Ηθοποιός/σκηνοθέτης. Ξέρει ότι κάνει μια εφήμερη τέχνη, αλλά πάντα θυμάται εκείνο που έλεγε ο Κάρολος Κουν. Πως το θέατρο γίνεται για να εμπλουτίσουμε τους εαυτούς μας. Και αυτό του αρκεί.
Αυτό που με ιντρικάρει κάθε φορά που σκηνοθετώ είναι η σύλληψη, όταν το έργο σού μιλάει απ’ την πρώτη ανάγνωση και συνειδητοποιείς ότι υπάρχει και δεύτερο και τρίτο επίπεδο. Αυτή λοιπόν η περίοδος, όπου πρέπει να μελετήσω το έργο και να αποφασίσω πώς θα το τοποθετήσω, τι στίγμα σκηνοθετικό και αισθητική θα του δώσω, και γενικά πώς θα κάνω την παράσταση, για μένα είναι το καλύτερο στάδιο.
Η παράσταση που σκηνοθετώ, το «Όφσαϊντ/ Εκτός παιδιάς», είναι μια ωραία κωμωδία την οποία θέλουμε να δώσουμε όχι με αναμενόμενο τρόπο, αλλά με καινοτομικά στοιχεία και φαντασία. Κινείται σε δυο επίπεδα, στο πραγματικό και το φαντασιωτικό, δηλαδή πράγματα που κάποιος θα ήθελε να πει αλλά δεν τα λέει, γιατί υπάρχουν οι κοινωνικές συνθήκες, τα πρέπει και ο καθωσπρεπισμός. Όταν όμως οι ήρωες φτάνουν στα άκρα, ξεσπάνε και αρχίζουν να λένε πολλά.
Αφετηρία του έργου είναι η οικονομική κρίση. Αυτό δίνει την αφορμή στον συγγραφέα να εξετάσει τις επιπτώσεις της σε μια μεσοαστική, εύπορη οικογένεια και πώς εξελίσσονται ή διασαλεύονται οι σχέσεις, σε βαθμό που ξυπνάει το ένστικτο της επιβίωσης, που τίθεται υπεράνω όλων των άλλων. Έτσι, βλέπουμε στη σκηνή να συμβαίνουν ιλαροτραγικές καταστάσεις.
Πιστεύω πως οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν άγριοι. Το ένστικτο της επιβίωσης αναδύεται πάντα από μια ληθαργική κατάσταση. Λόγω των συμβάσεων της κοινωνίας, του πολιτισμού και των πρέπει, το ένστικτο αυτό καταχωνιάζεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ξυπνήσει με μη αρμόζουσες, ορμέμφυτες, φαντασιωτικές καταστάσεις, που παραμερίζουν ή ακόμα και κονιορτοποιούν κατακτημένες αξίες του πολιτισμού του δυτικού κόσμου.
Αυτό το ένστικτο υπάρχει, και πάντα θα υπάρχει, ανεξάρτητα από το σε ποια εποχή ζούμε, ποιες καταστάσεις ή πώς είναι η κοινωνία γύρω μας. Πολύ εύκολα αυτό το ένστικτο μπορεί να αναδυθεί μεγαλοπρεπές και να υπερισχύσει εναντίον όλων των άλλων.
Δυστυχώς η θεατρική τέχνη είναι εφήμερη. Διαρκεί όσο γίνεται η παράσταση. Απ’ εκεί και έπειτα, εκείνο που μένει είναι το πόσο θα διαρκέσει στη μνήμη, είτε των συντελεστών είτε των θεατών.
Παράλληλα, είναι σημαντική η εμπειρία, το ταξίδι, η σχέση μεταξύ της ομάδας και το κέρδος που έχουμε όλοι μετά από μια παράσταση. Ο Κουν έλεγε πως κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, για να πάρουμε τον πολιτισμό πιο πέρα. Γι’ αυτό κάνουμε θέατρο. Κι ας είναι εφήμερη η τέχνη.
Πιστεύω στο ταλέντο, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ταλέντο χωρίς δουλειά δεν υπάρχει. Το καλύτερο παράδειγμα που έχω είναι η Αννίτα (σ.σ. Σαντοριναίου). Κατά γενική ομολογία είναι μια ηθοποιός με τεράστιο ταλέντο, γκάμα, δυνατότητες κ.λπ. Κάθε φορά όμως που έχει να κάνει ένα ρόλο, τον αντιμετωπίζει λες και είναι η πρώτη δουλειά που κάνει. Θα διαβάσει, θα ξαναδιαβάσει, θα μάθει λόγια, θα αφιερώσει πολύ χρόνο, όσο εύκολος ή δύσκολος είναι ο ρόλος. Καλό το ταλέντο, αλλά θέλει και πολλή δουλειά. Να μπορείς να το εξελίσσεις, να το διευρύνεις, να βάζεις κι άλλους κώδικες και εργαλεία, που θα σου είναι χρήσιμα για παρακάτω.
Υπάρχουν παιδιά που τα πάνε καλά στην αρχή αλλά δεν εξελίσσονται, όπως υπάρχουν και παιδιά που είναι μέτρια, αλλά με πολλή δουλειά καταφέρνουν να ξεπεράσουν ταλαντούχους ανθρώπους που επαναπαύονται.
* Ο Γιώργος Μουαΐμης σκηνοθετεί την κωμωδία του Καταλανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ «Όφσαϊντ / Εκτός παιδιάς», που παρουσιάζει το Θέατρο Έρως Αμμόχωστος στο Θέατρο Δέντρο. Παραστάσεις κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μέχρι και 19/11. Όλες οι παραστάσεις αρχίζουν στις 20:30. Τηλέφωνο κρατήσεων: 70007102
