Ο Σπύρος Κυπριανού έλεγε σε συνεργάτιδα του αρχιεπισκόπου Μακαρίου «Ξέρεις, επικοινωνώ με τον Μακάριο. Κοιτάζω τη φωτογραφία του και αισθάνομαι τα μάτια μας να συναντώνται. Ό,τι λέγω και ό,τι κάμνω εκείνος μου τα υποβάλλει». Αυτό, όπως αποκάλυπτε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δεν ήταν σχήμα λόγου. Πίστευε πραγματικά ότι συνομιλούσε με τον Μακάριο. Το έλεγε και στους υπουργούς του, οι οποίοι «εμβρόντητοι έβλεπαν αυτή την κατάρρευση… με αμηχανία του συνέστησαν να "ξεκουραστεί" γιατί έπασχε από… υπερκόπωση». Ο Σπύρος Κυπριανού μας άφησε χρόνους, αλλά υπάρχει ένας άλλος που έρχεται σε απευθείας επικοινωνία με τον Μακάριο. Ο Ζαχαρίας Κουλίας. Το είχε αποκαλύψει ο ίδιος το 2012. Ο Κουλίας, βέβαια, δεν έρχεται σε επικοινωνία μόνο με τον Μακάριο, αλλά και με τον Σπύρο. Κάποτε και με τον Τάσσο. Τον επισκέπτονται, είχε πει, τα βράδια στον ύπνο του και συνομιλεί μαζί τους. Πολύ πιο προχωρημένη.... υπερκόπωση, αντιλαμβάνεστε. Όπως και να 'χει, μπορεί να μας πει αν του εξέφρασε κανένα παράπονο ο Μακάριος για τον πίνακα;
 
«Ναι, έχω εμπάθεια με τη διαφθορά και την πολεμώ σε υψηλούς τόνους. Καλύτερα εμπαθής παρά απαθής». Μα σε τέτοια περίπτωση, Ειρήνη μου, το δικαστήριο θα σε έλεγε... ζηλωτή. Δεν θα έλεγε ότι δεν είχες να πεις τίποτα, ότι αντέφασκες κι ότι έκανες σόου στην αίθουσα του δικαστηρίου.
 
Παρεμπιπτόντως, εμπαθής (σύμφωνα με το Λεξικό Τεγόπουλος - Φυτράκης): ο κατεχόμενος ή εμπνεόμενος από το πάθος του μίσους, μοχθηρός, κακιασμένος. Σύμφωνα δε, με τον Μπαμπινιώτη: η έντονη αντιπάθεια που εμποδίζει την αντικειμενική κριτική...
 
Για την ιστορία, την προηγούμενη φορά που το δικαστήριο επεφύλαξε τέτοιο άδειασμα σε μάρτυρα είχε να κάνει με τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του Δημήτρη Χριστόφια, όταν έκρινε την κατάθεσή του στη δίκη για το Μαρί  «στερούμενη πειστικότητας, αν όχι σοβαρότητας».
 
Αυτό το νέο άστρο λαμπρό μας οδηγεί του ΔΗΚΟ, που εισπράττει από την πατρίδα 5 με 6 χιλιάδες ευρώ τον μήνα, ο οποίος αν δεν ασχολείτο με την Ελίτα Μιχαηλίδου και τον Μάρκο Παγδάτη δεν θα γνωρίζαμε την ύπαρξή του, μπορεί να μας αναπτύξει τη δική του, άξια του μισθού του, συνεισφορά προς την πατρίδα;

Στου ΓΕΣΥ την ολόμαυρη ράχη περπατούσε του Παμπορίδη η απόγνωση μονάχη. Τι λένε τα κόμματα και οι πολιτικοί μας; Θα τολμήσουν; Ή μήπως μπήκαμε σε προεκλογική και ποιος έχει όρεξη για αναταράξεις τέτοια εποχή;

«Πριν εκδοθεί η απόφαση, μπορώ να σχολιάσω; Και μετά που θα βγει η απόφαση, είναι ο ρόλος του προέδρου να σχολιάσει;». Ε μην σχολιάσεις την απόφαση πρόεδρε, σχολίασε την κρίση σου και την επιλογή σου.
(ας μην... αποθρασύνεται, όμως, το ΑΚΕΛ. Δεν έχουμε ξεχάσει. Άκους εκεί «MEA CULPA να ζητήσει ο πρόεδρος»).