«Η συγγραφή και το διάβασμα συνυπάρχουν απολύτως, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η… προπόνηση και στους δύο τομείς βοηθάει πολύ κάποιον να εξελιχθεί».
Πώς ξεκίνησε η ιδέα του νέου σας βιβλίου «Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι»;
Μόλις είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός το προηγούμενο βιβλίο μου, όταν ένα μικρόβιο στο μάτι -αδενοϊός- έκανε τεράστια ζημιά στους κερατοειδείς και δημιούργησε τύφλωση για δεκαεπτά ολόκληρες μέρες! Διαλυμένος από τη ζοφερή αυτή κατάσταση, καθηλωμένος και ανήμπορος σε έναν καναπέ, εμπνεύστηκα αυτή την ιστορία. Σκέφτηκα ότι χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι βυθισμένοι στο σκοτάδι για πάντα, κι έτσι μου ήρθε στο μυαλό μια ιστορία για έναν κόσμο που ήξερα μόνο επιδερμικά. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους εκ γενετής τυφλούς και νεοτυφλωθέντες. Και οι δύο κατηγορίες υποφέρουν πολύ. Οι πρώτοι -οι εκ γενετής- δεν έχουν δει ποτέ το φως του ήλιου, τη θάλασσα, τον ουρανό, το φεγγάρι, τα χρώματα, κι αυτό είναι συγκλονιστικό από μόνο του. Δεν έχουν δει το πρόσωπο της μητέρας που τους γέννησε, αυτό είναι σπαραγμός. Κι όμως, η δύναμη της θέλησης τους κρατάει όρθιους. Η δεύτερη κατηγορία -νεοτυφλωθέντες- έχει επίσης τεράστιες δυσκολίες. Ένας άνθρωπος που χάνει το φως του είναι σαν να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Διαλύεται ο κόσμος του.
Θεωρείτε ότι στην Ελλάδα του σήμερα οι άνθρωποι αυτοί έχουν τη μέριμνα και την προσοχή που τους αξίζει; Χρειάζεται τεράστια δύναμη ψυχής για να τα καταφέρει κανείς, ειδικά σε μια χώρα που είναι εχθρική σε τέτοιες καταστάσεις και μόνο τη… Σπιναλόγκα δεν άνοιξε για να απομονώσει τους ανθρώπους με τέτοια ή ανάλογα προβλήματα. Το κράτος, ανάλγητο στις περισσότερες περιπτώσεις, ασχολείται ελάχιστα. Κι αν δεν υπήρχε η «τρέλα» αυτών των ανθρώπων που τους φροντίζουν, όλα θα είχαν τελειώσει από καιρό. Δεν είναι φιλανθρωπία να στηρίξεις αυτούς τους ανθρώπους. Είναι υποχρέωση του κράτους, της κοινωνίας μας. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Οι εποχές που οι τυφλοί έπαιζαν ακορντεόν και παρακαλούσαν για μια δραχμούλα στο τενεκεδάκι τους έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ντροπή μας!
Όταν γράφετε, πώς είναι ο περιβάλλων χώρος σας; Ένα μεγάλο κομμάτι των βιβλίων γράφεται σε πλήρη απομόνωση, συνήθως σε ένα χωριό της Πελοποννήσου σε συνθήκες… ερημίτη. Είμαι εγώ, ο εαυτός μου, ο ουρανός κι ένας σκύλος που γαβγίζει. Αυτή η απομόνωση με βοηθάει να συγκεντρωθώ απολύτως, μαζί με τους ήρωές μου.
Ο συγγραφέας εξελίσσεται γράφοντας ή διαβάζοντας; Η συγγραφή και το διάβασμα συνυπάρχουν απολύτως, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η… προπόνηση και στους δύο τομείς βοηθάει πολύ κάποιον να εξελιχθεί. Η απραξία φέρνει δυσκολίες, που φαίνονται πολύ στη διάρκεια της συγγραφής.
Ποιο βιβλίο υπάρχει αυτή την περίοδο στο κομοδίνο σας; Αυτή την εποχή διαβάζω ξανά την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη. Ανακαλύπτω πάλι πράγματα που με αφήνουν άναυδο. Ανακαλύπτω τον εαυτό του, εξελίσσω τη σκέψη μου, νιώθω μια ταπεινότητα.
«Δεκατρία κεριά στο σκοτάδι», Εκδόσεις Ψυχογιός, Οκτώβριος 2016, Επιμέλεια: Χρυσούλα Τσιρούκη, Σελίδες: 448
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος
Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος παλεύει με τις λέξεις και τη δημοσιογραφία 33 χρόνια, από το καλοκαίρι του 1979, όταν ξεκίνησε να αρθρογραφεί στο «Φως», μαθητής λυκείου ακόμα. Σπούδασε στη Νομική Θράκης, αλλά άφησε για τους άλλους… νόμους κι αστυνόμους, για να τους ξαναβρεί στα μυθιστορήματά του.
Μύρισε το μελάνι στις εφημερίδες «Βραδυνή», «Έθνος», «Αθλητική», «Sportime» και «Derby», γνώρισε τα ερτζιανά (ΕΡΑ, Sport FM, Sentra FM), ενώ από το 1992 είναι στο MEGA Channel. Έκανε τρεις φορές το γύρο της Ευρώπης (φτάνοντας και Αφρική…) με εκατοντάδες ρεπορτάζ και μεταδόσεις. Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών και του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου, από τον οποίο έχει βραβευτεί δύο φορές για τηλεοπτικά ρεπορτάζ.
Βιβλία του: «Είκοσι Χρόνια Ταξίδια», τα μυθιστορήματα «The Game Boy – Το Μοιραίο 10», «Θα Πεθάνεις, Ρε!», «Η Νύχτα της Λώρας», το «Μαύρο Φιλί» και το «Φεγγάρι από Πέτρα», «Δυο Μαύρα Πουκάμισα» και «Πορφυρός Κώδικας» μια ειδική ημερολογιακή έκδοση με τίτλο «Ολυμπιάδα, Ιστορία και Θρύλοι» κ.ά.
