Μια από τις πιο ανησυχητικές πτυχές της συνεχιζόμενης περιπέτειας των θαρραλέων ποδοσφαιριστριών από το Ιράν που πριν λίγες μέρες ζήτησαν και πήραν άσυλο στην Αυστραλία όπου συμμετείχαν σε διεθνείς αγώνες, είναι ασφαλώς οι τιμωρητικές συνέπειες που υφίστανται οι οικογένειες τους από τους δικτάτορες. Όπως είναι γνωστό, οι νεαρές γυναίκες επρόκειτο να επιστρέψουν πίσω στο Ιράν, αλλά γνώριζαν ότι μετά την άρνηση τους να σκεπάσουν το κεφάλι τους με την ισλαμική μαντίλα και να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο των τυράννων της χώρας, τις περίμεναν φυλακίσεις, βασανιστήρια και πιθανόν η αγχόνη.
Μεταδίδεται ότι το καθεστώς έχει ήδη θέσει σε ομηρία τους γονείς και στενούς συγγενείς των αθλητριών, ασκώντας σε βάρος τους αφόρητη ψυχολογική πίεση προκειμένου να εξαναγκαστούν οι κοπέλες να επιστρέψουν. Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που οι οικογένειες αντιφρονούντων στο Ιράν «καταδικάζονται» μαζί τους από το καθεστώς – ας μη ξεχνούμε την περίπτωση της πρωταθλήτριας αναρρίχησης, Elnaz Rekabi, που το 2022 αγωνίστηκε χωρίς μαντίλα σε διεθνείς αγώνες στη Νότια Κορέα κι όταν επέστρεψε στην πατρίδα της τέθηκε για τιμωρία σε «κατ’ οίκον περιορισμό». Λίγο αργότερα, δεν είχε καν «οίκο» για να μείνει, αφού οι κυβερνώντες διέταξαν την κατεδάφιση του σπιτιού της…
Απάνθρωπες τιμωρίες των οικογενειών των διαφωνούντων συμβαίνουν διαχρονικά σε ολοκληρωτικά καθεστώτα που έχουν μεταξύ διαφορετικές ιδεολογίες, αλλά τα ενώνει η ίδια μισανθρωπία και αγριότητα.
Στη χώρα-φυλακή της Βόρειας Κορέας εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι είναι έγκλειστοι σκλάβοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους και τους ηλικιωμένους γονείς τους, γιατί θεωρούνται όλοι «εχθροί του λαού». Το καθεστώς συλλαμβάνει και φυλακίζει τρεις γενιές ανθρώπων –παππούδες, παιδιά και εγγόνια– για να τσακίσει όσο ηθικό απέμεινε στις τρομοκρατημένες μάζες.
Βέβαια, ο ιστορικός «μεγάλος δάσκαλος» των συλλογικών τιμωριών όσων διαφωνούσαν με το σοβιετικό σύστημα και τη διακυβέρνηση ήταν ο Ιωσήφ Στάλιν. Στα χρόνια μεταξύ 1928 όταν ανέλαβε τον έλεγχο της ηγεσίας του Κόμματος και 1953 όταν πέθανε, περίπου 25 εκατομμύρια άνθρωποι εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν στα Γκουλάγκ, στάλθηκαν σε «ειδικούς οικισμούς» καταναγκαστικής εργασίας, απελάθηκαν ως μέλη «εχθρικών» στο καθεστώς εθνικοτήτων.
Μεταξύ αυτών, ήταν και οι συγγενείς των θυμάτων του δικτάτορα, οι σύζυγοι και τα παιδιά τους που, επίσης, φυλακίζονταν ή στέλνονταν σε αναμορφωτικά ιδρύματα, με αποτέλεσμα να διαλυθούν εκατομμύρια οικογένειες και να υποστούν ανεπανόρθωτες ζημιές, με βαθιές κοινωνικές συνέπειες που εξακολουθούν να είναι αισθητές σήμερα.
Μετά από χρόνια χωρισμού λόγω των φυλακίσεων και των εκτοπισμών, οι οικογένειες δεν μπορούσαν να επανενωθούν εύκολα. Οι σχέσεις χάθηκαν και δεν υπήρχε πλέον καμιά «φυσιολογική ζωή» στην οποία οι άνθρωποι μπορούσαν να επιστρέψουν…
