεθεί σε μια κατάσταση εσωτερικού διαλόγου με τους αισθητήρες, για να βρεθεί στο παρόν, αποκαλύπτοντας ντελικάτες, ημιδιαφανείς λεπτομέριες που υπάρχουν εντός και εκτός αυτού», λέει ο Παναγιώτης Τοφή, ο οποίος αυτόν τον καιρό συνεργάζεται με τρία θεατρικά σχήματα.

Με τη Fresh Target Theatre Ensemble και τον σκηνοθέτη Πάρη Ερωτοκρίτου βρίσκονται πια στην τρίτη συνεργασία τους (κάνει τη γενική επιμέλεια της κίνησης του χορού και των ηθοποιών στον «Άμλετ»). Μια εξαιρετική συνεργασία, όπως λέει ο ίδιος, κατά την οποία είχε την ευκαιρία να μοιραστεί μαζί με τους συμμετέχοντες θεαματικές κινήσεις και αυτοσχεδιασμούς, που τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. «Με το Θέατρο Αντίλογος και τη σκηνοθέτιδα Αλεξία Παπαλαζάρου είναι η πρώτη μας συνεργασία, με το ευρηματικό και ευαίσθητο έργο “Λιοντάρια” των Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη, το οποίο ανεβαίνει από 28 Οκτωβρίου στο Flea Theatre». Για πρώτη φορά συνεργάζεται και με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, στην «Κυρά της θάλασσας» του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Heinz-Uwe Haus, που κάνει πρεμιέρα στις 11 Νοεμβρίου, στην Κεντρική Σκηνή ΘΟΚ.

«Μέσω της κίνησης θέλω να δημιουργήσω μια καινούρια κατάσταση μεταξύ υλικής υπόστασης και νοήματος, η οποία καθορίζεται από ποιότητα και πρόθεση, με την οποία παρουσιάζεται η κίνηση του σώματος στον χώρο. Μια κατάσταση όπου δεν είναι ξεκάθαρο τι κινεί το σώμα, θέτοντας έτσι το ερώτημα εάν αυτό πραγματικά ανήκει στον κάτοχό του, σε μέρη του εαυτού ή ενεργειών στον χώρο. Θα ήθελα να μεταφέρω το κοινό σε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, όπου η μικρότερη κίνηση αποτελεί την καθαρότερη αλήθεια, σε ένα μεταίχμιο ταυτόχρονης δόνησης με όσα τελικά έχουν πραγματική σημασία, τα οποία ο λόγος αδυνατεί να εξηγήσει. Σε μια κατάσταση εσωτερικής συνομιλίας και ενσυναίσθησης με τον ερμηνευτή…».