To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Ο Ρικάρντο Λόπεζ έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθεί
ΑΡΧΙΚΗDOWN TOWNΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ο Ρικάρντο Λόπεζ έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθεί
  12 Μαρτίου 2019, 10:30 πμ  
«Τον Αύγουστο του 1966 έφυγα από τη Χιλή για σπουδές σε µια χώρα που δεν υπάρχει πια. Στη Λαοκρατική Δηµοκρατία της Γερµανίας. Τέσσερα χρόνια θα διαρκούσαν οι σπουδές µου και µετά θα επέστρεφα στην πατρίδα µου. Η Χιλή ήταν την εποχή εκείνη, σε σύγκριση µε άλλες χώρες της Λατινικής Αµερικής, σχετικά ήρεµη. Από το 1966 µέχρι το 1970 όµως άλλαξαν τα πάντα… 
 
Τον Φεβρουάριο του 1970 ο Συνασπισμός της Λαϊκής Ενότητας εξήγγειλε την υποψηφιότητα του Σαλβαντόρ Αγιέντε για την προεδρία της Δημοκρατίας. Βρισκόμουνα στο τρίτο έτος και αποφάσισα ότι ήθελα να είμαι μέρος αυτού που γινόταν, έτσι πάγωσα τις σπουδές μου και πήγα πίσω στη Χιλή. 
 
Το Σαντιάγο ήταν μια άλλη πόλη, η Χιλή μια άλλη χώρα. Ο κόσμος ήταν στους δρόμους, πάλευε για καλύτερες μέρες, υπήρχε ελπίδα και αποφασιστικότητα. Αλλά δεν ήταν έτσι από την αρχή... Αυτή ήταν η τέταρτη υποψηφιότητα του Αγιέντε για την προεδρία της Δημοκρατίας, και ο κόσμος την είχε αντιμετωπίσει με δυσπιστία. Και όμως, ερμηνεύοντας σωστά τη δυσαρέσκεια του κόσμου, ο Αγιέντε έδωσε μια τέτοια δυναμική στην υποψηφιότητά του, που η Δεξιά δεν μπόρεσε να την αντιμετωπίσει.  
 
Τον άκουσα να μιλά μπροστά σε μια πραγματική λαοθάλασσα. Χιλιάδες βρίσκονταν στην κεντρική λεωφόρο του Σαντιάγο και άκουγαν με απόλυτη σιγή τον ηγέτη τους που ανέπτυσσε το όραμά του για μια Χιλή πιο ανθρώπινη και πιο στοργική με τους ανθρώπους της. Την ημέρα των εκλογών γιόρτασα με τον κόσμο τον θρίαμβο του Σαλβαντόρ Αγιέντε. Η απερχόμενη κυβέρνηση προσπάθησε να ανατρέψει το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά ο κόσμος με ηρεμία και αποφασιστικότητα υπερασπίστηκε τη νίκη. Θυμάμαι πως καθόμουνα χάμω σ’ένα δωμάτιο στην Ομοσπονδία Φοιτητών της Χιλής. Είχαν ήδη τελειώσει όλα και ο Αγιέντε ήταν ο νικητής. Έβλεπα την πλάτη του την ώρα που απευθυνόταν με σταθερή φωνή στον κόσμο που γιόρταζε μια νίκη που είχε αργήσει πάρα πολύ να έρθει και ζητούσε από το λαό υπεύθυνη συμπεριφορά στους γιορτασμούς. Αλλάζει ο κόσμος, σκέφτηκα τότε. 
 
Ο πρόεδρος Σαλβαντόρ Αγιέντε ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 4 Νοεμβρίου 1970. Εγώ επέστρεψα στη Γερμανία στις 5 Νοεμβρίου. Δεν ήξερα ότι θα περνούσαν δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια μέχρι την επόμενη επίσκεψή μου, σε μια εντελώς διαφορετική χώρα αυτή τη φορά. 
 
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 αναποδογυρίστηκε ο κόσμος. Ένας άγνωστος, σκοτεινός στρατηγός ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο Σαλβαντόρ Αγιέντε, υφάρπαξε μια εξουσία που δεν του ανήκε και εγκατέστησε μια αιμοβόρα δικτατορία που διήρκεσε δεκαεφτά χρόνια. Σε κείνη την περίοδο άλλαξαν όλα και για μένα. Μου αφαίρεσαν το διαβατήριο και η λέξη «εξόριστος» εμφανίστηκε ως κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο στη ζωή μου. Εν τω μεταξύ βρήκα, με την οικογένειά μου, καταφύγιο στην Κύπρο που και αυτή ήταν τότε μια διαφορετική χώρα.
 
Το 1983 πέθανε η μητέρα μου και εγώ δεν μπόρεσα να παραστώ στην κηδεία της. Δεν μου το επέτρεψαν. Πέρασαν κι άλλα χρόνια και το 1987, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ρωγμές στο οικοδόμημα της δικτατορίας, πήρα την ποθητή άδεια για μια επίσκεψη στη Χιλή. Είχα κρατήσει στην καλύτερη γωνιά της καρδιάς μου όλα τα αισθήματα που θα άφηνα ελεύθερα την ώρα της επιστροφής. Θα τραγουδούσα, θα χόρευα, θα έκλαιγα και θα γελούσα. Θα φώναζα «ζήτω» χιλιάδες φορές και θα τους φώναζα στα μούτρα τους ότι «η ιστορία είναι δικιά μας», ότι εμείς την κάνουμε. Και όμως, σαν να κατάλαβα ξαφνικά τα πάντα, δεν είπα τίποτε. Ούτε ένα δάκρυ δεν έτρεξε για τα δεκαεφτά χρόνια εξευτελισμού, ούτε μια βρισιά δεν βγήκε από το στόμα μου για τη ζωή που μας έκλεψαν, ούτε μια κατάρα για τη ζωή που μας κατέστρεψαν. Τίποτε. Μονάχα παγωνιά και ένα τρέμουλο σε ολόκληρο το κορμί μου.
 
Μια εικόνα κράτησα όμως από την άφιξή μου. Είδα έξω από το αεροδρόμιο πολλές γυναίκες μαζεμένες. Μου έκανε εντύπωση, δεν ήξερα γιατί βρίσκονταν εκεί, αφού επικρατούσε ακόμα η «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης» που απαγόρευε τη συγκέντρωση πέραν των δυο ατόμων. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο μια από τις γυναίκες αυτές μου έπιασε το χέρι και μου είπε «καλωσόρισες γιε μου στην πατρίδα σου». Αργότερα έμαθα ότι πήγαιναν κάθε μέρα για να καλωσορίσουν τους εξόριστους που επέστρεφαν». 

Ο Ρικάρντο Λόπεζ ζει στην Κύπρο από το 1979. Εργάστηκε στο  Γ.Τ.Π. και ως παραγωγός μουσικών προγραμμάτων στο Ράδιο Σούπερ, στον Άστρα 92,8 και στον Πολίτη 107,6. 
  Μιχάλης Κυπριανού   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.