To Top
16:09 Σάββατο
18 Νοεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Ο «φίλος» που ήρθε από τα παλιά
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" Ο «φίλος» που ήρθε από τα παλιά
  11 Νοεμβρίου 2017, 9:20 πμ  

Ίσως θυμάται ο αναγνώστης την υψηλή στρατηγική που ο δεινός εκείνος κάτοχος τής βυζαντινής διπλωματίας, αυτοκράτωρ Μιχαήλ Παλαιολόγος, χρησιμοποίησε, γα να ακυρώσει (διά παντώς) την επίδοξη νέα σταυροφορία, που ο Κάρολος Ανδαγευός ετοίμαζε, ώστε να ανακαταλάβει την, άρτι απελευθερωθείσα από τους Φράγκους, πρωτεύουσα τής Αυτοκρατορίας: Ήταν, θυμίζω, η μεθοδευμένη διπλωματικά, δημιουργία εκείνου που η ιστορία ονόμασε «Σικελικοί Εσπερινοί» (1282), όπου εξαγριωμένοι οι Σικελοί στασίασαν, πνίγοντας τους Γάλλους σταυροφόρους, μαζί και τις κατακτητικές βλέψεις τού Καρόλου, κυριολεκτικά στο αίμα! Σ’ εκείνη λοιπόν την στάση τών Σικελών, κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτισαν, έμμεσα καθοδηγημένοι από τον Παλαιολόγο, και οι, μετέπειτα «μάστιγα» για την Αυτοκρατορία, μισθοφόροι τής καλούμενης Καταλανικής Εταιρίας!

ΠΡΩΤΑ ΟΜΩΣ ο ιστορικός ορίζοντας: Η μεγάλη πολιτισμική αλλαγή, τής δεύτερης μ.Χ. χιλιετίας, στην κοσμοπολιτεία τής Ρωμανίας, (καλούμενης Βυζάντιο) είχε ήδη αρχίσει συντελούμενη. Η αναφυείσα νέα τάξη τών λεγόμενων «λογίων», (διανοούμενοι τών «ιάμβων και αναπαίστων», κατά τον Παπαρρηγόπουλο) είχαν κυριαρχήσει, λόγω και τού χάους που ακολούθησε τον θάνατο τού Βουλγαροκτόνου, (1025). «Αυτοπροσδιοριζόμενοι» ως νεοφώτιστοι τού, ό,τι εκείνοι βέβαια νόμιζαν, «αρχαιοελληνικού πολιτισμού», ήσαν ανίκανοι να αντιληφθούν δύο στοιχειώδη: Πρώτον, τι υψηλόφρον κόμισε στον κόσμο την προηγούμενη χιλιετία και ποια καινή, ιδίως ελληνότροπη, αναδημιουργία παρήγαγε, ως Ρωμανία, ο μ.Χ. ελληνισμός. (Φαντάζονταν αντίθετα, ότι μετέχουν στην αρχαία δόξα, αν απλώς συνθέτουν ποιητικούς στίχους, «ιάμβων και αναπαίστων»...) Δεύτερον, τι ήταν εκείνο το οποίο τής έδινε τη δυνατότητα να συνιστά, αναμφισβήτητη δε, πνευματική και πολιτική κοσμοκρατορία η κοσμοπολιτεία τής Ρωμανίας. Άγνοιες καταστροφικές βεβαίως, διότι, καθώς είναι το σύνηθες, πρώτο θύμα αυτών τών «αναγεννητικών» αυτοπροσδιορισμών, είναι το στράτευμα! Όπως άλλωστε τούτο κατέδειξε, μετ’ ου πολύ, (1071) η (αυτο)καταστροφή στο Μαντζικέρτ!

ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ που, πρωτοεμφανίστηκε και η, μετέπειτα γενικευμένη στην Αυτοκρατορία, διάσταση λαού και ηγεσίας, «λόγιας» ιδίως ηγεσίας!*1 Διάσταση κυρίως λόγω τής «φιλοδυτικής» νόσου εκείνης τής ηγεσίας. Τότε άρχισε επίσης μια άλλη τάση, τής κυριαρχούσας πια στο κράτος «εκσυγχρονιστικής» (έκτοτε υπήρχε και αυτή η λέπρα) ηγεσίας, να προσφεύγει για την ασφάλεια τής Αυτοκρατορίας είτε σε μισθοφορικούς στρατούς, είτε στην προσδοκία ελέους από την «Εσπερία»! Τότε ακριβώς, το 1303, είναι που ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος, ως λύση διαφυγής, «εργοδότησε» κατά τών Τούρκων τους μισθοφόρους τής ίδιας εκείνης Καταλανικής Εταιρίας! 

ΜΗ ΝΟΜΙΣΕΙ όμως κανείς ότι οι Καταλανοί ήσαν κάποιο είδος άτακτων μισθοφόρων, όπως λ.χ. είναι οι, από την ηγεσία μας, ευφυώς νυν εργοδοτούμενοι «συμβασιούχοι» (ΣΥΟΠ). Τυχοδιώκτες ήσαν βέβαια κι εκείνοι, αλλά οργανωμένοι τυχοδιώκτες! Επαγγελματίες τού πόλεμου, ίδρυσαν «εταιρία», καλούμενη Campana Catalana («Καταλανική Κομπανία» στο Χρονικόν τού Μορέως) προσφέροντας αδιακρίτως τις υπηρεσίες τους, όπου εξασφάλιζαν την καλύτερη πληρωμή. Η οποία, ειρήσθω, δεν ήταν ευκαταφρόνητη, καθώς την εποχή εκείνη αποτελούσαν την ισχυρότερη δύναμη πεζικού στην Ευρώπη! Μ’ αυτούς τους ημιβάρβαρους Καταλανούς, γενναίους πάντως, τυχοδιώκτες, επέλεξε ο Ανδρόνικος να υποκαταστήσει τον στρατό του! Τους προσκάλεσε λοιπόν, τους υποδέχτηκε με τιμές στην Κωνσταντινούπολη, κοντά 10.000 άνδρες, τον δε αρχηγό τους Ρογήρο ντε-Φλορ, όχι μόνο τον αναγόρευσε καίσαρα, αλλά και τον πάντρεψε με ανιψιά του, και ακολούθως τον εξαπέστειλε εναντίον τών Τούρκων στη Μικρά Ασία, τους οποίους, και παραχρήμα, εξανέμισε. 

ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ, γρήγορα ο Ανδρόνικος κατάλαβε, πως μάταια τον έκανε άρχοντα και συγγενή του τον Καταλανό. Διότι μόλις εκείνος αντιλήφθηκε ότι βρίσκεται σε μια πλούσια (και αφύλαχτη πια) χώρα, διέγνωσε επίσης πως πιο μεγάλα κέρδη θα έχει λεηλατώντας τον πλούτο της, παρά αναμένοντας την, γενναία πάντως, βασιλική μισθοδοσία! Άρχισαν λοιπόν οι Καταλανοί τη συστηματική λεηλασία, όχι μόνο στη Μικρά Ασία, αλλά και στη Θράκη και στη Μακεδονία. Και δεν σταμάτησαν ούτε όταν σκοτώθηκε, δυο χρόνια μετά, ο Ρογήρος. (Τον εκτέλεσε αγανακτισμένος ο λαός!) Εξαγριωμένοι αντίθετα συνέχισαν εντονότερα το ληστρικό τους έργο. Αφού δε ερήμωσαν τα πάντα, πέρασαν σε Θεσσαλία και Στερεά, κατέλαβαν την Αθήνα, όπου, άλλος τώρα αρχηγός τους, κάποιος Βερεγκάριος, είχε το σθένος ανεμπόδιστα να αναγορεύσει εαυτόν σε «μέγα δούκα τής Ρομανίας»! Και δεν έφυγαν από τη χώρα, παρά όταν, ογδόντα χρόνια μετά, (1385) και αφού είχαν πια ρημάξει την Αυτοκρατορία, τους εξεδίωξε ένας άλλος Λατίνος, ο περίφημος Νέριο Ατζαγιόλι. Εξήντα οχτώ εννοείται χρόνια αργότερα, μιαν καθημαγμένη πια Αυτοκρατορία, την αποτέλειωσαν ολοκληρωτικά οι Τούρκοι...
Αυτούς τους, στο πρόσωπο κάποιου Πουτζδεμόν βεβαίως, Καταλανούς «φίλους απ’ τα παλιά», κωλυόταν και μια άλλη «φωτισμένη» σύγχρονη κομπανία, η κρατούσα σήμερα «κομπανία Τσίπρα», να καταδικάσει, μέχρι που τού έτριξαν, για να το κάνει, τα δόντια οι «δανειστές»...*2

*1.Έκτοτε ο λαός είναι που σήκωσε στους ώμους του, την πνευματική προσφορά τής αυτοκρατορίας, δημιουργώντας εκείνος πια ελληνική πρόταση πολιτισμού, όπως άλλωστε ανέκαθεν το συνήθιζε το γένος του. Φαινόμενο βέβαια τού ελληνικού τρόπου, εντούτοις μοναδικό! Περί τούτου όμως άλλοτε.
*2.Τώρα, ακούω, τού τα τρίζει, λόγω Κριμαίας και ο Πούτιν…

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ.

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.