To Top
08:14 Τετάρτη
20 Νοεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Αθέλητα απατώντες ή ηθελημένα αυταπατώμενοι;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Αθέλητα απατώντες ή ηθελημένα αυταπατώμενοι;
  19 Οκτωβρίου 2019, 9:15 πμ  
Δ΄

Ο,ΤΙ ΕΠΕΔΙΩΞΑΝ ΝΑ δείξουν τα προηγηθέντα άρθρα, είναι τούτο: Εκείνο που για αιώνες (1683 και εντεύθεν) καθοδηγούσε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, να διατηρούν το ημιθανές, μετά την πανωλεθρία του στη Βιέννη, τουρκικό κράτος «ζωντανό», ήταν η υστεροβουλία, ποια θα καρπωθεί δι’ εαυτόν, την, που κατείχε εκείνο, γεωγραφική επικράτεια τού άλλοτε Βυζαντίου. Πράγμα που όμως άλλαξε το 1922 κατά τούτο: Ότι το «διατηρούσαν» και πάλι στη ζωή, όμως από άλλο τώρα φόβο: Εκείνον που τους υπενθύμισε η παρουσία του Ελληνικού Στρατού έξω από την Κωνσταντινούπολη! Φόβος που ανέσυρε εκ της λήθης και τον πανάρχαιο «εφιάλτη» της Δύσης: Ότι με Έλληνες και στις δυο όχθες του Βοσπόρου, αναγεννάται ξανά η Ρωμανία, δηλ. το πολυμίσητο «Βυζάντιο»! Πράγμα που, όπως επισημάναμε, τους έκανε να στείλουν τον, στη Θράκη αήττητο, ελληνικό στρατό, πίσω από τον Έβρο, μακριά από την Κωνσταντινούπολη, αλλά και «μακριά» από τις ακτές του, παλαιόθεν «οργουμένου» υπό των Ελλήνων, Εύξεινου Πόντου! Τον ελληνισμό δηλαδή, μακριά από την αρχέγονή του «οδό προς εκείνη την άνω Ανατολή»...
 
ΑΥΤΟ ΗΤΑΝΕ ανέκαθεν το ζωηφόρο για τον ελληνισμό γεγονός, δηλ. η «οδός προς την Ανατολή». «Οδό» από την οποία, αγκομαχώντας ίσως, επιδέξια πάντως, απέκλειαν την Ελλάδα το ’22, οι Ευρωπαίοι. Στη Μικρασία και στη Θράκη τότε. Έκτοτε δε, αυτό κάνουν, και στην Κύπρο, τον μοναδικό γεωγραφικό χώρο, που απέμεινε για την Ελλάδα ως «δίοδος» για την Ανατολή. Και αυτό το γεγονός, είναι που λέει ο γράφων, πως είτε «αθέλητα απατώντες» είτε «ηθελημένα αυταπατώμενοι», όχι τόσο οι (ούτως ή άλλως φοβισμένοι) άρχοντές του, όσο η πολυπράγμων λάλος πολιτική διανόηση του τόπου υποδειγματικώς παρασιωπούν και επιμελώς αρνούνται να «αναγνώσουν». Η ερμηνεία γι’ αυτή την πολυθόρυβη «σιγή», ειδικά για την Κύπρο του ’64, παρότι οδυνηρή, είναι αποκαλυπτική! 
 
ΔΙΟΤΙ, ΕΝΩ ΑΥΤΟΣ ο αποκλεισμός της Ελλάδας από την Ανατολή, ήταν επί ολόκληρον «αιώνα» και είναι ακόμα, η κρατούσα θέση της ευρωπαϊκής Δύσης, μοναδική εξαίρεση απετέλεσε η εμβληματική παρουσία της Αμερικανικής όμως Δύσης, του ’64 – ’67! Συνοδευόμενη, υπενθυμίζω, με την, όσο ποτέ, πρωτοφανή παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο, στη μορφή σιδερόφρακτης ελληνικής Μεραρχίας, (και όχι μόνο) ως μεγαλόπνοη εθνική εξόρμηση του γένους,... Εκείνη την «αναπάντεχη» παρουσία της αμερικανικής Δύσης και εκείνη την εθνική εξόρμηση όμως, την ακύρωσαν ανατρέποντάς την, πολύφερνοι άρχοντες και πολυπράγμονες ηγέτες, υπό τις «σιωπηρές», ειρήσθω, επευφημίες, μύχιες (πλην ασυγκράτητα λάλες) «επιθυμίες» εφάμαρτες, του πλήθους των πέριξ «Ιάγων», της πολιτικής διανόησης. Πολλών μεν εξ αυτών επιζώντων εισέτι, αλλά και πλήθους πνευματικών τους τέκνων, που ως επίγονοι και μέτοχοι πρόθυμοι εκείνης της  πατριδοφάγου «νοο-τροπίας», (του αρχέγονου όφεως του πανσθενουργού) επιζούν και κυριαρχούν ως πολιτική και πνευματική ηγεσία του τόπου! (Και του χαλεπού καιρού...)
 
ΤΟ ΕΝΑΠΟΜΕΝΟΝ ερώτημα, φίλε αναγνώστη, είναι τραγικό: Ποιος απ’ όλους αυτούς, επιζώντες ή επιγόνους της εθνικής εκείνης «κόλασης», θα τολμήσει τώρα, (αμετανόητος ων) να παραδεχθεί την τότε πατριδοκτόνο πράξη; Ό,τι κοσμογονικό δηλ. ερχότανε πριν 55 χρόνια, που εκείνοι και το απέτρεψαν και το ανέτρεψαν... Και μη νομίσει κανείς ή πιστέψει καν, τα κυκλοφορούντα φληναφήματα, ότι «παρελθοντολογία» και απόπειρα διασυρμού είναι όλα αυτά: Κραυγή αγωνίας έσχατης είναι. Και όχι αναίτιας... Κατά τούτο:
 
ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, επιζώντες ηγέτες ή επίγονοι θανόντων, (μαθητεύσαντες βεβαίως παρά τους πόδας εκείνων) οι «υπό σκιάν εθνικής αράς» (του ’64-’67) «λάθρα» διαβιούντες, έχουν και ένα πρόσθετο ιδίωμα: Είναι «καταδικασμένοι» να αδυνατούν είτε να δουν, είτε να «αναγνώσουν», τα προφανή «σημεία των καιρών»: Να δουν δηλ., πρώτο, τι είναι εκείνο που, δυνάμει επικρεμάμενο, ακόμα και τώρα, τρομάζει (επανάληψη, «τρομάζει») την Τουρκία! Και δεύτερο, τι είναι εκείνο που, εναγωνίως κυριολεκτικά «επαιτεί», σ’ αυτόν ειδικά τον γεωγραφικό χώρο, πελαγωμένη έστω, η Αμερική. Και λέει ο γράφων, ότι ορθή ανάγνωση αμφοτέρων, είναι και η μόνη που μπορεί να καθοδηγήσει, ίσως και ως «από μηχανής Θεός», όχι βέβαια τόσο την «ανάξια» Κύπρο, όσο «αυτόν τούτο» τον σύγχρονο ελληνισμό. Και, βεβαίως, σε όλη τη θαυμαστή έκταση που ένας Θεός μπορεί... 
 
ΚΑΙ ΛΕΕΙ ΤΩΡΑ Ο ΓΡΑΦΩΝ: Αν όλοι αυτοί («αθέλητα απατώντες ή ηθελημένα αυταπατώμενοι») οι βαλτωμένοι αστέρες (οι πολύφωτοι) της πολιτικής μας διανόησης, όντως επιθυμούν να μάθουν για ποιο πράγμα είναι που μιλάμε, ας ανατρέξουν πρώτα στα εκάστοτε πορίσματα του Στρατηγικού Κέντρου Μελετών (TESPAM) της Τουρκίας, όπου έκπληκτοι θα δουν τι, ακόμα και σήμερα, την «τρομάζει» εκείνη τη χώρα (παρόλο που οι ίδιοι κάνουνε, οι ανέμυαλοι, το παν για να την «καθησυχάσουν»!). Και μετά ας προστρέξουν στο κολοσσιαίο αμερικανικό Bloomberg, να δουν τι είναι πού, κυριολεκτικά, εκζητεί πια, στη γεωγραφική μας περιοχή η Αμερική και το οποίο, πρώτον, εμείς της στερήσαμε το 1964 και δεύτερον, εμείς πάλι μπορούμε, όσο κι αν φαντάζει απίστευτο, να της προσφέρομε ξανά! Ως Ελλάδα, και όχι ως «αναξιόπιστη» Κύπρος φυσικά... (Εξηγήσεις δόθηκαν,*1 και ευχαρίστως θα ξαναδοθούν, αν ζητηθεί...)

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ.
____________________________________________________________________________________________________
*1.Βλέπε π.χ. βιβλία τούυ γράφοντος: «Μικρασιατικής Καταστροφής Αλληγορία» (2012) και «Το τέλος της Ουτοπίας» (2015)
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...