H ιδιότητά του ως αρχιτέκτονα βοήθησε κατά πολύ στη δημιουργία του σκηνικού της «Χλωροφύλλης». Άλλωστε η δημιουργία χώρων, εσωτερικών ή εξωτερικών, είναι συνυφασμένη με τη δουλειά του.

Το όλο εγχείρημα αποτέλεσε για τον Κώστα Ιακώβου μια νέα πρόκληση, μια εφήμερη κατασκευή με σύντομη ημερομηνία λήξης, ένα ολοκληρωμένο σενάριο με γνωστό τέλος. Αποτέλεσμα; Ένα θερμοκήπιο βικτωριανής εποχής με αφαιρετική διάθεση και κάποια συγκεκριμένα αντικείμενα-κλειδιά για την πλοκή της υπόθεσης. Η σχέση του μέχρι στιγμής με το θέατρο αποτελούσε αποκλειστικά την κλασική σχέση κάθε θεατή, αλλά η φιλία που τον δένει από τα παιδικά του χρόνια με τον συγγραφέα του έργου Κώστα Μαννούρη, τον οδήγησε στην υπογραφή του συγκεκριμένου σκηνικού.

«Η πρώτη μας συνεργασία ήταν στην παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής το “Ουδέτερον ήμισυ”, το 2015, όπου βασισμένος σε κάποιους στίχους παρουσίασα μια εικαστική πρόταση, μαζί με άλλους τριάντα καλλιτέχνες. Το σκηνικό για τη “Χλωροφύλλη” ήταν μια πρόταση του Κώστα, μαζί με τον σκηνοθέτη Μάριο Θεοχάρους, που με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα». Για τον ίδιο η πορεία αυτή ήταν πολύ όμορφη και ομαλή, «καθότι το Θέατρο Τσέπης είναι μια φρέσκια, θεατρική, νεανική ομάδα, όπου υπήρξε η ευκαιρία να ανταλλαγούν απόψεις και ιδέες, με στόχο το καλύτερο συνολικό αποτέλεσμα. Η παρουσία δε του συγγραφέα του έργου στην όλη διαδικασία, κάτι που δεν αποτελεί συνηθισμένη πρακτική, ήταν πολύ σημαντική για την ομάδα», λέει.

Απ’ την πλευρά του, αυτό που αγαπά περισσότερο στη «Χλωροφύλλη» είναι τη δύναμή της. «Μιλάει για τον έρωτα, την αγάπη, την αφοσίωση, την ελπίδα, την επιθυμία, τη φροντίδα, ή την έλλειψή τους. Ο λόγος πυκνός, με τις λέξεις να έχουν η κάθε μία το δικό της νόημα και στόχο. Ο κάθε θεατής θα νιώσει να ταυτίζεται και με τους τρεις ρόλους, σε διαφορετικά σημεία, όπως ταυτίστηκα και εγώ.  Κι όπως κάποια στιγμή λέει ένας από τους ήρωες του έργου… «δεν είναι ο έρωτας ίσα κατανεμημένος. Πάντα ο ένας αγαπάει λιγότερο».

ΕΙΠΕ

«Το όλο εγχείρημα αποτέλεσε για μένα και μια νέα πρόκληση, μια εφήμερη κατασκευή με σύντομη ημερομηνία λήξης, ένα ολοκληρωμένο σενάριο με γνωστό τέλος».
 
«Στους εσωτερικούς μόνιμους χώρους-σκηνικά εξελίσσονται πραγματικά σενάρια ζωής, με άγνωστο ή μη προσχεδιασμένο συνήθως τέλος. Στην περίπτωση του θεατρικού σκηνικού ήταν γνωστά όλα τα στάδια του σεναρίου και της εξέλιξης από την αρχή. Η μόνη διαφορά ίσως ήταν η χρήση των υλικών, που και για λόγους κόστους, αλλά και ευκολίας συναρμολόγησης και μεταφοράς, έπρεπε να είναι όμοια με τα πραγματικά, πράγμα που δεν συμβαίνει σίγουρα στην αρχιτεκτονική».

Info: «Χλωροφύλλη», 11, 12, 13 και 14/5, Θέατρο Ένα, Λευκωσία, 96297278.