Είναι χρόνια που τις βιώνει η Ελλάδα. Τώρα τελευταία, μάλλον λόγω προσωπικής κρίσης πολλών παρά οικονομικής κρίσης των περισσοτέρων, έχουν αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που -σκεφθείτε- δεν τις προλαβαίνουν ούτε οι ειδήσεις!
  
 Για το αν τις προλαβαίνει η Αστυνομία, αφήστε. Ας μην το συζητήσουμε καλύτερα αυτό. Έχουμε, εδώ, να κάνουμε με ένα χρόνιο ανέκδοτο. Που κάθε φορά έχει προσωπάρχη-αρμόδιο υπουργό, τώρα π.χ. τον Τόσκα, και κανείς ποτέ από όλους αυτούς δεν έχει υποβάλει την παραίτησή του. Έτσι για να νιώσουμε ότι κάποιος αντιλαμβάνεται έστω ότι υπάρχει πρόβλημα και αδυνατεί να το λύσει.
   
Εδώ, η πεισματική άρνηση ενός πολιτικού να αναλάβει ευθύνη όταν κάτι πάει τραγικά άσχημα, δείχνει ότι αυτός πιστεύει ότι όσα συμβαίνουν είναι απολύτως φυσιολογικά.
   
Προχθές νεαροί αντιεξουσιαστές, όπως από μόδα αυτοαποκαλούνται (ενώ στην πραγματικότητα είναι πιο εξουσιαστές από την ίδια την εξουσία), ξυλοκόπησαν μέρα-μεσημέρι στο προαύλιο του Παντείου Πανεπιστημίου στην Αθήνα έναν καθηγητή. Τον κ. Άγγελο Συρίγο.
   
Τον ξυλοκόπησαν επειδή, όπως δήλωσε ο ίδιος, ρώτησε έναν από αυτούς γιατί γράφει συνθήματα επάνω σ' έναν τοίχο, που μάλιστα πριν μερικές μέρες είχε βαφτεί ξανά. Ο νεαρός επανήλθε μετά από λίγο με την υπόλοιπη συμμορία του και έστειλαν τον άνθρωπο στο νοσοκομείο.
   
«Είναι παράλογο, στον χώρο στον οποίο υποτίθεται ότι υπάρχει ελευθερία απόψεων, αν πεις την άποψή σου, να κινδυνεύεις από σωματική βία», είπε ο αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Συρίγος.
   
Η διαπίστωση αυτή, εάν την ανοίξουμε λίγο παραπάνω, θα δούμε μπροστά μας ως απάντηση τον ορισμό του φασισμού. Αυτόν βιώνουμε στην Ελλάδα. Χρόνια τώρα.
   
Ταυτόχρονα, όμως, θέτει και στους ίδιούς μας τους πανεπιστημιακούς (πόσο μάλλον στους πολιτικούς) το ερώτημα: Γιατί δεν καταργείτε το περίφημο άσυλο, να βάλετε σεκιούριτι στα πανεπιστήμια, για να ελέγχουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει; Η απάντηση εδώ, σας διαβεβαιώνω, είναι πονεμένη ιστορία στην Ελλάδα. Και την ξέρει και ο κ. Συρίγος.
   
Φασισμό είχαμε όταν αναρχικοί έκαιγαν την Αθήνα και ανθρώπους που εργάζονταν την ώρα που αυτοί ισοπέδωναν τα πάντα, μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας.  
   
Φασισμό έχουμε όταν οι λεγόμενοι μπαχαλάκηδες, όπως συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα, καταστρέφουν τα εκδοτήρια και τα μηχανήματα αυτόματου ελέγχου εισιτηρίων στους σταθμούς του μετρό, γιατί πιστεύουν ότι στη δική τους δικτατορία, ο κόσμος δεν πρέπει να πληρώνει για τα δημόσια… αγαθά. Και πάλι, με τα όργανα της τήρησης των νόμων και της δημόσιας τάξης να έχουν εντολή μόνο για «διακριτική παρουσία».
   
Έχουμε να κάνουμε με «διάχυτη ανομία», υπογραμμίζει ο κ. Συρίγος. «Αλλά και με ανοχή σε αυτήν». Το δεύτερο, για μένα, είναι χειρότερο από το πρώτο. Και αυτό δεν αφορά μόνο την ανύπαρκτη ελληνική Αστυνομία, αλλά και την ανύπαρκτη ελληνική κοινωνία!...
   
Η βία δεν εκδηλώνεται όμως μόνο με ξυλοδαρμούς, καψίματα, λεηλασίες, καταστροφές. Εκφράζεται και διά του λόγου -προφορικού και γραπτού. Το πρώτο το ζήσαμε αυτές τις μέρες στην αίθουσα του δικαστηρίου όπου δικάζονται οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας ενός νεαρού ράπερ, με τους παριστάμενους νεοναζιστές να κοροϊδεύουν τη μάνα του με το σύνθημα «πού είναι ο Παύλος σου, οέο;», ένα από τα πιο αισχρά πράγματα που έχω ακούσει στη ζωή μου, από κάποιους που αδυνατώ να χαρακτηρίσω ανθρώπους. Στο Διαδίκτυο, η λεκτική βία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που πλέον έχει καταστρέψει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που την υφίστανται. Όποιος αμφέβαλλε, π.χ., εάν ένα ψέμα, μία προσβολή ή μία απειλή θα μπορούσε να τα παρομοιάσει με σφαίρα στο κεφάλι, να μην αμφιβάλλει καθόλου πια. Είναι χειρότερο. Η σφαίρα σε αφήνει στον τόπο ακαριαία. Τα άλλα σε σκοτώνουν σιγά-σιγά.
   
ΥΓ: Εγώ, διαφωνώ σε πολλά με τον κ. Συρίγο. Διαβάζω όμως τα βιβλία και τις δημοσιεύσεις του, κυρίως για το Κυπριακό και τα Ελληνοτουρκικά. Και χαίρομαι να τον ακούω είτε σε διαλέξεις είτε σε συνεντεύξεις. Εάν το μυαλό μας τροφοδοτείτο μόνο από εκείνα με τα οποία ήδη συμφωνούμε, θα ήταν λειψό και γρήγορα θα ατροφούσε μέχρι θανάτου. Γι' αυτό και έχω σε μεγάλη υπόληψη εκείνους τους σκεπτόμενους ανθρώπους που με έκαναν πολλές φορές να σκεφτώ «μήπως έχω άδικο εγώ;». Γι' αυτό και είμαι διπλά θυμωμένος με αυτούς που του επιτέθηκαν και με όσους ακόμα τους ανέχονται…
 
Εικονογράφηση: Η βία του όχλου…